ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 4-บทที่ 5

– บทที่ 4 –

เช้าวันใหม่ของนลินเริ่มต้นขึ้นอย่างทุลักทุเล เมื่อเธอสะดุ้งตื่นเอาตอนหกโมงสี่สิบห้านาที โดยมีปาลิตานอนหลับสบายอยู่ข้างๆ

“ตาตื่นเร็ว”

เสียงเรียกของนลินทำลายฝันดีๆ ของปาลิตาเสียสิ้น

“อะไร ลิน ร้องอย่างกับแผ่นดินจะถล่ม”

“ถล่มแน่ ถ้าแกยังไม่ลุกตอนนี้ อีกสิบห้านาทีจะถึงเวลานัดนะตา”

ยังไม่ทันจบคำ ปาลิตาก็ลุกพรวดอย่างนึกได้ นลินวิ่งเข้าห้องน้ำก่อนเป็นคนแรก ปล่อยให้ปาลิตาไปปลุกวรัทต่อ อีกห้านาทีจะเจ็ดโมงเช้า คนทั้งหมดก็มาพร้อมกันหน้าบ้านพัก โดยมีวรัทที่เสียสละไม่อาบน้ำ ทำเพียงแค่แปรงฟันอย่างเดียวเท่านั้น

“วิ่งนะ”

นลินหันมาบอกกับเพื่อน ทุกคนพยักหน้ารับ แล้วหนุ่มสาวสามคนก็ออกวิ่งจนสุดฝีเท้าเลียบริมหาด ท่ามกลางพระอาทิตย์ที่กำลังโผล่พ้นจากท้องทะเลกว้างที่เงียบสงบเห็นเพียงคลื่นเคลื่อนกระทบอย่างแผ่วเบา

“วิ่งออกกำลังกายกันแต่เช้าเลยเน้อ”

เสียงเภตราที่นั่งรออยู่ใต้ซุ้มหิรัญญิการ์ตะโกนทักอย่างอารมณ์ดี เมื่อหนุ่มสาวทั้งสามวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าบ้านในเวลาเจ็ดโมงเช้าตรงเผงไม่ขาดไม่เกิน วรัททรุดลงไปนั่งอย่างหมดแรง โดยมีปาลิตาช่วยพัดให้เพื่อนอย่างห่วงใย เตชัสมองรุ่นพี่แล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“เหนื่อยมากหรือครับ พี่วรัท”

“เหนื่อยสิวะ” วรัทกัดฟันพูด

“ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายก็อย่างนี้ล่ะเนอะ ว่าแต่ตื่นสายกันเหรอ”

เภตราถามดักคอ ตามองหน้าเด็กสาวตัวแสบ นลินทำหน้าเหลอหลาไม่เข้าใจ

“ใครตื่นสายหรือคะ”

“อ้าว ก็เห็นวิ่งกันมา”

“ออกกำลังกายพี่ ออกกำลังกาย ไม่ได้วิ่งเพราะกลัวมาสายหรอกค่ะ”

นลินตอบรักษาฟอร์ม เภตราหัวเราะก่อนจะลุกเดินนำไปยังรถจี๊ปที่จอดไว้ในโรงรถข้างๆ ตัวบ้าน

“เถอะ ไม่ว่าๆ พี่เภใจดีกับน้องๆ อยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นนายหัว มีหวังถูกตะเพิดตายแน่ๆ”

เขาแกล้งใส่ไฟ ซึ่งนลินก็เชื่อสนิทใจ เพราะหน้านภนต์ให้ออกขนาดนั้นนี่นะ

“วันนี้ไปไหนครับพี่” วรัทที่แรงกลับมาแล้วร้องถามขึ้น

“ไปดูโรงเพาะหอยมุกกันก่อน”

เภตราตอบ พลางกระโดดขึ้นรถแล้วทำมือให้รุ่นน้องขึ้นตาม