ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 2-บทที่ 3

“ส่วนเพื่อนพี่คนนี้ชื่อนภนต์ เรียกสั้นๆ ว่าพี่ภนต์หรือ…นายหัวก็ได้นะ”

ประโยคสุดท้ายทำเอานลินแทบจะพลัดตกกระชัง ถ้ามือใหญ่ๆ ของคนที่ยืนนิ่งไม่มาช่วยจับไว้

“ไอ้ลินทำใจดีๆ ไว้” เมฆกระซิบบอก

“นายหัวไม่ดุ…มากเท่าไหร่หรอก”

รุ่นพี่ช่วยปลอบ แต่ยิ่งปลอบก็ดูเหมือนจะทำให้นลินยิ่งขวัญเสีย เธอยกมือไหว้ทั้งจะขอโทษและขอบคุณชายหนุ่มคนนั้น

“นายหัว ลินขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจนินทาเลยนะคะ แต่…”

“มันอดไม่ได้”

วรัทต่อเบาๆ อย่างอดใจไม่ไหว นลินเหยียบเท้าเพื่อนเบาๆ เป็นเชิงปราม

“เงียบเลยกั๊ตจัง อย่าทำให้เรื่องเสีย”

เธอหันว่าเพื่อน ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มอย่างประจบ

“ลินเผลอไปนิดเดียวเองนะคะ นายหัวอย่าโกรธเลยนะ นะ นะคะ”

เสียงหัวเราะดังมาเบาๆ จากชายหนุ่มที่ใส่แว่นดำ เภตราหันมองเพื่อนอย่างแปลกใจ

“เฮ้ย ไอ้เสือ หัวเราะเป็นด้วยหรือวะ”

นภนต์ยังไม่หยุดหัวเราะ เขาถอดแว่นกันแดดออก ดวงตาสีดำสนิทฉายรอยรื่นรมย์

“ไม่โกรธ เราไม่ถือคนบ้า ไม่ว่าคนเมาอยู่แล้ว”

คำพูดนั้นทำเอานลินสะดุ้ง ในขณะที่เพื่อนแอบหัวเราะขำ เภตรามองคนพูดอย่างแปลกใจ ไม่ค่อยได้เห็นอารมณ์แบบนี้ของเพื่อนเท่าไหร่นัก

“ใจเย็นนลิน ใจเย็น”

นลินพึมพำกับตัวเอง เภตรามองหน้าใสๆ ของสาวน้อยแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“บ่นพึมพำแช่งอะไรนายหัวหรือไงนลิน”

นลินเงยหน้าขึ้นยิ้มก่อนจะพูดลอดไรฟัน

“ลินไม่ได้แช่งค่ะ แค่…”

วรัทเอามือตะครุบปากเพื่อนไว้ทัน เขาส่งยิ้มแหยแสนแหยมาให้สองหนุ่ม นภนต์ยังขำไม่หาย เขามองหน้านลินไว้เหมือนจะจำให้ขึ้นใจ แล้วหันไปตะโกนเรียกคนงานข้างในกระชัง

“แท่ง เอาเรือออกไปส่งบนฝั่งหน่อย”

“อ้าว ไม่ให้ผมไปส่งหรือครับนายหัว”

เมฆท้วง นภนต์ปรายสายตาไปทางตัวแสบที่ยืนนิ่งๆ อยู่ข้างเพื่อน

“ไปส่งน้องๆ เขาเถอะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยเจอกัน”

นายหัวบอกกลั้วหัวเราะ อารมณ์ดีกว่าที่เคย แล้วเดินไปลงเรือที่มีลูกน้องเอามาจอดรอไว้โดยไม่ได้สนใจใครอีก เภตราหันมาส่งยิ้มให้นลิน

“ถ้าเจอกันวันหน้าจะพาไปเลี้ยงข้าวนะนลิน”

“ทำไมล่ะคะ”

“ก็ที่ทำให้นายภนต์หัวเราะได้ไง”

ชายหนุ่มบอกก่อนจะเดินตามเพื่อนไป เรือเคลื่อนออกไปแล้ว นลินถึงได้ทรุดลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง เมฆก้มมองรุ่นน้องด้วยดวงตาหัวเราะ