ทดลองอ่านเรื่อง Magic Moment… ห้วงปาฏิหาริย์ บทนำ – บทที่ 4

ราวกับคุณธนวัฒน์จะล่วงรู้ว่าเพื่อนสนิทรุ่นน้องรวมถึงหุ้นส่วนบริษัทคิดอะไรอยู่ ในเมื่อคุณเควินไม่กล้าเพราะเกรงใจท่าน แต่ท่านไม่จำเป็นต้องเกรงใจใคร หนุ่มใหญ่แห่งวงการสถาปนิกจึงลุกขึ้นพรวด แล้วต่อยลงไปบนใบหน้าที่ถอดแบบท่านออกมา

แม้จะหวีดร้องอย่างตกใจกับการใช้กำลังของสามี และเกือบจะถลาเข้าไปดูอาการลูกชายคนเดียว ทว่าสุดท้ายแล้วคุณปริมก็ได้แต่ยืนกำหมัดร้องไห้อยู่ที่เดิม จึงต้องเป็นหน้าที่ของคุณปาลที่ต้องเข้ามาห้ามปรามพี่เขยไว้

“พี่วัฒน์พอก่อนพี่วัฒน์ พอ” คุณปาลเข้ามาดึงรั้งร่างที่สูงทัดเทียมกันไว้ไม่ให้ถลาเข้าหาธิติธรอีก

เมื่อเห็นว่าเรื่องราวทำท่าจะลุกลามไปใหญ่โต พันธิตราก็ขยับตัวออกจากวงล้อมของครอบครัวที่ทั้งมารดาและน้องสาวขยับเข้ามายืนชิดราวกับต้องการจะปกป้องเธอ…จากผู้ชายทรยศ

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองบิดา ผงกหัวและยิ้มให้ท่านก่อนจะก้าวเดินไปหาอดีตคู่หมั้นที่ยังล้มกองอยู่กับพื้น

เปล่า เธอไม่ได้ก้มลงไปช่วยพยุงเขาขึ้นมาอย่างที่ใครหลายคนแอบคาดหวัง พันธิตราเพียงยืดตัวตรง ปรายตาลงมองต่ำด้วยมาดราชินีผู้เย่อหยิ่ง…อย่างที่เธอไม่เคยทำใส่เขามาก่อน

ทว่าตอนนี้ธิติธรได้รับสิทธิ์นั้นแล้ว

เพียงเสี้ยวนาทีถัดจากนั้น ร่างระหงในชุดเดรสสีขาวสะอาดตาพลิ้วไหวตามแรงลมทะเลก็ค่อยๆ ย่อตัวลง มือเรียวรูดแหวนซึ่งใส่ติดตัวมากว่าสามปีออกจากนิ้วอย่างไม่ลังเล

“อย่างที่ไพรม์บอกพี่ตรี ว่าวันนั้นพี่ตรีขอหมั้นไพรม์ต่อหน้าทุกคน วันนี้พี่ตรีจึงต้องเป็นคนจัดการทุกอย่าง แต่…” หญิงสาวยักไหล่ มองสภาพเขาแล้วเบะปาก “พี่ตรีจัดการได้ไม่ดีเท่าที่ไพรม์หวัง ถึงอย่างนั้นก็เถอะ” เธอถอนหายใจ ยื่นแหวนไปให้ผู้ชายที่ยังกองอยู่บนพื้นอย่างนั้น ไม่คิดจะลุกขึ้นมาสักนิด

“ตามสัญญาค่ะ ไพรม์จะคืนแหวนหมั้นให้พี่ตรี…ต่อหน้าทุกคน”

เมื่อยื่นให้อยู่เกือบหนึ่งนาทีโดยที่อีกฝ่ายยังไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ หญิงสาวก็หันกลับมามองญาติผู้ใหญ่ด้วยแววตาแทนคำขอโทษ เอ่ยปากล่วงหน้ากับสิ่งที่กำลังจะทำ

“ไพรม์ขอโทษนะคะ”

แล้วหันกลับไปปล่อยแหวนหมั้นทิ้งลงบนพื้นข้างตัวธิติธร ก่อนจะหยัดตัวขึ้น เชิดหน้าเดินหลังตรงก้าวออกจากบริเวณนั้นไป

ขณะที่หลายคนกำลังอึ้งกับสิ่งที่พันธิตราทำ ซึ่งหากว่ากันตามตรงคือ ‘ไร้มารยาท’ แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่ธิติธรทำและหญิงสาวเองก็พยายามส่งแหวนคืนให้ดีๆ แล้วแต่ฝ่ายชายไม่รับ การกระทำครั้งนี้ของพันธิตราก็ยังนับได้ว่าไว้หน้าทุกฝ่ายมากพอแล้ว

และคนแรกที่ตั้งสติได้ก็คือคุณเควิน ท่านรีบวิ่งตามลูกสาวออกไปทันที

“ไพรม์! น้องไพรม์! รอป๊าด้วย!”

คุณพิมพ์อัปสรนิ่งอยู่อึดใจ ก่อนกล่าวกับอดีตว่าที่ลูกเขยอย่างผิดหวัง

“น้าเสียใจมากที่ตอนนั้นสนับสนุนให้น้องไพรม์คบกับตรี!”

ท่านหันหลังวิ่งตามสามีและลูกสาวคนโต โดยมีลูกสาวคนเล็กวิ่งตามไปติดๆ