ฉงหรงยังไม่ทันได้ตอบ เหอเหวินจิ้งก็หัวเราะอีก “ฮ่าๆๆๆ…ชื่อจงเจินก็ตลก เขายังมีน้องชายหรือน้องสาวอีกคนชื่อปู้อวี๋หรือเปล่า จงเจินปู้อวี๋ที่แปลว่าซื่อตรงไม่แปรผันคำนั้นน่ะ?”
ฉงหรงพยักหน้า ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณรู้ได้ยังไง เขามีน้องสาวแท้ๆ อีกคนชื่อจงปู้อวี๋จริงๆ น่ะแหละ”
คิดถึงจงปู้อวี๋เจ้าปีศาจน้อยคนนั้น ฉงหรงก็ถอนหายใจเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“…” เหอเหวินจิ้งหุบยิ้ม “ฉันรู้จักคนเปิ่นๆ ชื่อประหลาดมากคนหนึ่ง ชื่อ ‘โสมคน’ รู้สึกว่าจำเป็นต้องแนะนำให้พวกคุณรู้จักกันนะ”
ฉงหรงมองคนข้างหน้าซึ่งคุยกับเธอมาพักหนึ่งแล้ว ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าหมอที่จงเจินแนะนำให้ไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่
เหอเหวินจิ้งคงจะรู้ว่าฉงหรงกำลังสงสัยอะไร จึงกระแอมเบาๆ “เออ…ถอดมาสก์ออกด้วยแล้วนอนลง ขอตรวจดูก่อนนะคะ”
เหอเหวินจิ้งใส่หน้ากากอนามัยแล้วตรวจฉงหรง “หน้าบวมขนาดนี้เลย ไข้ขึ้นอีกด้วยนะ”
ฉงหรงบวมไปครึ่งหน้าแล้ว ขยับมุมปากนิดเดียวก็รู้สึกเจ็บไปถึงขั้วหัวใจจึงไม่พูดอีก แค่เค้นเสียง “อือ” ออกมาเท่านั้น แต่ว่าครู่ต่อมาก็ถามอย่างยังไม่ยอมแพ้ “ไม่ถอนได้มั้ย”
“ตอนนี้อยากถอนก็ถอนไม่ได้แล้ว รอหายบวมก่อนค่อยมาถอนก็แล้วกัน” พูดจบก็ลุกยืน “รอสักครู่นะ”
หมอที่ชื่อเหอเหวินจิ้งเดินตึงๆ เหมือนพายุออกไปที่ทางเดินแล้วตะโกนเรียก ทันใดนั้นนักศึกษากลุ่มหนึ่งก็โผล่ออกมาจากในวอร์ดทันที
เหอเหวินจิ้งชี้ที่ฟันคุดของฉงหรง “พวกเธอดูเคสนี้นะ รูปร่างกับตำแหน่งฟันคุดซี่นี้พิเศษมาก เป็นเคสที่ช่วยในการเรียนรู้ได้ดี” พูดจบทุกคนก็พากันยกมือถือถ่าย
ฉงหรงรีบหุบปาก ใส่มาสก์แล้วลุกขึ้นนั่ง
เหอเหวินจิ้งไล่กลุ่มนักศึกษาออกไปแล้วจึงหัวเราะพูดว่า “เดี๋ยวจะจ่ายยาแก้อักเสบให้ รอหายบวมแล้วคุณค่อยมาถอนทิ้งนะ”
ฉงหรงถือใบสั่งยาเดินออกไป เธอหันกลับไปมองเหอเหวินจิ้งอีกแวบหนึ่ง สงสัยมากว่าทำไมคนที่จงเจินแนะนำถึงดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือเหมือนๆ กัน หมอควรเป็นอาชีพที่เคร่งขรึมจริงจังไม่ใช่หรือ ทำไมคนนี้ดูแล้ว…เพี้ยนขนาดหนัก
ตลอดทั้งบ่ายจงเจินงานยุ่งมาก ตอนนี้พอจะว่างแล้วจึงคิดจะไปดูฉงหรงสักหน่อย เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็นึกถึงเรื่องบางอย่าง เขาหันกลับเดินไปหาเวินเซ่าชิงในห้องคนไข้ ปั้นหน้าประจบเต็มที่ “อาจารย์เวินครับ เดี๋ยวหมอเฉินจะผ่าตัด ผมอยากไปดูการผ่าตัด ส่วนพี่สาวผม ให้อาจารย์ช่วยไปดูหน่อยได้มั้ยครับ”
พักนี้จงเจินชอบพูดถึง ‘พี่อย่างนั้นพี่อย่างนี้’ ต่อหน้าเวินเซ่าชิง เขารู้แผนของอีกฝ่ายหมดแล้ว จึงยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดีว่า “ไม่ว่าง”
จงเจินผิดหวังมาก “อาจารย์ก็ช่วยเมตตาสงสารพี่ผมหน่อยเถอะ…”
เฉินชู่หรือ ‘หมอเฉิน’ ที่ถูกพาดพิงถึงเมื่อครู่เดินผ่านมา เห็นจงเจินท่าทางน่าสงสารจึงถามว่า “มีอะไร ต้องการให้ช่วยอะไรมั้ย” พูดจบก็สะกิดเวินเซ่าชิง “คุณดุเขาอีกแล้วหรือ”
เวินเซ่าชิงอมยิ้มมองเฉินชู่ “เขาต้องการความช่วยเหลือ พี่สาวเขาโสดและสวยน่ารัก คุณจะรับคนคนนี้ไปดูแลมั้ย”
คนที่ทำงานในโรงพยาบาล จากหมอไปถึงพยาบาลพอมีอายุหน่อยไม่ว่าชายหรือหญิงล้วนชอบแนะนำจับคู่ให้คนอื่น ก่อนหน้านี้เฉินชู่ก็เคยประสบชะตากรรมแบบนี้มาก่อน พอได้ยินก็รีบถอยเข้าเซฟโซนทันที “ไม่ได้เด็ดขาด ผมมีแฟนแล้ว เดี๋ยวผมมีผ่าตัด ต้องไปเตรียมตัวก่อนนะ พวกคุณคุยกันตามสบายเหอะ”
