ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 7 – บทที่ 8

บทที่ 8

 เธอน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว เพื่อนรักของเธอสุขภาพร่างกายแข็งแรง ทำไมถึงได้รู้จักศูนย์ฟื้นฟูนี่ นั่นก็ต้องเป็นเพราะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับคนที่นี่อย่างไรล่ะ และตอนนั้นเหลียงจิ้งเหยาก็ยังเคยพูดกับเธอว่า ‘อย่าบอกนะว่าหนุ่มชานมของแกแซ่จั่น’

พวกเขารู้จักกันอยู่แล้วแต่เหลียงจิ้งเหยาไม่เคยพูดถึงจั่นหลิงจวินต่อหน้าเธอ คงเพราะเธอคลั่งไคล้เขาจนเห็นชัดขนาดนี้จึงทำให้เหลียงจิ้งเหยาทำอะไรไม่ถูกล่ะมั้ง

ก่อนหน้านี้เซียวเซียวก็คิดว่าตัวเองคิดดีแล้ว ตั้งใจจะมองจั่นหลิงจวินเป็นเพียงเทพบุตร แค่ได้มองใบหน้าที่หล่อเหลานั่นอยู่ไกลๆ ก็พอ แต่เมื่อได้เห็นหน้าเขา หัวใจก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที

ถ้าต้องเห็นเขาเป็นของคนอื่น ฉันคง…

จั่นหลิงจวินมองเห็นเธอขณะที่ตั้งใจจะคลายเนกไทออก เนกไทเส้นนี้เป็นของขวัญวันเกิดของเขา ทั้งสีและรูปแบบถูกใจเขามาก วันนี้ตอนเช้าก่อนออกจากบ้านเขานึกขึ้นได้ว่าเซียวเซียวจะมาวัดตัว ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาหยิบเนกไทเส้นนี้ขึ้นมา

“คุณมาแล้วเหรอ” จั่นหลิงจวินรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรโง่ๆ ที่ตั้งใจแต่งตัวให้ดูดีเป็นพิเศษ หลังจากทบทวนมาทั้งวัน ในที่สุดก็คิดว่ามันเป็นแรงกดดันเพราะจะต้องเผชิญหน้ากับดีไซเนอร์

“อืม ฉันมาวัดตัวน่ะ” เซียวเซียวพยายามจะยิ้มออกมาพร้อมกับก้าวเข้าไปด้านใน

จั่นหลิงจวินถอดเสื้อนอกออก ก่อนจะค่อยๆ ยืดแขนทั้งสองออกไปด้านข้างเหมือนกับเทพอะพอลโลที่กำลังง้างคันธนูเวทมนตร์สีเงิน แผ่กลิ่นอายดึงดูดให้คนเข้าไปหาอย่างไม่อาจต้านทานได้ แม้ว่าจะต้องถูกแผดเผาด้วยความร้อนแรงของรถม้าพระอาทิตย์ก็ไม่เสียดายชีวิต

ปลายนิ้วของเซียวเซียวสั่นเล็กน้อย เธอเดินไปรอบๆ ตัวจั่นหลิงจวินพลางหยิบเอาสายวัดมาวัดตัวอย่างละเอียด

ในฐานะดีไซเนอร์ สิ่งที่เธอจะเห็นเป็นอันดับแรกก็คือสัดส่วนของคนคนนั้น ครั้งแรกที่ได้เห็นไหล่กว้างของจั่นหลิงจวินก็ดึงดูดสายตาเธอเอาไว้แล้ว ความกว้างไหล่ ความยาวแขน รอบอก รอบเอว ค่อยๆ วัดไปทีละส่วน เธอยังคงรักษามารยาทในการสัมผัส เซียวเซียวบันทึกตัวเลขที่สมบูรณ์แบบนี้ลงไปในสมุดบันทึกเล่มเล็กของเธอ ในใจก็รู้สึกเจ็บแปลบถึงขนาดอยากจะร้องไห้อยู่หน่อยๆ
หลังจากที่กลับถึงบ้าน เซียวเซียวนอนกลิ้งตัวไปมาบนเตียงอยู่นานก็ยังไม่หลับสักที ในหัวสมองคาดเดาความสัมพันธ์ระหว่างเหลียงจิ้งเหยากับจั่นหลิงจวินไปต่างๆ นานา ถ้าทั้งสองคนมีใจให้กัน ต่อไปเธอคงต้องไปที่ซังอวี๋ให้น้อยลงแล้ว

สำหรับเซียวเซียวแล้วเหลียงจิ้งเหยานั้นแตกต่างจากคนอื่น เป็นความผูกพันที่มากกว่าเพื่อน ตอนที่เธอไข้ขึ้นสูงนอนหนาวสั่นอยู่ในห้องก็ได้เหลียงจิ้งเหยาที่โทรหาเธอแล้วรู้ว่าเสียงเธอผิดปกติ

‘ทำไมแกถึงพูดเสียงสั่นแบบนี้ล่ะ ไข้ขึ้นหรือเปล่า’

‘เหมือนจะใช่…’