ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ บทที่ 7-บทที่ 8

บทที่ 7 แสงจันทร์นวลผ่อง

หลังการถ่ายทอดสดเสร็จสิ้นลง เจินอวี้ก็ไปสัมภาษณ์ผู้คนที่มาชมงานดอกไม้ไฟสองสามคนจากบริเวณโดยรอบ หลังจากนั้นพวกเขาก็จัดเก็บอุปกรณ์เตรียมกลับสถานีโทรทัศน์

เมื่อเวินอี่ฝานนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ จึงเรียกฟู่จ้วงที่นั่งอยู่เบาะหลังด้วยกัน

“ต้าจ้วง”

ฟู่จ้วงตอบรับ “อะไรครับ”

เวินอี่ฝานยังไม่ได้ถอดหน้ากากอนามัยออก “ถ้านายเจอพี่ตามข้างทางแล้วพี่ใส่หน้ากากอนามัยเหมือนในตอนนี้ เสื้อผ้าที่พี่ใส่นายก็ไม่เคยเห็น…” เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถามอย่างจริงจังว่า “นายจะจำพี่ได้มั้ย”

“ใส่แค่หน้ากาก” ฟู่จ้วงครุ่นคิดสักครู่ ถามอย่างระมัดระวังอย่างมาก “ส่วนอื่นไม่ได้ปิดบังเลยใช่มั้ยครับ เช่นใส่แว่นกันแดดหรือใส่หมวกอะไรทำนองนี้”

“ก็อย่างในตอนนี้”

ฟู่จ้วงกล่าวอย่างมีเหตุมีผล “จำได้สิพี่!”

“…”

“พี่อี่ฝาน พูดตรงๆ นะ ผมไม่เคยเห็นใครหน้าตาดีกว่าพี่เลย” ฟู่จ้วงเกาหัวอย่างเขินๆ “วันแรกที่ผมมาทำงานที่นี่ ตอนที่ได้เจอพี่ ผมยังนึกว่าพี่เป็นดาราดังมาทำงานผิดที่หรือเปล่า”

เจินอวี้ที่นั่งด้านข้างคนขับก็เอ่ยยิ้มๆ “เสี่ยวฝานนี่สวยจริงๆ นะ”

“พอตั้งใจมองแบบนี้ก็สวยจริงๆ นะ” ในเวลาว่างเฉียนเว่ยหวาจะใจดีกว่าปกติ จึงพูดล้อเล่น “เสี่ยวฝานมีแฟนหรือยัง เดี๋ยววันไหนครูจะแนะนำลูกชายให้รู้จัก”

เจินอวี้ด่ายิ้มๆ “โหขี้คุย ลูกชายของคุณยังไม่จบชั้นประถมเลยมั้ง”

ฟู่จ้วงทำหน้าทะเล้น “ไม่งั้นจะพิจารณาผมมั้ยครับ”

เวินอี่ฝานก็ไม่ได้หงุดหงิดที่พวกเขาหยอกล้อเธอ เพียงแค่ยิ้มๆ และกล่าวต่อว่า “รอให้พรปีใหม่ของนายเป็นจริงก่อนนะ แล้วค่อยมาคุยกัน”

ฟู่จ้วงโวยวาย “พี่เสี่ยวฝาน ทำไมพี่เป็นคนแบบนี้อะครับ” พอโพล่งประโยคนี้ออกไป ฟู่จ้วงก็เขยิบเข้าไปใกล้เธอแล้วกระซิบว่า “แต่ว่า…”

“หืม?”

“พี่ เพราะวันนี้พี่ให้ถุงร้อนกับผม ผมรู้สึกซึ้งใจมาก” ฟู่จ้วงทำตาโต สีหน้าคล้ายว่าเขาจะขอร้องให้เธอชมเขาหน่อย “เพราะฉะนั้นตอนที่ผมขอพร ผมยังช่วยพี่ขอด้วยนะครับ”

“นายขอพรอะไรล่ะ”

“ผมขอให้พี่ได้เจอแฟนที่ดีมากๆ ในเร็ววันครับ” ฟู่จ้วงกำหมัด “ดีมากในทุกๆ ด้าน รูปร่างหน้าตาหล่อเหมือนผู้ชายคนนั้นที่พวกเราเพิ่งเห็นในวันนี้!”

“…”