ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 2-บทที่ 3

“ใช่ๆ คนนี้ล่ะ แหม เอ็งนี่ผมยาวดีจัง นึกว่าผู้หญิง ไม่มีตังค์ตัดผมหรือไงวะ”

ลุงพูด ทำเอาอาจารย์ธันยมนหน้าเสีย ด้วยเพราะปักใจเชื่อไปร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มแล้วว่าคนร้ายคือนลิน

“ลุงผมขอโทษ เห็นมะพร้าวบ้านลุงมันเยอะ เลยขอปันมาแค่ลูกสองลูกเอง”

ไตรภพยกมือไหว้ขอโทษท่วมหัว ผู้เสียหายหัวเราะจนเห็นเหงือกแดง

“เออ ถ้าสำนึกผิดก็ไม่ว่าอะไรหรอกเว้ย แต่ทีหลังถ้าอยากกินก็ขอ อย่าขโมย แหมตอนแรกนึกว่าผู้หญิงที่ไหนมาปีนมะพร้าวบ้านลุง ใจหายหมด”

ลุงยังไม่วายบ่น แล้วเดินกลับบ้านไปง่ายๆ ไม่สนใจจะติดใจเอาความอีก ไตรภพยิ้มอย่างยินดี ที่เรื่องราวซึ่งคิดว่าจะเลวร้ายจบลงอย่างง่ายดายเกินคาด

“อย่าเพิ่งยิ้มนายไตรภพ เธอยังมีความผิดนะ”

เสียงเรียบเย็นของอาจารย์ธันยมนดังมา ไตรภพหัวหดหันมายิ้มแหยให้อาจารย์ ก่อนจะรับคำอ่อยๆ นลินเดินมาหยุดตรงหน้าอาจารย์สาว

“อาจารย์ต้องขอโทษหนู”

คำพูดนั้นทำเอาหลายคนหยุดชะงักอย่างตกใจ โดยเฉพาะอาจารย์ต้นเหตุ

“ทำไมฉันต้องขอโทษเธอ”

“หนูไม่ได้เป็นคนขโมย แต่อาจารย์ก็มากล่าวหาว่าหนูทำ อย่างนี้อาจารย์ไม่ผิดหรือคะ”

นลินถามเรียบๆ หากดวงตาเอาเรื่องจริง ปาลิตาพยายามจะห้ามเพื่อน แต่นลินไม่ได้ยินอะไรแล้ว

“เธอก็ทำตัวเองด้วยล่ะนลิน ถ้าเธอไม่เคยมีประวัติมาก่อน ฉันก็จะไม่คิดว่าเป็นเธอหรอก”

หญิงสาวบอกหน้าตาเฉย นลินหูอื้อตาลายเพราะความโกรธจนขาดความเกรงใจไปแล้ว

“ทำไมอาจารย์พูดหมาๆ อย่างงี้ล่ะ รู้อยู่ว่าไม่ใช่คนเรียบร้อย แต่คนเราก็ใช่ว่าจะเฮี้ยวจะแผลงได้ตลอดเวลานี่จารย์ แล้วคนอย่างนลินคนนี้นะจารย์ ถ้าทำผิดก็จะยอมรับว่าทำผิด แต่ถ้าไม่ผิดยังไงก็อย่าคิดจะมาโยนความผิดใส่กัน”

อาจารย์สาวหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดกับคำพูดของลูกศิษย์ตัวดี ในขณะที่เพื่อนๆต่างยืนนิ่งอย่างตกตะลึงไปแล้ว

“นลิน เธอก้าวร้าวฉันมากไปแล้วนะ ฉันหักคะแนนความประพฤติเธอ ถ้าเธอไม่ขอโทษฉัน ฉันจะไม่ให้เธอผ่านฝึกงาน”

“อาจารย์!”

เสียงเพื่อนๆ อุทานอย่างตกใจ ส่วนนลินยังยืนนิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไร

“ถ้าอาจารย์คิดว่าที่ทำถูก อยากจะทำก็ทำ แต่บอกแล้วว่า ถ้านลินคนนี้ไม่ผิดให้ตายก็ไม่ขอโทษเด็ดขาด”

เธอหันหลังเดินออกไปจากตรงนั้นอย่างมั่นใจในตัวเอง ปาลิตารีบวิ่งตาม ทิ้งให้อาจารย์ธันยมนมองตามอย่างโมโหสุดขีด