ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 1 – บทที่ 2

ด้านหน้าของตึกกระจกเขียวคือสนามหญ้าที่มีแผ่นไม้วางคดเคี้ยวเพื่อใช้เป็นทางเดินเข้าไปในตึก หากนับตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบลงไปบนแผ่นไม้จนถึงหน้าประตูบริษัททั้งหมดก็หนึ่งร้อยแปดก้าว

เมื่อเดินไปถึงก้าวที่เก้าสิบสาม ขนมพระจันทร์ในมือก็ถูกกำจัดจนไม่เหลือหลอ เซียวเซียวนวดแก้มที่เริ่มปวดเพราะเคี้ยวเร็วไปหน่อยเบาๆ จากนั้นก็ใช้กระดาษเปียกเช็ดปากที่เลอะซอสงา แล้วเติมลิปสติกสีแดงสดโดยไม่ต้องดูกระจก เดินยืดอกยกไหล่ในระยะเจ็ดก้าวเปลี่ยนโฉมจากสภาพเหมือนคนใช้แรงงานเป็นพนักงานบริษัทที่แสนจะดูดี

“เซียวเซียว มาทำงานแล้วเหรอ” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังก้องมาจากทางด้านหลัง ไม่ต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร เธอเบี่ยงตัวเพียงเล็กน้อยก็สามารถหลบมือที่ยื่นมาจับไหล่ได้ทัน

“ฉินย่าหนาน แกจะเบาเสียงไม่ได้เลยใช่ไหม อยากจะให้พี่ฟางหักเงินเพราะมารยาทไม่ดีรึไง” เซียวเซียวยื่นนิ้วออกมาหยิกเนื้อนิ่มๆ ของฉินย่าหนานเบาๆ พวกเธอเป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เมื่อเรียนจบก็เข้ามาทำงานที่บริษัทนี้พร้อมกัน จึงสนิทกันมากกว่าเพื่อนร่วมงานคนอื่น

“หักก็หักสิ ใครจะไปสนยายแม่มดแก่นั่นกันล่ะ ยังไงซะก็ไม่เคยได้เต็มจำนวนอยู่แล้ว”

ฉินย่าหนานคล้องแขนเซียวเซียวแล้วกระซิบเสียงเบา เธอเตี้ยกว่าเซียวเซียว เวลาจะพูดอะไรด้วยก็ต้องเงยหน้าขึ้น จังหวะที่ได้เห็นแก้มซึ่งบวมผิดปกติของเซียวเซียว ดวงตาที่ติดขนตาปลอมก็เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา

“เฮ้ย! หน้าแก…” เสียงอุทานที่ดังอย่างกับลำโพงแปดหลอดดังก้องไปทั้งล็อบบี้ พนักงานที่กำลังรอลิฟต์ต่างพากันหันมามองเป็นตาเดียว

เซียวเซียวหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอรีบลนลานสวมผ้าปิดปากพลางทำตาดุใส่ฉินย่าหนาน “นี่…”

“อาทิตย์ที่แล้วเจอกันยังไม่ได้เป็นหนักขนาดนี้เลยนี่…” ฉินย่าหนานรีบลดเสียงให้เบาลงพร้อมกับยื่นมือไปลูบแก้มของอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง ดูกลุ้มใจจนจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ

“ไม่เป็นไร อีกสักพักก็หาย” เซียวเซียวไม่อยากจะพูดอะไรมาก มองดูเวลาแล้วจึงรีบลากฉินย่าหนานให้เดินไปที่ห้องออกแบบอย่างรวดเร็ว