ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 13 – บทที่ 14

 บทที่ 14

การบันทึกเทปสิ้นสุดลงตอนตีหนึ่งครึ่ง เซียวเซียวทิ้งตัวลงอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่บนรถของเหลียงจิ้งเหยา จั่นหลิงจวินทำหน้าที่เป็นคนขับรถ ส่วนเหลียงจิ้งเหยารับหน้าที่เป็นหมอนให้เธอพิง

“ทำไมแกถึงเลือกหลันโม่หรูล่ะ” เหลียงจิ้งเหยาหยิกเซียวเซียวที่ไม่ได้ดั่งใจ “เหยาซิงโจวออกแบบชุดโอตกูตูร์เป็นงานประจำ แล้วความสามารถครึ่งๆ กลางๆ อย่างแกไปเทียบกับเขายิ่งไม่ยับเยินรึไง”

“ความสามารถฉันครึ่งๆ กลางๆ ตรงไหน ชุดโอตกูตูร์กับเสื้อผ้าธรรมดาแตกต่างกันแค่รายละเอียดเท่านั้น แล้วอีกอย่างไม่ใช่ว่าจะแข่งที่การตัดเย็บ เขาแข่งกันที่ความคิดสร้างสรรค์ต่างหาก” เซียวเซียวเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

อีกด้าน เหยาซิงโจวที่นั่งอยู่บนรถใช้แท็บเลตดูเทปบันทึกการแข่งขันในครั้งนี้ ส่วนเพื่อนสมัยเรียนของเซียวเซียวที่ชื่อหยางเจี้ยนนั่งขับรถอยู่ด้านหน้า

แม้หยางเจี้ยนจะเข้าถึงรอบรองชนะเลิศ แต่ก็ตกรอบไปอย่างน่าอนาถ ไม่สามารถเข้าไปสู่รอบชิงชนะเลิศได้ บริษัทพอลล่าประเทศจีนจึงเหลือผู้เข้าแข่งขันเพียงคนเดียวคือเหยาซิงโจว

“รอบชิงชนะเลิศต้องได้ที่หนึ่ง” แสงสว่างจากแท็บเลตที่ส่องไปบนใบหน้าเหยาซิงโจวเดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืดตามการเคลื่อนไหวบนหน้าจอ ทำให้ดูน่ากลัวยิ่ง

หยางเจี้ยนมองกระจกส่องหลังแล้วพูดยิ้มๆ “หัวข้อในการตัดสินคือชุดโอตกูตูร์ ด้วยความสามารถของคุณ จะคว้าตำแหน่งแชมป์ไม่ใช่เรื่องยาก”

เหยาซิงโจวไม่ได้พูดอะไร หยุดภาพไว้ที่ใบหน้าของเซียวเซียว หญิงสาวที่กล้าเลือกนักแสดงคนเดียวกับเขาเป็นคนที่มีความห้าวหาญมาก เขาต้องศึกษาเกี่ยวกับเธออย่างละเอียดสักหน่อยแล้ว

เหลือเวลาอีกหนึ่งอาทิตย์กว่าจะไปที่รีสอร์ต ทางคณะกรรมการจัดการแข่งขันอนุญาตให้ดีไซเนอร์ใช้เวลาหนึ่งอาทิตย์นี้ไปหาแรงบันดาลใจ เซียวเซียวมองรูปสเก็ตช์ที่ใช้ไม่ได้ยี่สิบกว่ารูปพลางยกมือขึ้นกุมศีรษะ นึกถึงการแข่งขันที่เหมือนกับขึ้นเตาเผา เธอเลือกนางฟ้าตามใจตัวเอง แต่เหยาซิงโจวก็เลือกนางฟ้าของเธอด้วยจึงสร้างแรงกดดันให้เธออย่างมาก

เฮ้อ…แรงกดดันยิ่งมากเท่าไหร่ ไอเดียก็ยิ่งหดหาย…