ทดลองอ่าน แฟนคลับคนนี้มีรักมาฝาก! บทที่ 4

“กรี๊ด!” เหมียวเหมี่ยวอยากคว้าอะไรเอาไว้เป็นหลักยึดจึงโบกมือทั้งสองข้างขึ้นสะเปะสะปะ

ฟางไหลหยางก้าวไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งคว้าแขนขวาของเหมียวเหมี่ยวเอาไว้ มืออีกข้างหนึ่งยกเป้ปีนเขา รักษาสมดุลให้เหมียวเหมี่ยว

เหมียวเหมี่ยวรู้สึกว่าไหล่ของตัวเองเบาลง พอแรงกดที่ถูกเป้ปีนเขาฉุดเอาไว้จนหายใจไม่สะดวกเมื่อสักครู่มลายหายไปก็อดโล่งใจไม่ได้ เอ่ยอย่างรู้สึกผิด “พลาดไปแล้ว ฉันพลาดไปแล้วค่ะ”

“ให้ผมสะพายเอง” ฟางไหลหยางเอ่ยอย่างจนใจ

“คะ?” เหมียวเหมี่ยวมองเขาปลดกระเป๋าออกจากตัวด้วยความงุนงง

“ถือเอาไว้” ฟางไหลหยางส่งกระเป๋าใบเล็กไปไว้ในมือเหมียวเหมี่ยว เธอก็รีบร้อนกอดเอาไว้

จากนั้นฟางไหลหยางก็จับเป้ปีนเขาเอาไว้แล้วดึงสายสะพายขึ้นมา “แขนซ้าย” เหมียวเหมี่ยวเอาแขนซ้ายออกจากสายสะพายแต่โดยดี

“แขนขวา”

เหมียวเหมี่ยวพยักหน้า ดึงแขนขวาออกมาอย่างเชื่อฟัง

เหมียวเหมี่ยวรู้สึกได้ถึงการกระทำต่อไปของอีกฝ่ายก็รีบเอ่ย “ฉันสะพายเองดีกว่าค่ะ”

ฟางไหลหยางสะพายเป้ปีนเขาขนาดมหึมาโดยไม่ได้สนใจเธอ

เหมียวเหมี่ยวเอามือกุมใบหน้า รู้สึกว่าตัวเองบกพร่องในหน้าที่เกินไป ระหว่างทางที่เดินขึ้นเขาก็ตีอกชกหัวแสดงออกว่าตัวเองไม่ควรทำอย่างนี้

“วันนี้ฉันเป็นคนขับรถที่ถูกจ้างมาแต่สุดท้ายคุณก็เป็นคนขับ ของกินมากมายที่อยากเอามาแสดงความขอบคุณสุดท้ายคุณก็เป็นคนแบก เป็นความผิดของฉันเอง” เหมียวเหมี่ยวสะพายกระเป๋าของฟางไหลหยาง ในมือถือสมุดสเก็ตช์ภาพ พร่ำบ่นด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

ฟางไหลหยางอยู่ข้างหน้าเหมียวเหมี่ยวสองขั้นบันได เดินไม่กี่ก้าวก็หยุดรอให้เหมียวเหมี่ยวรีบตามขึ้นมา เขาได้ยินเสียงของเธอก็หันมาปลอบใจ “ไม่เป็นไรหรอกครับ”

อีกฝ่ายไม่ได้ถือสา แต่เหมียวเหมี่ยวจะไม่ถือสาไม่ได้ เธอหอบแฮกๆ ไร้อารมณ์ชื่นชมวิวสวยๆ โดยสิ้นเชิง อย่างกับว่าสมุดสเก็ตช์ภาพในมือกลายเป็นภาระ ประโยชน์เดียวที่มีก็แค่พัดให้มีลมเท่านั้น

“ฉัน…ว่าฉันต้องออกกำลังกายหน่อยแล้วล่ะ” เหมียวเหมี่ยวหายใจหอบ

ฟางไหลหยางตอบ “รู้ตัวเองก็เป็นเรื่องดีนะครับ”

เหมียวเหมี่ยวโน้มตัวลง เอามือยันเข่า เงยหน้าขึ้นมองฟางไหลหยางที่อยู่ข้างบน เธอถูกเข่าอันเมื่อยล้าทำร้ายเสียจนรู้สึกว่าใบหน้าของอีกฝ่ายในตอนนี้ไม่ได้ชวนให้ใจเต้นขนาดนั้นแล้ว

จู่ๆ ฟางไหลหยางก็เดินลงบันไดมาขั้นหนึ่งแล้วยื่นมือขวาให้เธอ

“คะ?”

เขาดึงสมุดสเก็ตช์ภาพที่เหมียวเหมี่ยวหนีบเอาไว้ที่ใต้แขนอย่างสบายๆ