ทดลองอ่านเรื่อง เล่ห์สมรส ชุด สุดท้ายก็เธอ บทนำ – บทที่ 5

“สวัสดีค่ะ” พริ้มเพรายกมือไหว้อีกฝ่ายด้วยท่าทางที่ประดิษฐ์มาแล้ว

แต่พฤกษ์รับไหว้ด้วยท่าทีอิหลักอิเหลื่อ เขากับพริ้มเพราห่างเหินกันมานานมาก ปีๆ นึงคุยกันแทบนับคำได้ แต่ตอนนี้ดันต้องมาแต่งงานกัน

เหอะ! คงจะบันเทิงตายล่ะ

“จริงๆ ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนี้ก็ได้นะ”

พริ้มเพราไม่อินังขังขอบกับท่าทีเป็นปรปักษ์ของเขา ไม่ว่าจะไหว้หรือไม่ไหว้ พฤกษ์ก็หาเรื่องไม่พอใจได้ตลอดนั่นแหละ หญิงสาววางสีหน้านิ่งเฉยเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พฤกษ์แสดงออกเช่นนี้กับเธอ อันที่จริงเธอรู้จักเขามานานมากพอที่จะรู้ว่าเขาเป็นคน ‘พูดดีๆ’ ไม่เป็น

“พี่หนึ่งนัดพริ้มมามีเรื่องอะไรคะ”

พฤกษ์เหลือบตามองคนตรงหน้าทั้งที่ไม่อยากมอง พริ้มเพรากับเขาเคยสนิทสนมกันเหมือนพี่น้อง เพราะครอบครัวรู้จักกันดี ไปมาหาสู่กันเป็นประจำ คุณหญิงสมปรารถนาและพ่อของเขาเพียรพยายามให้เขากับพริ้มเพราได้ใกล้ชิดกัน ซึ่งเขาไม่เคยเอะใจเลยว่านั่นเพราะผู้ใหญ่ต้องการจับเขากับพริ้มเพราคลุมถุงชน

ก่อนหน้าที่ความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของพฤกษ์กับพริ้มเพราจะพังลง เขารักและเอ็นดูเธอมาก เธอน่ารัก ผมหยิกเป็นลอน ผิวขาวจัด และดวงตากลมใสเหมือนตุ๊กตา

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปเธอก็ทำให้เขาได้เข้าใจคำว่า ‘ไม่น่าโตขึ้นมาเลย’

เด็กหญิงที่เคยร่าเริงคนเก่ากลับโตขึ้นเป็นหญิงสาวสวยสง่า ตุ๊กตาน่าฟัดก็แปรเปลี่ยนเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ไม่ควรยื่นมือไปจับต้อง อาจเป็นเพราะการอบรมมารยาทอย่างเคร่งครัดราวกับตั้งโปรแกรมหุ่นยนต์โดยยายของเธอ

“ลองเดาดูสิ”

“เรื่องของพี่สองกับคุณแก้ม”

“ถูกแค่ส่วนนึง” เขาบอกเสียงเรียบ แต่ในใจตั้งคำถามมากมาย พริ้มเพราไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือกับการที่คู่หมั้นของตัวเองกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น

เขาคิดว่าการพบกันครั้งนี้จะต้องเห็นพริ้มเพราที่ดูเป็นทุกข์มากๆ แต่นี่…เธอกลับนิ่งเฉย

“แล้วที่ถูกทั้งหมดมันคืออะไรล่ะคะ”

พริ้มเพราไม่อยากเดาต่อ แต่ถ้าให้เดาจริงๆ เธอก็คิดว่าพฤกษ์คงต้องการให้เธอยกเลิกงานแต่งงานระหว่างเธอกับพิชญ์เพื่อหลีกทางให้ชายหนุ่มได้รักกับพัฒน์นรีโดยสะดวก เขาคงไม่รู้ว่าไม่จำเป็นที่เขาจะต้องมาพูดซ้ำ เพราะเธอตกลงยินยอมไปตั้งแต่ที่พิชญ์พาพัฒน์นรีมาหาถึงภูเก็ตแล้ว

“น่าแปลกนะ ทำไมเธอถึงดูไม่เสียใจเลยกับเรื่องที่ไอ้สองกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น หรือว่าที่ทำอยู่ก็แค่…หน้าชื่นอกตรม น้ำตาคงตกในสินะ”

“พี่หนึ่งอ่านนิยายรักประโลมโลกมากเกินไปหรือเปล่าคะ” สำนวนถึงได้น้ำเน่าขนาดนี้

พฤกษ์หน้าตึงขึ้นเมื่อถูกยอกย้อน เป็นน้องเป็นนุ่ง เห็นเขาไม่ยุ่งหน่อยชักเหิมเกริม

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้รักไอ้สอง แล้วยอมแต่งงานกับมันตั้งแต่แรกทำไม”

“เป็นคำสั่งของคุณยาย”

“ถ้ายายเธอสั่งให้ไปตาย เธอจะไปใช่มั้ย”

“ใช่ค่ะ”

“พริ้มเพรา!” พฤกษ์กดเสียงต่ำลงอย่างคนที่เริ่มระงับอารมณ์ไม่อยู่ ขณะภายในใจเขากำลังปะทุด้วยแรงโกรธ ส่วนคนต้นเหตุยังวางเฉยได้อย่างน่าชื่นชม “ช่างเถอะ เธอมันคนไม่มีหัวใจอยู่แล้ว”

วูบหนึ่งดวงตาหวานวาววับอย่างขุ่นเคือง แต่พฤกษ์ไม่ทันได้เห็นเสียด้วยซ้ำเพราะเขาเองก็แทบไม่อยากมองหน้าเธอ