ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 9 – บทที่ 10

“ซังอวี๋สวัสดีค่ะ มีอะไรให้รับใช้คะ” เสียงของเถียนเถียนลอยมาตามสายโทรศัพท์

“ฉันอยากจะนัดหมายบริการนอกสถานที่” เซียวเซียวกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตื่นเต้น

“ได้ค่ะ ในเดือนนี้คุณมีโควตาในการนัดหมายสามครั้ง ได้ตัดครั้งนี้ไปหนึ่งครั้ง ไม่ทราบว่าต้องการนัดหมายกับท่านไหนคะ” เถียนเถียนดูหมายเลขโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาก็รู้ว่าเป็นเซียวเซียวจึงได้ดึงข้อมูลจากระบบขึ้นมา

“จั่นหลิงจวิน”

ที่เธอหน้าด้านหน้าทนจนเอาบัตรวีไอพีมาได้ก็เพื่อบริการนอกสถานที่สามครั้งฟรีๆ นี่แหละ

เดิมทีเพราะไม่ต้องการให้คนอื่นรู้เรื่องอาการป่วยของตัวเอง ทุกครั้งที่ต้องตรวจร่างกายซ้ำก็จะมีเหลียงจิ้งเหยาไปเป็นเพื่อน แต่เหลียงจิ้งเหยาก็มีงานของตัวเอง และการตรวจเลือดต้องเป็นวันทำงานปกติ เซียวเซียวเกรงใจที่จะต้องเรียกเหลียงจิ้งเหยาไปเป็นเพื่อนทุกครั้ง คราวที่แล้วเธอทำใจกล้าไปเอง ผลก็คือเจาะเลือดไปได้ครึ่งทางก็หน้ามืดหมดสติจนถูกพาไปส่งห้องฉุกเฉิน ต้องให้ออกซิเจนอยู่ครึ่งวันถึงจะอาการดีขึ้น

หลังจากที่นัดหมายสำเร็จก็มีสายจากจั่นหลิงจวินเข้ามา

เซียวเซียวเกือบจะถือโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่จั่นหลิงจวินโทรมาหาเธอ เซียวเซียวทบทวนคำพูดที่ฝึกไว้แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดรับโทรศัพท์

“คุณนัดผมใช่ไหม” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดลอยผ่านโทรศัพท์ออกมา แล้วยังมีความรู้สึกที่คลุมเครือนั่นอีก รวมทั้งคำถามที่เหมือนมีความนัยเช่นนี้ล้วนทำให้ใจเธอเต้นเร็วผิดปกติอย่างช่วยไม่ได้

“อืม ใช่” เซียวเซียวเกือบจะกัดลิ้นตัวเอง เมื่อพูดออกไปแล้วทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับกำลังนัดเดตกับเขาอยู่

“คุณต้องการบริการแบบไหน” จั่นหลิงจวินคิ้วกระตุกเบาๆ คิดถึงเซียวเซียวที่ทำแก้มเหมือนกับกระรอกแล้วก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เดิมเขาคิดว่าเธอคนนี้ต้องการบัตรวีไอพีเพื่อไปรู้จักคนที่ชั้นสาม ไม่คิดว่าจะเพื่อนัดหมายบริการนอกสถานที่ ประเด็นคือโรคของเธอต้องนัดนอกสถานที่ไปทำไมกัน

“ฉันมีนัดติดตามอาการที่โรงพยาบาลเหรินหมินวันพรุ่งนี้ตอนแปดโมงตรง” เซียวเซียวเดินวนอยู่ที่เดิมอย่างกระวนกระวายใจ “ฉันอยากจะให้คุณไปเป็นเพื่อนฉันหน่อย ใช้เวลาไม่นานมาก ขั้นตอนทั้งหมดก็ประมาณหนึ่งชั่วโมง เสร็จแล้วฉันจะเลี้ยงข้าวคุณนะ”

“ได้” จั่นหลิงจวินไม่ได้ถามอะไรอีก เขาเอ่ยตอบรับในทันที

ทั้งสองจึงนัดสถานที่และเวลาที่จะเจอกันก่อนจะวางสายไป

จั่นหลิงจวินนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งบนชั้นหนังสือออกมา เป็นหนังสือภาษาอังกฤษ ชื่อหนังสือแปลได้ว่า ‘การลดผลข้างเคียงของสเตียรอยด์และการฟื้นฟูสุขภาพ’ เมื่อเลิกงานเขาก็นำบันทึกผู้ป่วยของเซียวเซียวติดมือออกไป และหยิบลูกอมรสผลไม้ที่อยู่ในถาดหน้าเคาน์เตอร์ไปด้วย