ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 1 – บทที่ 2

ชายหนุ่มเก็บกระเป๋าเงิน หันมาเผชิญหน้ากับเธอ แล้วพูดออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ให้ผมดูหน้าคุณได้ไหม”

เซียวเซียวไม่คิดว่าชายหนุ่มจะยื่นข้อเรียกร้องแบบนี้ เธอที่กำลังชื่นชมความงดงามตรงหน้าอึ้งไปสามวินาทีถึงรู้สึกตัวขึ้นมาได้ แล้วก็เข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายได้ทันที เขาคงต้องการดูว่าใบหน้าแบบนี้จะควรค่าแก่การช่วยเหลือหรือเปล่าสินะ

เกรงว่าผู้ชายคนนี้คงต้องผิดหวังแล้ว เซียวเซียวแอบถอนหายใจก่อนจะยกมือขึ้นเกี่ยวสายคล้องผ้าปิดปากตรงหูซ้าย กัดฟันแล้วดึงลงมา

“เฮ้ย!” เด็กน้อยที่กำลังดื่มชานมถึงกับร้องออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ เมื่อรู้ตัวว่ากำลังแสดงกิริยาไม่สุภาพจึงรีบยกมือขึ้นปิดปาก

ใต้ผ้าปิดปากคือใบหน้าใหญ่ที่ไม่เข้ากับดวงตางดงามและรูปร่างสมส่วน แก้มบวมใหญ่เหมือนปลาทองอมน้ำ ดูน่าเกลียดและทึ่มทื่อเป็นอย่างมาก

เดิมทีควรจะเป็นฉากที่เจ้าชายกับเจ้าหญิงได้พบหน้ากัน ไม่คิดว่าจะกลายเป็นหญิงอัปลักษณ์ ช่างน่าผิดหวังเสียจริง ผู้คนต่างพากันละสายตา ไม่อาจทนดูต่อไปได้อีก

สายตาแปลกๆ จากคนแถวนั้นทำให้เซียวเซียวรู้สึกเสียความมั่นใจขึ้นมาจนต้องก้มหน้าลงและพยายามดึงผมยาวๆ มาบังแก้มที่บวมใหญ่ผิดปกตินั้น

“หนึ่งเดือน” เสียงทุ้มต่ำดังอยู่เหนือศีรษะ

“เอ๋?” เซียวเซียวยังไม่ทันตั้งตัวจึงเงยหน้ามองด้วยความมึนงง เมื่อรวมเข้ากับใบหน้าไม่เข้าท่านั้นก็ทำให้ช่างน่าเวทนาเกินกว่าจะทนดูได้

“ค่าตอบแทนไง ชานมหนึ่งเดือน” ชายหนุ่มหยิบเงินสิบหยวนคืนมาจากเจ้าของร้านแล้วเก็บลงกระเป๋า ก่อนจะเดินไปยังร้านอาหารที่เซียวเซียวชี้อย่างสบายอารมณ์

“อ๋อ ได้เลย!” เมื่อการเจรจาที่แทบจะไม่มีโอกาสสำเร็จอยู่ๆ ก็สำเร็จขึ้นมา เซียวเซียวรู้สึกเหมือนรอบๆ ตัวพลันสว่างไสวขึ้นทันที เธอรีบควักเงินสามร้อยหยวนตบลงไปที่โต๊ะหลังหน้าต่าง “เถ้าแก่ ขอบัตรสำหรับชานมสามสิบแก้ว!”

เมื่อลาภก้อนใหญ่มาเยือนถึงประตู เจ้าของร้านชานมจึงรีบหยิบบัตรที่มีรูปเท้าแมวขึ้นมาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แล้วส่งให้เธอพร้อมกับยิ้มกว้างจนตาหยี “ขอบคุณที่อุดหนุน”

เซียวเซียวรับบัตรมาแล้วเดินตามชายหนุ่มไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อสวมผ้าปิดปากอีกครั้ง เซียวเซียวก็กลับมาสงบนิ่ง “ฉันชื่อเซียวเซียว เป็นดีไซเนอร์ออกแบบเสื้อผ้า ตอนนี้อายุยี่สิบสี่ คุณชื่ออะไร เรามาทำข้อตกลงกันก่อนเถอะ”

“จั่นหลิงจวิน อายุยี่สิบเจ็ด ส่วนอาชีพคุณคิดเอาเองแล้วกัน” ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้าร้านอาหาร ยกข้อศอกงอขึ้นเล็กน้อย

เซียวเซียวจึงเดินไปคล้องแขนเขาแล้วยิ้มพร้อมกับผลักประตูร้านอาหารเข้าไป