ทดลองอ่าน Moonlight เพลงรักใต้แสงจันทร์ บทที่ 120

ผีที่อยู่ด้านหลังเธอ : ถามหรือยัง

โจ้วชวน : …

ผีที่อยู่ด้านหลังเธอ : เธอว่าไง ฉันรู้สึกว่าบ่ายวันนี้ตอนที่ชูหลี่คุยกับฉัน อารมณ์บ่จอยทะลุผ่านหน้าจอมาเลยล่ะ ไม่ใช่จอยที่แปลว่าร่าเริงสดใสนะ แต่โกรธต่างหากล่ะ

โจ้วชวน : เธอขู่ใคร

ผีที่อยู่ด้านหลังเธอ : ฉันไม่ได้ขู่ใคร แต่ฉันคิดว่าเหมือนฉันจะขู่คุณเข้าแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ!

โจ้วชวนแอบบ่นอากุ่ยว่า ‘เพ้อเจ้อชะมัด’ เงียบๆ อยู่ในใจ จากนั้นก็เก็บโทรศัพท์มือถือ แล้วถอนหายใจยาวๆ เฮือกหนึ่ง…

เฮ้อ

ชูหลี่ที่กำลังหันหลังให้เขาและหั่นผักอยู่ได้ยินเสียงถอนหายใจของชายหนุ่มก็ตกใจ ในใจคิดว่าหรือว่าทักษะการแสดงของตัวเองเมื่อกี้นี้จะแย่เกินไปจนโจ้วชวนมองออกเสียแล้ว

ต้นไม้ล้มลิงแตกกระเจิง* กำแพงล้มคนผลัก** แม้แต่เรื่องที่สุนัขอย่างเหลียงชงลั่งทำท่ากำเริบเสิบสานเช่นนี้ เขาก็รู้เสียแล้ว

เขากำลังถอนหายใจ

เวลาแบบนี้คงเป็นเรื่องยากมากสินะที่คนคนหนึ่งจะต้องอดทนมากขนาดนี้

มิน่าล่ะ วันนี้พอเธอกลับบ้านเขาก็ตามติดเสียขนาดนั้น หรือว่าตอนที่เธอไม่อยู่บ้านจะมีคนไม่ดูตาม้าตาเรือเหยียบจมูกปีนขึ้นหน้ามารังแกเขาอีก

คนที่เย่อหยิ่งอย่างโจ้วชวน ช่วงนี้ได้รับความไม่เป็นธรรมมากขนาดไหนกันแน่นะ…

จังหวะที่หั่นผักช้าลง ชูหลี่ยิ่งเหม่อลอยขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมีดหั่นผักลื่น ความเจ็บแล่นปราดมาที่ปลายนิ้ว เธอร้อง “โอ๊ย” เบาๆ แล้วโยนมีดทิ้ง ก้มหน้ามองเห็นปลายนิ้วชี้ถูกบาดเป็นแผลค่อนข้างยาว เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมา เธอขมวดคิ้วทันที…

“เป็นอะไรไป”

เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังดังขึ้นมา จากนั้นภาพปลายนิ้วตรงหน้าก็มืดลง คนด้านหลังชะโงกหน้าข้ามไหล่เธอเข้ามาดู…เมื่อเห็นแผลที่ปลายนิ้วของเธอ ชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วดุๆ

“เกิดอะไรขึ้น หั่นผักแล้วทำให้คุณโง่เหรอ…”

ชูหลี่ขยับริมฝีปาก ยังไม่ทันได้เอ่ยคำ วินาทีต่อมาชายหนุ่มก็จูงมือเธอพาเดินออกมาจากห้องครัว จากนั้นก็เดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลจากที่ที่คุ้นเคย แล้วคว้าน้ำยาฆ่าเชื้อออกมา

ชูหลี่ตกตะลึง เพราะครั้งก่อนเขาเคยใช้แอลกอฮอล์เช็ดแผลเธอตาไม่กะพริบอยู่เลย