ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 9 – บทที่ 10

ถึงจะเป็นเวลาแปดโมงเช้า แต่โรงพยาบาลเหรินหมินก็มีคนมากมายเต็มไปหมดแล้ว จั่นหลิงจวินในชุดสบายๆ ยืนอยู่หน้าประตูโรงพยาบาล ลักษณะท่าทางสะอาดสดใสเมื่อเทียบกับคนที่อยู่รอบๆ ซึ่งหน้าตาเหนื่อยล้าก็ยิ่งทำให้เขาโดดเด่นขึ้นมาอย่างชัดเจน ราวกับเทพบุตรที่หลงเข้ามาในโลกมนุษย์ คนที่ผ่านไปมาบ้างก็ถือถุงพลาสติกดูน่าเกลียด แต่เขาถือกระเป๋าโน้ตบุ๊กขนาดย่อมเหมือนกับมาโรงพยาบาลเพื่อคุยธุรกิจ

โดดเด่นขนาดนี้ต่อให้เซียวเซียวคิดจะมองไม่เห็นก็คงยาก เธอมองหาเขาได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะจับมือของเขาแล้วพาวิ่งเข้าไปข้างใน

“เร็วเข้า ฉันจองคิวหมอเฉพาะทางไว้ ต้องไปรับบัตรคิวถึงจะได้เจอหมอเร็วหน่อย จะได้เจาะเลือดก่อนเก้าโมง”

ทางห้องแล็บมีเงื่อนไขว่าถ้าเจาะเลือดก่อนเก้าโมงเช้าผลจะออกตอนบ่าย ถ้าเจาะเลือดหลังจากนั้นก็ต้องรอผลวันถัดไป แพทย์เฉพาะทางไม่ได้ออกตรวจทุกวัน ถ้าวันนี้ไม่ได้ผลเลือด อาทิตย์นี้ก็ต้องมาโรงพยาบาลเพื่อให้แพทย์ดูผลเลือดอีกครั้งซึ่งจะยุ่งยากมาก

ตอนที่เซียวเซียวมาหาหมอครั้งแรกนั้นเธอนัดหมายพบแพทย์เฉพาะทาง เมื่อตรวจแล้วพบว่ามีโอกาสเป็นโรคเอสแอลอีสูงจึงต้องนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลทันที แพทย์คนที่รับตรวจคนไข้ก็จะเป็นแพทย์ประจำตัวของคนไข้ ดังนั้นแพทย์ประจำตัวของเธอจึงเป็นคุณหมอหลี่กั๋วต้งผู้อำนวยการโรงพยาบาลเหรินหมิน

ในฐานะที่เป็นแพทย์เฉพาะทางด้านโรคไขข้ออักเสบ หลี่กั๋วต้งจึงมีคนไข้เต็มตลอด ยังดีที่เซียวเซียวเป็นคิวนัดติดตามอาการ การนัดหมายจึงถูกจัดไว้ก่อนคนไข้ใหม่ ทำให้เธอสามารถเข้าไปตรวจได้ตั้งแต่ตอนแปดโมงสิบนาที

หลี่กั๋วต้งเป็นคุณหมอสูงอายุผมสีดอกเลาหน้าตาใจดี เวลานี้กำลังยิ้มทักทายเรียกให้คนไข้นั่ง ทว่าเมื่อเขามองเห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่หลังเซียวเซียว สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป “นี่เป็นญาติของคุณเหรอ”

“เอ่อ…ใช่ค่ะ” เซียวเซียวรีบพยักหน้า ในห้องตรวจจะอนุญาตเพียงแค่คนไข้และญาติเท่านั้นที่เข้ามาได้

เมื่อได้ยินคำตอบ ทั้งหลี่กั๋วต้งและจั่นหลิงจวินก็ทำสีหน้าประหลาดขึ้นมาพร้อมกัน

“ลูกค้าของผมครับ” จั่นหลิงจวินอธิบายเรียบๆ ก่อนจะวางโน้ตบุ๊กเครื่องเล็กไว้บนโต๊ะแล้วลากเก้าอี้มานั่ง “เชิญท่านตามสบายครับ”

“พวกคุณ…รู้จักกันเหรอ” เซียวเซียวมองกลับไปกลับมาอย่างเงอะงะ

‘คุณปู่ของหลี่เหมิง’ จั่นหลิงจวินขยับปากพูดโดยไม่ออกเสียง

เซียวเซียวตกใจตาโต

เมื่อได้ยินคำว่า ‘ลูกค้า’ หลี่กั๋วต้งก็ไม่ได้ถามอะไรอีก เพียงหันไปมองเซียวเซียว “เป็นไงบ้าง ช่วงนี้ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า”

“ไม่ค่ะ มีแต่หน้าที่บวมขึ้นทุกวัน” เซียวเซียวเอามือกุมใบหน้าอย่างกังวลใจ