ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 7 – บทที่ 8

เสียงเคาะคีย์บอร์ดดังก้องอยู่ในห้องที่เงียบสงัด ในที่สุดฟางเซี่ยงเฉียนก็รู้สึกได้ว่าผู้อำนวยการกำลังโมโห เธอไม่กล้าเปล่งเสียงอะไรออกมา ได้แต่นั่งรออย่างสงบนิ่ง แต่ในใจก็ร้อนรนพยายามคิดทบทวนว่าตัวเองทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง

หลัวอวี้ปล่อยให้ฟางเซี่ยงเฉียนรออยู่อย่างนั้นนานถึงครึ่งชั่วโมงจึงได้วางงานในมือลง แล้วเงยหน้าขึ้นมองเธอพลางเอ่ยถาม “การประเมินแบบใหม่นี้มีปัญหาอะไรไหม”

ฟางเซี่ยงเฉียนเดาความรู้สึกของผู้อำนวยการไม่ถูกจึงตอบไปด้วยความนอบน้อม “ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ แค่พนักงานบางคนมีอารมณ์ แต่ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย”

หลัวอวี้พยักหน้าก่อนหยิบนามบัตรสีขาวใบหนึ่งขึ้นมาจากกล่องนามบัตรแล้ววางไว้ตรงหน้าฟางเซี่ยงเฉียน “คุณเป็นคนมีความสามารถ การบริหารจัดการก็โดดเด่น เพียงแต่ไม่ค่อยเหมาะสมกับแผนกออกแบบสักเท่าไหร่ เอาอย่างนี้แล้วกัน ผมจะแนะนำคุณให้เพื่อนผม คุณไปทำงานที่บริษัททางนู้นจะดีกว่า”

ฟางเซี่ยงเฉียนหยิบนามบัตรนั้นมาพร้อมกับอ้าปากค้าง

นี่…นี่มันเป็นการบอกให้ลาออกเองใช่ไหม

ต้าต้าเหยา : คืนนี้พ่อกับแม่ฉันไม่อยู่บ้าน แกมานอนบ้านฉันได้ไหม

เซียวเซียวกำลังออกแบบยูนิฟอร์มให้กับซังอวี๋ อยู่ๆ ก็ได้รับคำชวนจากเหลียงจิ้งเหยา

เสี่ยวเสี่ยวปู้ : พูดแบบนี้เหมือนแอบลักลอบคบหากันยังไงก็ไม่รู้

ต้าต้าเหยา : ก็แอบลักลอบนั่นแหละ แม่บอกให้ฉันอยู่กับแกน้อยๆ หน่อย บอกว่าความโสดเป็นโรคติดต่อ สุดท้ายจะกลายเป็นสาวแก่กันทั้งคู่

เสี่ยวเสี่ยวปู้ : …