ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 11 – บทที่ 12

จั่นหลิงจวินพาเธอเดินลัดเลี้ยวไปมา ที่จอดรถใกล้โรงพยาบาลแน่นมาก เขาจึงจอดรถไกลออกไปสักหน่อย ทั้งคู่จึงต้องเดินผ่านถนนกลางสวนสาธารณะ

“พาฟลอฟ…” เซียวเซียวพูดอย่างติดๆ ขัดๆ เพื่อจะตามความคิดผู้ชายคนนี้ให้ทันจึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นหา แล้วก็รีบเก็บโทรศัพท์ลงทำท่าเหมือนเข้าใจ “อ๋อ ที่คุณให้ลูกอมฉันกินก็เพื่อจะสร้างปฏิกิริยาตอบรับใหม่ขึ้นมาใช่ไหม” ที่แท้การกินลูกอมก็เป็นวิธีการรักษาอีกรูปแบบหนึ่ง เซียวเซียวรู้สึกผิดหวัง คิดว่าจั่นหลิงจวินจะเอาอกเอาใจเธอเพียงอย่างเดียว อุตส่าห์แอบดีใจอยู่ตั้งนาน

“ก็ไม่ได้ถือเป็นการรักษา เป็นแค่การฝึกน่ะ” จั่นหลิงจวินพยักหน้าบอกให้เซียวเซียวมองไปทางสนามหญ้า

“เหมาเหมา ขอมือ” สามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังเล่นกับสุนัขโกลเด้น รีทรีฟเวอร์

สุนัขตัวใหญ่นั่งลงอย่างว่าง่ายก่อนจะยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาให้จับ เมื่อได้จับมือแล้วเจ้าของก็หยิบขนมให้เป็นรางวัลชิ้นหนึ่ง

“โฮ่งๆ”

“ฉัน…” เซียวเซียวเกือบจะพ่นคำหยาบออกมา เธอกำหมัดต่อยไปที่ไหล่ของจั่นหลิงจวิน “นี่คุณเห็นฉันเป็นหมาเหรอ”

ดวงตาของจั่นหลิงจวินมีแววขบขัน และเขาก็นิ่งเงียบเป็นการยอมรับ

เซียวเซียวมองเขาหัวเราะ ตัวเองก็โกรธจนขำแล้วจึงอดที่จะต่อยเขาอีกทีไม่ได้ “ที่คุณฝึกฉันมันคืออะไร ปฏิกิริยาที่เจาะเลือดแล้วดีใจแบบนี้เนี่ย” หากเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ เธอจะกลายเป็นพวกมาโซคิสต์^* หรือเปล่า ยินดีที่ได้เจาะเลือด ถ้าไม่ถูกเข็มแทงก็จะรู้สึกไม่สบาย ยังไม่ถึงวันที่จะตรวจร่างกายก็จะต้องไปบริจาคโลหิตเพื่อให้เกิดการตอบสนองความต้องการ…

“ไม่ใช่” จั่นหลิงจวินที่โดนเซียวเซียวทุบตีจนเสื้อผ้ามีรอยยับเต็มไปหมดพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คือการสร้างปฏิกิริยาดีใจ มีความสุขทุกครั้งที่ได้พูดกับผม”

เซียวเซียวรู้สึกเหมือนกับมีอะไรบางอย่างพุ่งขึ้นมาที่ศีรษะ ทะลุออกไปบนฟ้าแล้วระเบิดออกเป็นพลุ เธอยืนนิ่งไม่ขยับอย่างทำอะไรไม่ถูก

แล้ววายร้ายอย่างจั่นหลิงจวินก็ทำราวกับไม่รู้ว่าคำพูดของตัวเองทำให้คนอื่นรู้สึกอย่างไร เขาเดินต่อไปยังที่จอดรถอย่างนิ่งเฉย