ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 9 – บทที่ 10

ด้วยความมีอนามัยของคุณหมอ เขาจึงไม่ได้ใช้นิ้วมือจับลูกอมตรงๆ แต่ใช้กระดาษห่อจับแทน ทว่าตอนที่ลูกอมสัมผัสกับริมฝีปากเธอก็ยังสัมผัสโดนนิ้วมือเรียวยาวของเขา

ปลายนิ้วที่อบอุ่นและแห้งกร้านเหมือนกับเป็นตัวนำกระแสไฟฟ้า ทำเอาตัวเธอแข็งทื่อไปเลย

รสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ ของลูกอมที่ละลายอยู่ในปากราวกับสามารถแทรกซึมจากปากหวานเข้าไปถึงหัวใจได้ เซียวเซียวมองเห็นสายตาอิจฉาของสาวๆ ที่อยู่รอบๆ พลางรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะลอยขึ้นฟ้า

“เสร็จแล้วค่ะ” พยาบาลที่อยู่ด้านหน้าพูดขึ้น ก่อนจะส่งสำลีก้อนให้เธอกดปากแผลไว้

เอ๋? นี่เจาะเลือดเสร็จแล้วเหรอ เจาะตอนไหนเนี่ย

เซียวเซียวมองหลอดเลือดห้าหลอดที่มีป้ายปิดอยู่ แล้วก็มองข้อพับแขนของตัวเอง รู้สึกเหมือนกับตัวเองก้าวข้ามผ่านมิติเวลาไป จากตอนที่ยังไม่ได้เจาะเลือดมายังตอนที่ผ่านการเจาะเลือดไปแล้ว

“อย่าเพิ่งรีบลุกขึ้นมา รอสักสามถึงห้าวินาที” จั่นหลิงจวินเอากระดาษห่อลูกอมไปทิ้งถังขยะแล้วกลับมาหยิบโน้ตบุ๊กถึงค่อยดึงมือเซียวเซียวให้ลุกขึ้น จากนั้นก็พาเธอเดินออกจากห้องเจาะเลือด

“คุณดูแฟนเขาสิ ทำไมคุณถึงไม่เอาลูกอมมาให้ฉันบ้างนะ” ด้านหลังหญิงสาวกำลังตัดพ้อแฟนหนุ่มที่อยู่ข้างๆ

“ผมต้องรีบนั่งรถเมล์รอบเช้ามาเป็นเพื่อนคุณ แม้แต่ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้กิน แล้วคุณเองก็ไม่เคยพูดว่าจะกินลูกอมด้วย” ชายหนุ่มเริ่มเถียงหญิงสาวขึ้นมา

“คุณไม่มีเซ้นส์เลยรึไง ตอนเจาะเลือดน้ำตาลก็จะตก ถ้าได้กินน้ำตาลเข้าไปก็จะไม่หน้ามืดง่ายๆ”

ขณะที่เซียวเซียวอมลูกอมรสส้มพลางฟังทั้งสองคนเถียงกันอยู่นั้นก็อดที่จะเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้ “คุณเอาลูกอมมาจากไหน” คุณหมอจั่นที่ใช้ชีวิตมีระเบียบอย่างกับคนแก่ไม่น่าจะมีลูกอมติดตัวนี่นา

“เมื่อวานตอนเลิกงานแอบขโมยมาจากหน้าเคาน์เตอร์น่ะ” จั่นหลิงจวินพูดอย่างสบายๆ

“…” ทว่าคำตอบที่ไม่คาดคิดนี้กลับทำให้เซียวเซียวหมดคำพูดไปทันใด