ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 1 – บทที่ 2

ห้องออกแบบเสื้อผ้าสตรีเป็นแผนกที่มีคนทำงานมากที่สุด ตั้งอยู่ชั้นสามตรงกลางของตึก

ทั้งสองก้าวเดินเข้าไปในห้องออกแบบอย่างรวดเร็ว เสียงบอกเวลาของนาฬิกาแขวนผนังก็ดังอย่างแม่นยำ “ขณะนี้เป็นเวลาเก้านาฬิกาตรง”

สายตาแหลมคมพุ่งมาจากหลังโต๊ะออกแบบ อากาศในตอนเช้าของต้นฤดูร้อนอบอุ่น แต่เซียวเซียวกลับรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง

ห้องออกแบบนี้กินพื้นที่ทั้งหมดของชั้น ไม่มีผนังปูนกั้น แสงแดดส่องผ่านทะลุกระจกเข้ามาทำให้ห้องทั้งห้องสว่างไสวและอบอุ่น โต๊ะออกแบบขนาดใหญ่ โต๊ะสำหรับตัดเย็บที่ดูเหมือนวางระเกะระกะแต่เป็นการวางแบบสลับกันไปมาอย่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อย ของประดับตกแต่งต่างๆ และกระดาษเขียนแบบที่วางกองปะปนกันอยู่บนโต๊ะสำหรับวางวัสดุอุปกรณ์ ทำให้ที่นี่เต็มไปด้วยบรรยากาศที่ชวนให้จินตนาการในการออกแบบโลดแล่น

และด้านหลังของโต๊ะออกแบบยังมีโต๊ะทำงานสีดำที่ดูแปลกแยกกับทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้ บนโต๊ะมีคอมพิวเตอร์ แฟ้มเอกสาร กระบอกเสียบปากกา และแก้วน้ำ ซึ่งทั้งหมดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ตรงนั้นมีผู้หญิงสวมชุดเดรสรัดรูปสีดำอายุประมาณสี่สิบนั่งอยู่และกำลังมองพวกเธอด้วยสายตาเย็นชา “บอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าต้องมาก่อนเวลาอย่างน้อยสิบนาที แต่พวกเธอสองคนยังมาตรงเวลาเป๊ะ”

ฉินย่าหนานสวนออกไปทันทีทั้งที่ยังหอบ “บริษัทมีกฎเข้างานตอนเก้าโมงเช้า ทำไมพวกเราต้องมาก่อนเวลาด้วย”

“ฉินย่าหนาน นี่มันอะไรกัน” ฟางเซี่ยงเฉียนเป็นหัวหน้าแผนกนี้ได้เพียงครึ่งปี เธอเน้นย้ำเรื่องกฎระเบียบอยู่ตลอดเวลา เธอจำเป็นต้องจัดการกับเด็กรุ่นใหม่ที่ควบคุมยากพวกนี้ ต้องมีสักคนสองคนที่ทำให้เธอปวดหัวสิน่า และดูท่าทางแล้วยายปากลำโพงฉินย่าหนานน่าจะเป็นคนที่จัดการยากที่สุด

เซียวเซียวรีบลากเพื่อนที่ตั้งท่าจะเข้าไปต่อล้อต่อเถียงออกมา ก่อนจะก้มหน้าลงแล้วนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง มองไปที่เด็กหนุ่มช่างทำแพตเทิร์นซึ่งขยิบตาให้เธอด้วยสายตาที่รู้กัน จากนั้นก็เปิดคอมพิวเตอร์เข้าสู่ระบบโอเอสำหรับลาพัก ประกาศวันลาพักของปีนี้ปรากฏขึ้น แสดงให้เห็นว่าตั้งแต่ตอนนี้จนถึงสิ้นปีเธอไม่เหลือวันลาที่ได้รับเงินเดือนอีกแล้ว

ทางด้านฟางเซี่ยงเฉียนเมื่อได้รับจดหมายลาก็ปรายตามองเซียวเซียวที่สวมผ้าปิดปาก แล้วส่งข้อความทางช่องแชตส่วนตัวภายในแผนกให้กับเธอ

‘มานี่หน่อย’

เซียวเซียวปิดหน้าจอที่เพิ่งเปิดขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าโต๊ะทำงานสีดำ “พี่…เอ่อ…หัวหน้าเรียกฉันหรือคะ”

ระหว่างดีไซเนอร์ด้วยกันเองไม่สนใจมารยาทเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ พวกเขามักจะเรียกคนที่มีตำแหน่งสูงกว่าว่า ‘พี่’ ฟางเซี่ยงเฉียนต้องแก้ไขอยู่นานถึงจะทำให้คนพวกนี้เรียกเธอว่า ‘หัวหน้า’ ได้ และยังเน้นย้ำว่าเธอเป็นผู้จัดการ ไม่ใช่เพียงหัวหน้าแผนก

ฟางเซี่ยงเฉียนขมวดคิ้วถลึงตามองเซียวเซียว ยายแจกันดอกไม้ นี่ถือว่าเป็นคนโปรดของครีเอทีฟไดเร็กเตอร์ ทว่าตั้งแต่วันนี้ก็ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว เมื่อคิดแล้วก็รู้สึกจิตใจปลอดโปร่งขึ้น จึงพูดอย่างสบายๆ ว่า “ทางผู้บริหารแจ้งมาว่าช่วงนี้เธอไม่ต้องไปที่ห้องฟิตติ้ง”

ห้องฟิตติ้งของบริษัทแอลวายนั้นเป็นห้องฟิตติ้งสำหรับครีเอทีฟไดเร็กเตอร์โดยเฉพาะ