บทที่ 2
“เวินเซ่าชิง คนสารเลว!”
เวินเซ่าชิงไม่เห็นฉงหรงต่อไปอีกหลายวัน หลังเลิกงานเขาตั้งใจไปซื้อเต้าหู้สักก้อน พอไปเคาะประตูห้องตรงข้ามก็ไม่มีเสียงตอบรับ
พักนี้พอมีเวลาว่างเวินเซ่าชิงจะแวะไปแผนกทันตกรรม กลุ่มนักศึกษาของเขาสุมหัวกันดราม่า
“อาจารย์เวินไปแผนกทันตกรรมอีกละ”
“อืมๆ”
“พักนี้ทำไมเขาไปแผนกทันตกรรมอยู่เรื่อย”
“ปวดฟันมั้ง”
“ไม่นะ เมื่อวานเห็นเขาที่ห้องผ่าตัด กินข้าวกล่องก็ยังปกติดี ท่าทางอร่อยมาก”
“หรือว่าอยากจะย้ายไปแผนกทันตกรรม?”
“คงไม่หรอก ฉันยังเรียนไม่จบนะ”
“เมื่อกี้ยังเห็นเขาคุยกับหมอเหอคนหล่อ”
จงเจินฟังไปฟังมาก็เกิดความคิด หรือว่าคนที่อาจารย์เวินชอบก็คือหมอเหอ?! ครั้งก่อนอาจารย์เวินบอกว่าหมอเหอเป็นรุ่นน้องของเขา รุ่นพี่กับรุ่นน้องมักจะแอบชอบกันเป็นประจำนี่นา
เวินเซ่าชิงเดินเกะกะอยู่ในคลินิกผู้ป่วย เหอเหวินจิ้งรักษาคนไข้รายสุดท้ายเสร็จแล้วก็ถอดหน้ากากออก ถามเขาว่า “รุ่นพี่ ปวดฟันเหรอ”
“ไม่ปวด”
“ไม่ปวดฟันแล้วมายืนเกะกะอะไรที่นี่”
“ช่วงนี้มีคนไข้ชื่อฉงหรงมั้ย”
“มีสิ เมื่อวานตอนบ่ายมาถอนฟันคุด สัปดาห์หน้ามาตรวจอีกที”
“เธอรับเองหรือ ถอนเสร็จแล้ว?”
“ใช่ มีปัญหาอะไรมั้ย”
เวินเซ่าชิงส่ายหน้า “ไม่มีอะไร ไปก่อนละ”
เหอเหวินจิ้งมองเงาหลังของเวินเซ่าชิง ทำหน้างงพลางพึมพำว่า “ก็แนะนำฉงหรงมาเองไม่ใช่หรือ บอกว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของนักศึกษาตัวเอง ทำไมทำเหมือนไม่รู้ว่าเป็นคนไข้ของฉันล่ะ”
ตั้งแต่ฉงหรงถอนไอ้ตัวร้ายออกไปแล้วก็ต้องกินโจ๊กอยู่หลายวัน ทุกครั้งที่กินโจ๊กก็จะคิดถึงแกงจืดไข่น้ำที่เวินเซ่าชิงทำ เธอมองโจ๊กเปล่าข้างหน้าแล้วรู้สึกว่าไร้รสชาติ ยังดีที่หน้าครึ่งซีกที่เคยบวมเป่งตอนนี้หายเป็นปกติแล้ว แต่เธอยังพักอยู่ที่บ้านจงเจิน ยังไม่อยากกลับบ้านตัวเอง
ฉงหรงรู้สึกว่าเธอกับเวินเซ่าชิงอย่างมากก็เป็นแค่เพื่อนบ้าน ตอนนี้เธอพักอยู่ที่บ้านจงเจิน เธอกับเขาก็ไม่นับเป็นเพื่อนบ้านกันแล้วสินะ แต่คิดไม่ถึงว่าเธอกับเวินเซ่าชิงจะเป็น ‘เจ้ากรรมนายเวร’ หนักหนาสาหัสถึงระดับที่เธอรับมือไม่ทัน
หลังจากจงเจินเช่าบ้านเรียบร้อยแล้วก็คิดจะเชิญเพื่อนๆ มาสนุกกันที่บ้าน แต่เพราะงานยุ่งมากก็เลยไม่ได้ทำตามแผนเสียที จนช่วงนี้มีวันหนึ่งที่เรียนไม่มากและเวินเซ่าชิงก็ไม่มีผ่าตัด จึงนัดเพื่อนๆ มากินข้าวที่บ้านกัน
ตอนใกล้เที่ยง เวินเซ่าชิงกับกลุ่มนักศึกษาก็มาถึง จงเจินยิ้มแย้มเปิดประตูต้อนรับพวกเขาเข้ามา
มีคนเห็นรองเท้าส้นสูงที่ข้างประตูจึงหัวเราะแซวจงเจิน “อ้าว แฟนอยู่เหรอ”
“ไม่ใช่ๆ! ยังไม่มีแฟน” จงเจินชี้ไปที่ประตูห้องนอนที่ปิดงับไว้ “พี่สาวน่ะ เตรียมเอกสารว่าความนอนดึกมาหลายคืนแล้ว วันนี้ศาลเลิกก็กลับมานอน เบาๆ หน่อยนะ ถ้าเสียงดังจนเธอตื่น ภูเขาไฟระเบิดแน่!”
เวินเซ่าชิงไม่แปลกใจกับ ‘พี่สาว’ ที่จงเจินพูดถึงแล้ว ยิ้มพลางรับปากว่า “โอเค”
