ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 7 – บทที่ 8

ฟางเซี่ยงเฉียนชี้นิ้วไปที่เซียวเซียวจนเกือบจะชนจมูกของอีกฝ่าย “รอฉันไปพบผู้อำนวยการก่อน แล้วจะกลับมาจัดการเรื่องของเรา”

เซียวเซียวเหลือบตามองบนแล้วเดินเข้าไปในห้องออกแบบ พบว่าทุกคนกำลังสุมหัวรวมตัวกันอยู่ ไม่มีใครรู้ตัวว่าเธอเดินกลับเข้ามาแล้ว

“เมื่อกี้ท่าทางของพี่ฟางน่ากลัวจริงๆ แทบจะกินหัวคนได้อยู่แล้ว” ผู้ช่วยตบหน้าอกตัวเองเบาๆ

“แล้วเซียวเซียวจะทำยังไง” จ้าวเหอผิงมองคนอื่นๆ ด้วยท่าทางกลัดกลุ้ม “ถ้าพวกเธอทะเลาะกันขึ้นมา พวกคุณจะช่วยใคร”

“ก็ต้องช่วยเซียวเซียวน่ะสิ พวกเราเป็นคนที่มีอุดมการณ์เดียวกันนะ” ผู้ช่วยคนหนึ่งพูดออกมาด้วยท่าทางต้องการผดุงความยุติธรรม

“ผมเป็นผู้ชายนะ จะให้ตบตีกับผู้หญิงคงไม่ดีมั้ง” ดีไซเนอร์อีกคนส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

“คิดแล้วเครียด” จ้าวเหอผิงตบไหล่เสี่ยวหวังไปทีหนึ่ง “จะให้ตบตีกับผู้หญิงนั้นไม่ดีแน่ แต่พวกเราก็กันพี่ฟางได้นี่”

“อ้อ…” ทุกคนเข้าใจแล้ว พวกเขาไม่คิดจะตบตีใคร แต่พวกเขาสามารถกันไม่ให้ฟางเซี่ยงเฉียนทำร้ายเซียวเซียวได้

จากนั้นเสียงหัวเราะที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ของเซียวเซียวก็ดังขึ้น

“เฮ้ย!” จ้าวเหอผิงตกใจร้องออกมาพลางปัดมือไปบนโต๊ะ ข้าวของบนโต๊ะตกกระจัดกระจายเต็มพื้น เมื่อมองเห็นว่าเป็นเซียวเซียวก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก “ตกใจหมดเลย คิดว่าพี่ฟางเดินกลับมาซะอีก”

“แหม ทีเมื่อกี้ทำเป็นเก่งนะ” เซียวเซียวทำปากเบะ

ทุกคนทำเสียงโห่ใส่เขาก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน

ฟางเซี่ยงเฉียนนั่งอยู่ตรงกันข้ามกับผู้อำนวยการหลัวอวี้ เธอยืดหลังตรงราวกับไม้บรรทัด รอให้หลัวอวี้เอ่ยปาก แต่เขาก็ยังไม่ยอมพูดอะไร เอาแต่มองงานที่อยู่ในมือ ทำราวกับว่าไม่มีใครนั่งอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อนั่งอยู่แบบนี้สิบนาทีเต็มๆ ฟางเซี่ยงเฉียนก็เริ่มจะทนไม่ไหว “เอ่อ…”

ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร หลัวอวี้ก็กดสายภายในเรียกผู้ช่วยให้นำเอกสารที่เขาเพิ่งเซ็นอนุมัติส่งออกเข้ามา แล้วก็สั่งงานอย่างละเอียดอีกครั้ง รอจนกระทั่งผู้ช่วยออกไปและห้องทำงานกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง จากนั้นหลัวอวี้ก็เปิดอีเมลอ่านและตอบกลับอีเมลต่อ