ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 7 – บทที่ 8

“ก็แค่อยากเตือนคุณไว้ว่าต้องรู้จักเคารพชีวิตมนุษย์ด้วยกันสักหน่อย คุณดูถูกคนอื่น สักวันกรรมก็จะตามสนอง” เซียวเซียวพูดอย่างไม่เกรงกลัวและยังคงพูดเรื่อยๆ อย่างไม่ช้าไม่เร็วเกินไป ช่วงนี้มีเรื่องกับคนอื่นจนช่ำชองแล้ว ทำให้เธอรู้ว่าร้องตะโกนเสียงดังก็ไม่มีประโยชน์อะไร มีแต่การทำให้อีกฝ่ายสติแตกโดยที่ตัวเองไม่ต้องทำอะไรถึงจะเรียกว่า ‘ยอดฝีมือ’

อาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากจั่นหลิงจวิน เซียวเซียวจึงรู้สึกรังเกียจคนที่ไม่ให้ความเคารพชีวิตผู้อื่น ทุกคนต่างก็เป็นลูกที่มีพ่อมีแม่กันทั้งนั้น ต่อให้งานสำคัญขนาดไหนก็ไม่อาจสำคัญเท่ากับชีวิตได้

ฟางเซี่ยงเฉียนได้แต่ยืนโมโหปากสั่นเหมือนยายแก่ที่ไม่มีฟัน ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงตั้งสติได้ “งั้นฉันก็เตือนเธออย่างจริงใจ ในแผนกมีคนของผู้อำนวยการอยู่ อย่าคิดว่าเรื่องที่เธอทำผู้อำนวยการจะไม่รู้ไม่เห็น”

พูดจบฟางเซี่ยงเฉียนก็ก้มลงยกกล่องกระดาษขึ้นมาแล้วเดินจากไป

เซียวเซียวยังคิดไม่ทัน จึงไม่ค่อยเข้าใจที่ฟางเซี่ยงเฉียนพูดนัก

วี้…หว่อ… วี้…หว่อ…

ขณะที่ครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงไซเรนของรถพยาบาลก็ตรงผ่านเข้ามาในเขตนวัตกรรมอันเงียบสงบ มีคนมากมายมุงดูเหตุการณ์บางอย่างที่หน้าบริษัทซอฟต์แวร์ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าหน้าที่ยกเปลพยาบาลขึ้นมา มีเสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่แต่มองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น

ฟางเซี่ยงเฉียนก้มหน้าเดินไป รู้สึกว่าทางด้านหลังกระจกสีเขียวของบริษัทแอลวายต้องมีสายตามากมายที่จ้องมองพร้อมกับหัวเราะเยาะเย้ยเธอ ตอนนี้จึงไม่มีกะจิตกะใจจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

“โธ่ อายุยังน้อยอยู่เลย คุณว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น” ลุงคนขายขนมพระจันทร์ส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ

“ปกติที่เขตนวัตกรรมนี้มีคนโดดตึกตายและทำงานหนักจนตายทุกปี เด็กใหม่ที่เพิ่งมาทำงานไม่กล้าอู้งาน หัวหน้างานก็กดดันหนักมาก เลยมักจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้บ่อยๆ” ป้าที่ขายเครื่องดื่มพูดอย่างปลงๆ

“หัวหน้าแบบนี้สักวันจะต้องโดนกรรมตามสนอง” ลุงคนขายขนมพระจันทร์ก่นด่า คิดถึงเด็กสาวที่มาซื้อขนมของเขาเป็นประจำ เมื่อปีที่แล้วยังสวยอย่างกับนางแบบ ปีนี้หน้าบวมเป็นซาลาเปา ร่างกายต้องเหนื่อยจนฟ้องออกมาแน่ๆ ช่างน่าสงสารจริงๆ

ฟางเซี่ยงเฉียนหยุดเดิน ค่อยๆ หันหลังไปมองคนที่นอนอยู่บนเปล หนวดเครารกเต็มหน้า ขอบตาดำคล้ำ ดูก็พอจะรู้ว่าเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าๆ แต่กลับดูเหมือนหมดอาลัยตายอยากราวกับเป็นคนแก่

‘หัวหน้าแบบนี้สักวันจะต้องโดนกรรมตามสนอง’

‘คุณดูถูกคนอื่น สักวันกรรมก็จะตามสนอง’

ฟางเซี่ยงเฉียนเองก็ได้ยินประโยคเหล่านั้น เธอมองดูรถพยาบาลที่กำลังจากไป อยู่ๆ ก็เกิดความคิดสับสนขึ้นมา เธอกอดกล่องกระดาษไว้แน่นแล้วรีบเดินออกจากเขตนวัตกรรมไปอย่างรวดเร็ว