ทดลองอ่าน เชฟคนนี้มีรักมาเสิร์ฟ! บทนำ-บทที่ 1

หานต้งอยู่ระหว่างทางไปภัตตาคารสาขาใหญ่ รถขยับไปได้ทีละนิด ติดมากว่าครึ่งทางแล้ว เขาเงยหน้า มองเห็นอาคารสูงใหญ่เรียงรายเป็นแนวหนาแน่น โลกในป่าปูนทำให้คนหายใจลำบากจริงๆ

พอหันหน้ามองตรอกเล็กๆ ด้านข้างกลับดูคึกคักเป็นพิเศษ ผู้คนตามร้านรวงคุยกันอย่างออกรสออกชาติ พากันกินอาหารตามร้านแผงลอย นี่สินะปักกิ่ง เมืองที่มีทั้งความขัดแย้งและความลงตัว

จอแอลอีดีบนตึกฝั่งตรงข้ามกำลังฉายภาพการแข่งขันที่เฟลป์สพลาดตำแหน่งแชมป์ไปแค่เอื้อม รถของหานต้งขยับไปข้างหน้าได้ไม่กี่เมตรก็หยุดลงอีกครั้ง เขาถอนหายใจพลางมองดูความพ่ายแพ้ของเฟลป์สที่ปรากฏอยู่บนจอ

วันที่สี่เดือนสิงหาคม ปี 2012 นักกีฬาว่ายน้ำชาวอเมริกัน เฟลป์ส ผู้เป็นนักกีฬาในตำนานเลือกที่จะถอนตัว และวันต่อมาเฟลป์สก็ได้รับเหรียญทองโอลิมปิกเป็นเหรียญที่สิบแปดในชีวิตของเขา กลายเป็นนักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัลรวมไปถึงเหรียญทองมากที่สุดในประวัติศาสตร์โอลิมปิก

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับชีวิตของเจียงเหมยอิ่ง แต่เธอกลับน้ำตาคลอหน่วย อารมณ์แปรปรวนผิดปกติ ทว่าไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ทำให้แม่ของเธอสะเทือนใจเป็นอย่างมาก จับมือเธอไว้และไม่พูดอะไร

นี่น่าจะเป็นท็อปปิกระดับโลก แต่กลับไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรในซานเว่ยฟาง ภายในโถงกำลังบรรเลงเปียโนโซโล่อันไพเราะจับใจ บรรดาลูกค้าที่แต่งกายอย่างพิถีพิถันชนแก้วกันเบาๆ แล้วจิบไวน์แดงอึกหนึ่ง พูดคุยกันเสียงเบา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องตลาดหุ้นในวันพรุ่งนี้หรือเทรนด์ในต่างประเทศ บ้างก็แลกเปลี่ยนรอยยิ้มจอมปลอมพอเป็นมารยาท

เรื่องกีฬาโอลิมปิกและเฟลป์สไม่ได้เป็นที่พูดถึงในภัตตาคารระดับมิชลิน

และก็ไม่เกี่ยวอะไรกับหานต้งที่อยู่ในฐานะเจ้าของร้าน เขาก็เหมือนกับมาสคอตตัวหนึ่ง ยืนอยู่ในโถง คอยทักทายบรรดาลูกค้าผู้มีเกียรติที่มาเยือน หรือไม่ก็คอยรับคำสรรเสริญเยินยอ

เขาควรอยู่ที่ซานเว่ยฟาง ไม่ต้องใช้ทักษะการทำอาหารของตัวเอง แล้วแสร้งใช้ชีวิตไฮโซอย่างนี้จริงเหรอ

ดนตรีที่ซานเว่ยฟางมีมาแต่แรกคือเพลงบรรเลงจากนักเปียโน

ความทรงจำของหานต้งนึกย้อนไปถึงร้านอาหารแผงลอยในตรอกที่รูมเมตเคยพาเขาไปกินก่อนหน้านี้ เสียงกระทบกันของหม้อชามทัพพี ความรื่นรมย์ของการชนแก้วเบียร์ เสียงครื้นเครงของผู้คนที่พูดคุยกันเรื่องสัพเพเหระ เขารู้สึกว่านั่นต่างหากที่เป็นความจริง นั่นแหละคือชีวิต

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นครืดคราดอย่างเริงร่า หานต้งรับโทรศัพท์

เพื่อนๆ สมัยมหาวิทยาลัยส่งเสียงดังโหวกเหวกอยู่ในสาย “หานต้ง พวกเราจะไปกินปิ้งย่าง!”

คุณแม่เจียงพาเจียงเหมยอิ่งไปดูภาพยนตร์เรื่องใหม่ล่าสุดที่เพิ่งเข้าโรง เจียงเหมยอิ่งท่าทางสงบนิ่งคล้ายกับไม่มีอารมณ์ร่วมเลยสักนิด

“ไม่สนุกเหรอ” คุณแม่เจียงถาม

เจียงเหมยอิ่งส่ายหน้า “สนุกค่ะ”

เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย “แม่คะ เราไปกันเถอะ”