ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 7 – บทที่ 8

ตอนนั้นเซียวเซียวไข้ขึ้นแทบไม่ได้สติจนไม่รู้ตัวว่ากำลังป่วยแล้ว หลังจากวางสายไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเหลียงจิ้งเหยาก็ปรากฏตัวขึ้นที่อพาร์ตเมนต์ของเธอ ก่อนจะทั้งลากทั้งแบกพาเธอไปส่งโรงพยาบาล

เซียวเซียวจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเปิดไปที่ห้องสนทนาของต้าต้าเหยา ก่อนจะพิมพ์ข้อความออกไป

เสี่ยวเสี่ยวปู้ : เหยาเหยา แกชอบจั่นหลิงจวินใช่ไหม

เมื่อกดส่งออกไปแล้วเซียวเซียวก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา คำพูดนี้เหมือนกับกำลังซักไซ้ แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรไปซักไซ้แบบนั้นกัน พอคิดจะกดยกเลิกการส่งข้อความก็พบว่าข้างๆ ข้อความนั้นมีเครื่องหมายตกใจสีแดงอยู่ แปลว่าข้อความยังไม่ได้ถูกส่งออกไป

เซียวเซียวมองดูนาฬิกาก็เห็นว่าเป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่งกว่าแล้ว แอพพลิเคชั่นของซังอวี๋ตัดอินเตอร์เน็ตอัตโนมัติไปเรียบร้อยแล้ว เธอจึงรู้สึกดีใจ จากนั้นก็กดลบข้อความที่ส่งออกไม่สำเร็จ ก่อนจะนอนลืมตามองดูฝ้าเพดานต่อไปเงียบๆ

เหลียงจิ้งเหยาชอบจั่นหลิงจวินหรือเปล่าเซียวเซียวไม่รู้ รู้แต่ว่าเวลานี้ขณะนี้เธอแน่ใจว่าตัวเองชอบจั่นหลิงจวินเข้าให้แล้ว ได้รู้จักเพียงหนึ่งเดือนสั้นๆ การกระทำของเขาทุกอย่าง คำพูดของเขาทุกคำ ภาพทุกภาพชัดเจนอยู่ในหัวของเธอ เมื่อรู้ว่าเขาอาจจะมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ความรู้สึกเจ็บปวดที่เกิดขึ้นมันไม่อาจหลอกลวงกันได้เลยจริงๆ

ถ้าไม่ได้ป่วยคงจะดี…

แต่ถ้าไม่ได้ป่วยแล้วจะเจอจั่นหลิงจวินได้อย่างไร…

ถ้าจั่นหลิงจวินเป็นของเธอจะดีสักแค่ไหน…

เมื่อนอนไม่หลับทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นเซียวเซียวจึงมีอาการสะลึมสะลือ ไปทำงานแบบเหม่อๆ ไม่ค่อยมีสติเท่าไรนัก

“เซียวเซียว แกดูชุดที่ฉันออกแบบหน่อยสิ” ฉินย่าหนานถือสมุดออกแบบมาส่งให้เธอดูอย่างลับๆ ล่อๆ

เซียวเซียวเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ถูกรูปสเก็ตช์ชุดกระโปรงในสมุดนั่นดึงความสนใจไปทันที

นั่นเป็นเดรสที่ทิ้งตัวได้สวยงาม สามารถช่วยปิดหน้าท้องได้ดีมาก ทำให้คนที่สวมชุดนี้ดูผอมเพรียวเหมือนกับต้นสุ่ยซาน แต่นี่ยังไม่ใช่สิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุด สิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดอยู่ที่เข็มขัดสองเส้นที่เปลี่ยนดอกซานซู่ให้มีลักษณะเหมือนครีบปลานิ่มๆ ม้วนเป็นทรงกลมแล้วทิ้งชายลงมาตามกระโปรง ช่วยพรางขาทั้งสองข้างให้ดูเรียวขึ้นและยังสามารถผูกให้เป็นดอกซานซู่ตรงเอวได้อีกด้วย

นี่มันสวยมากจริงๆ ช่าง…เต็มไปด้วยความรู้สึก