ทดลองอ่าน Moonlight เพลงรักใต้แสงจันทร์ บทที่ 59

โจ้วชวน “…”

…พูดอะไร แถมยังพิมพ์เครื่องหมายตกใจมาเยอะแยะขนาดนั้น ขู่ใครกัน

โจ้วชวนหยิบมือถือขึ้นมา รักษาสีหน้าให้นิ่งไว้ พิมพ์ตอบกลับโดยใช้ความเร็วแบบคนที่ทำงานเขียนหนังสือ

‘ทำไม ก่อนหน้านี้ยังจับมือผมไม่ยอมปล่อยอยู่เลย น้ำตาแทบจะอาบสองแก้มเพื่อให้ผมเชื่อคุณ ทำเป็นสาบานต่อสวรรค์ว่าจะทำผลงานออกมาให้ดีจนฟ้าดินสะเทือน ที่แท้แค่รู้สึกทอดถอนใจหลังจากดูหนังจบ พอเดินออกมาจากโรงหนังได้แป๊บเดียว ความฮึกเหิมก็หายวับไปเลย แม้แต่มื้อเย็นก็จะไม่ทำให้กินแล้ว แถมยังไม่พาหมาไปเดินเล่นอีก ดีที่ผมไม่รับปากคุณทันที ไม่งั้นตอนนี้หัวใจคงแตกสลายไปแล้ว’

ชูหลี่ “…”

หัวใจคุณจะแตกสลาย!!!!

คุณมีหัวใจด้วยเหรอ

“คุยกันอยู่ดีๆ ทำไมถึงพิมพ์ข้อความล่ะ แฟนนายทักมาเหรอ”

โจ้วชวนตอบอย่างไม่ลังเล “คนทรยศน่ะ”

ชูหลี่ “…”

เจียงอวี่เฉิง “?”

โจ้วชวนมองไปยังชูหลี่ หลังจากนั้นก็ดูเหม่อลอย ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง…เขาเม้มปากไม่พูดไม่จา ชายหนุ่มพิมพ์สี่คำสุดท้ายบนมือถือ ก่อนจะยัดมันลงในกระเป๋าเสื้อแล้วจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเย็นชา

“ที่ออกจากบ้านเพราะจะมาดูหนัง ตอนนี้ดูหนังเสร็จแล้ว ฉันกลับบ้านละ”

ชูหลี่ก้มลงมองดูมือถือ หน้าจอแจ้งเตือนข้อความใหม่ซึ่งมีเพียงสี่พยางค์ ‘กลับบ้านกับผม’

เป็นประโยคคำสั่งและไม่ยอมผ่อนปรนใดๆ ทั้งสิ้น

ชูหลี่มองมือถือพลางคิดแล้วคิดอีก งั้นตอนเย็นจะทำอะไรกินล่ะ ไม่บอกก่อนนี่นาว่าจะกินที่บ้าน ยังไม่ได้ซื้อของเลย ในตู้เย็นยังมีอะไรเหลือบ้างนะ ขณะที่กำลังนึกอยู่ว่าเหลือมันฝรั่งกี่ลูก อยู่ๆ ก็คิดขึ้นได้ว่าในถุงผ้าที่เธอกอดไว้แน่นมีสัญญาตีพิมพ์ ‘สวนสนุกที่หายไป’ ของเจียงอวี่เฉิงกำลังรอเซ็น

ชูหลี่นิ่งไปแล้วจึงเงยหน้าขึ้น เธอโบกมือให้โจ้วชวนและพูดประโยคหนึ่งที่นับว่ากล้าหาญมากที่สุดตั้งแต่เริ่มทำงานมา

“แล้วพบกันค่ะอาจารย์ เดินระวังด้วยนะคะ”

โจ้วชวนพยายามหยิบกุญแจออกมา เขาเงยหน้าขึ้นมองชูหลี่…

ราวกับหัวใจเขาแตกสลายไปแล้วจริงๆ

…แต่ก็ไม่ เพราะหลังจากนั้นสามนาทีชูหลี่ก็ได้รับข้อความใหม่สองข้อความ…

‘กอดสัญญาเน่าๆ ของคุณไว้ แล้วคืนนี้ก็หาที่นอนใต้สะพานลอยกับแก๊งพี่น้องขอทานเสีย เพราะผมจะไม่มีวันเปิดประตูให้คุณ’

‘อย่าคิดแอบปีนเข้ามา ข้างในหมาดุ ไม่งั้นผมจะแจ้งตำรวจ’