ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 2-บทที่ 3

“พี่จะให้ลินไปฝึกงานที่อื่นก่อน ให้ครบกำหนด 1 เดือน ลินจะได้ชั่วโมงฝึกงานครบ แล้วพอฝึกงานเสร็จ พี่อยากให้นลินไปขอโทษอาจารย์ธันยมน พอถึงตอนนั้น อารมณ์ของทั้งนลินทั้งอาจารย์ก็คงจะเย็นลงแล้วใช่มั้ย พี่ช่วยนลินขนาดนี้ นลินคงไม่ปฏิเสธที่จะขอโทษอาจารย์”

นลินนิ่งไปอย่างใช้ความคิด เรื่องที่กานต์เสนอมาก็น่าสนใจไม่น้อย หากไม่จำเป็นเธอก็ไม่อยากจบช้าไปอีกครึ่งปีหรอก หากที่ให้ขอโทษทีหลังนี่สิน่าคิด

“มันไม่ยากเลยนะนลิน…เพราะงั้นพี่คิดว่าเธอคงทำได้”

“ฝึกงานที่ไหนหรือคะ”

เสียงที่ถามออกมาทำเอากานต์ยิ้มออก เพราะรู้ว่าข้อเสนอนี้ถูกยอมรับไปเกินกว่าครึ่งแล้ว

“ฟาร์มหอยมุก…”

เขาเอ่ยชื่อฟาร์มหอยมุกที่เมฆทำงานอยู่ออกมา นลินมองตาโตอย่างสนใจ

“พอดีทางนั้นเขายื่นเรื่องมา จะให้เราส่งนิสิตไปฝึกงานกับเขาได้ ก็ตรงกับเราพอดีเลย เอางี้แล้วกันนะนลิน พี่ว่ามันดีกับเธอมากเลย”

“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะพี่กานต์”

นลินยกมือไหว้อย่างขอบคุณจริงๆ กานต์ยิ้มอย่างให้กำลังใจ

…ดูยังไงนลินก็ไม่ใช่เด็กก้าวร้าวมากมายอะไรอย่างที่อาจารย์ธันยมนเล่าให้ฟังสักนิด ถ้าหากอ่อนลงให้เด็กสาวคนนี้สักหน่อย เข้าใจเธอให้มากอีกนิด ทำไมจะเอานลินไว้ไม่อยู่เล่า

“พรุ่งนี้ออกไปพร้อมกับพวกที่ไปทำงานที่กระชังนะ แล้วเดี๋ยวเรือเขาจะส่งต่อไปที่กระชังของฟาร์มหอยมุกเอง”

“ค่ะ”

“เป็นไงบ้างวะลิน”

ปาลิตาถามเพื่อนอย่างห่วงใย หากก็พอจะโล่งอกได้เมื่อเห็นหน้าที่แต้มไปด้วยรอยยิ้มของเพื่อน

“พรุ่งนี้เราได้ไปฝึกงานที่ฟาร์มมุกล่ะ”

แล้วเธอก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนสนิททั้งสองฟัง

“แล้วแกไปฝึกคนเดียวหรือ”

วรัทถามขึ้น ทำนลินนึกได้

…จริงสินะ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เท่ากับว่าเธอต้องไปคนเดียว ต้องอยู่คนเดียวท่ามกลางคนแปลกหน้า…ถ้าไม่รวมเมฆ

“ก็คงงั้นมั้ง”

“เดี๋ยวเราไปขอพี่กานต์ไปเป็นเพื่อนลิน”

“ข้าด้วย”

ทั้งปาลิตาทั้งวรัทต่างเสนอตัว หากก็ต้องรอคำอนุญาตจากกานต์และธันยมนอยู่ดี ซึ่งวันนี้ทั้งคู่ต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนหมดแล้ว

“พรุ่งนี้ข้าจะไปขอพี่กานต์แต่เช้าเลย เราจะได้ไปด้วยกันไง”

วรัทให้กำลังใจเพื่อน นลินพยักหน้ารับ

…อย่างน้อยเธอก็ไม่ใช่ตัวคนเดียวล่ะนะ เธอยังมีเพื่อนที่ห่วงใยแล้วก็รู้ใจอยู่เคียงข้างอีกตั้งสองคน