ทดลองอ่าน มีมของคุณดูดีกว่าตัวจริงอีกนะ เล่ม 1 บทที่ 4-6 #นิยายวาย

ทดลองอ่านเรื่อง มีมของคุณดูดีกว่าตัวจริงอีกนะ เล่ม 1

ผู้เขียน : เหมาฉิวฉิว (毛球球)

แปลโดย : ซิ่งหลัน

ผลงานเรื่อง : 你的表情包比本人好看 (Ni De Biao Qing Bao Bi Ben Ren Hao Kan)

ถือเป็นลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์เอเวอร์วายในการเผยแพร่ผลงาน

จัดพิมพ์และจัดจำหน่ายในประเทศไทยแต่เพียงผู้เดียว

หากผู้ใดละเมิดลิขสิทธิ์จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย

– – – – – – – – – – – – – – – – – 

Trigger Warning

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน

ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ

   

นื้อหามีประเด็นอ่อนไหวเกี่ยวกับบาดแผลทางใจในวัยเด็ก

ความรุนแรงในครอบครัว การทำร้ายทางร่างกายและจิตใจ

และอาการป่วยทางจิต ซึ่งอาจส่งผลกระทบทางจิตใจ  

                 

สำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

** หมายเหตุ: ยังไม่ใช่ต้นฉบับที่เสร็จสมบูรณ์ **

– – – – – – – – – – – – – – – – –

บทที่ 4

เผื่อว่าในอนาคตเอามาทำมีมไม่ได้แล้ว

 

กู้เว่ยจ้องมือถืออย่างงุนงง คุยกันอยู่ดีๆ ทำไมเด็กประถมถึงเริ่มด่าลูกค้าคนอื่นแล้วล่ะ

ความคิดพิลึกมากจริงด้วย

เมื่อเห็นว่าลูกค้าของฉืออวิ๋นไคกำลังจะขัดแย้งกัน เขาจึงตัดสินใจเกลี้ยกล่อม

 

รักผมโปรดโอนเงินให้ผมด้วย ที่รัก อย่าพูดแบบนี้ เนื้อแท้ของคุณก็เหมือนกับพวกเขาแหละ

แสนโวลต์ …

แสนโวลต์ เพราะฉันโจ่งแจ้งเกิน หรือว่านายมองได้ทะลุปรุโปร่ง

 

ยานอนหลับออกฤทธิ์แล้ว หนังตากู้เว่ยเริ่มหนักอึ้ง แต่เขายังคุยธุรกิจไม่เรียบร้อย

 

รักผมโปรดโอนเงินให้ผมด้วย ผมจะนอนแล้ว พรุ่งนี้ค่อยอธิบายแพ็กเกจกับคุณอย่างละเอียด คุณเองก็เข้านอนเร็วหน่อยนะ

แสนโวลต์ ฉัน…

รักผมโปรดโอนเงินให้ผมด้วย นอนดึกไม่ได้นะ ถ้านอนดึกจะโดนป๊ะป๋าตีก้น

 

กู้เว่ยลืมตาไม่ขึ้นแล้ว โทรศัพท์ลื่นหลุดจากมือ ยังไม่ทันได้ปิดไฟเขาก็หลับไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่เห็นว่าในแชตยังคงขึ้นว่า ‘อีกฝ่ายกำลังพิมพ์ข้อความ…’ ต่อเนื่องเป็นสิบนาที

 

ทางด้านวิลล่าตระกูลเจียง เจียงสวินมองหน้าต่างแชตบนมือถือนั้น โมโหจนขำ

ป๊ะป๋าบ้าบออะไร นี่ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย

เด็กเรียบร้อยคนนี้ไม่ได้เรียบร้อยเลยสักนิด แล้วยังแสบมากด้วย

เจียงสวินก้มหน้า ใช้เวลาสิบนาทีพิมพ์ข้อความเพื่ออธิบายกับกู้เว่ยจากมุมของศีลธรรมและสุขภาพว่าการหาสปอนเซอร์เป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง พร้อมกับถือโอกาสแสดงออกถึงจิตใจที่ต้องการปกป้องแฟนคลับของตัวเองด้วย

แต่พอคิดดูแล้ว สุดท้ายเจียงสวินก็ลบข้อความนี้ทิ้ง

ไม่ว่าร้ายหรือดี แต่นี่เป็นชีวิตที่กู้เว่ยเลือกเอง ถึงแม้เขาจะรู้สึกเสียดายแต่คงเข้าไปก้าวก่ายไม่ได้

เพราะว่า…

ไอดอลต้องเว้นระยะห่างกับแฟนคลับ!

 

กู้เว่ยตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกตอนตีสี่กว่า ก่อนจะพุ่งไปขึ้นรถของบริษัทแล้วมุ่งตรงไปยังสนามบิน เขาต้องขึ้นเครื่องบินตอนหกโมง บินไปประเทศเล็กๆ แห่งหนึ่งของยุโรปเพื่อเข้าร่วมถ่ายทำรายการวาไรตี้ ‘ร่วมพเนจร’ อีพีห้า

การนอนของกู้เว่ยไม่ค่อยดีนัก เขามักสะดุ้งตื่นตอนกลางคืน จึงง่วงงุนตอนกลางวันเป็นประจำ

เขาสะลึมสะลือหยิบมือถือขึ้นมาดู ลูกค้ารายใหญ่คนเมื่อวานเหมือนจะยังไม่ตื่นนอน

แชตของพวกเขาสองคนยังคงหยุดอยู่ที่ประโยคถูกป๊ะป๋าตีก้น คล้ายกับว่าลูกค้ารายใหญ่ตกใจจนหนีไปแล้ว

กู้เว่ยก้มหน้า ตัดสินใจพิมพ์ข้อความเพื่อง้อลูกค้ารายนี้

 

รักผมโปรดโอนเงินให้ผมด้วย เจ้านาย วันนี้ผมยุ่ง ถ้าคุณคิดได้แล้วว่าจะเหมาผมนานแค่ไหนช่วยบอกผมด้วย ผมจะได้แจ้งราคากับคุณ

รักผมโปรดโอนเงินให้ผมด้วย [ยิ้ม.jpg]

 

วงบอยแบนด์ของพวกเขาอยู่ในระดับท็อป ถึงแม้ตัวเขาที่เป็นนักเต้นหลักและแร็พเปอร์ฉืออวิ๋นไคจะถูกใส่ร้ายเป็นประจำ แต่อย่างน้อยทุกคนก็โด่งดังมีกระแสความนิยม กู้เว่ยไม่รู้ว่าทำไมฉืออวิ๋นไคถึงได้คิดเพ้อเจ้อเปิดร้านรับจ้างเล่นเกม

ลูกค้ารายใหญ่ยังไม่ตื่นเลยไม่ได้ตอบข้อความ

“น้องชาย กำลังทำอะไรน่ะ” มู่เยวี่ยที่เป็นผู้ช่วยเอ่ยถาม “เช้าขนาดนี้มีคนคุยกับนายด้วย?”

กู้เว่ยพลิกมือถือแล้วส่ายหน้า “ไม่มีอะไร”

 

สถานที่ถ่ายทำตอนที่ห้าของรายการวาไรตี้อยู่ที่เมืองเล็กแห่งหนึ่งทางยุโรปเหนือ ซึ่งเป็นเมืองเล็กๆ ที่เงียบสงบสะดวกสบาย จึงมีคนจำนวนไม่น้อยเลือกมาพักผ่อนที่นี่ ผู้กำกับประกาศภารกิจอย่างรวดเร็วแล้วให้แขกรับเชิญทั้งเจ็ดคนแบ่งกลุ่มกันเอง หลังจากได้รับภารกิจแล้วก็ออกตามหา NPC* ประจำภารกิจของตัวเองภายในเมือง เพื่อทำภารกิจเช็กอินจุดชมวิวให้สำเร็จ

ผู้กำกับยึดโทรศัพท์และกระเป๋าเงินของแขกรับเชิญเอาไว้ แถมไม่ให้แผนที่ของเมืองด้วย กู้เว่ยไม่มีเซ้นส์ด้านทิศทางจึงได้แต่เดินเตร่บนถนนในเมือง โดยมีตากล้องตามถ่ายเขาเงียบๆ พร้อมกับถ่ายภาพทิวทัศน์โดยรอบเอาไว้ด้วย

“กู้เว่ย” มีเสียงดังมาจากด้านหลังของเขา เป็นเสียงเจี่ยงเอินหยวน แขกรับเชิญร่วมรายการเดียวกัน

กู้เว่ยหันไปส่งยิ้มให้เจี่ยงเอินหยวน ตัวเขาเองไม่มีเซ้นส์วาไรตี้จริง และไม่ชอบคุยกับคนไม่สนิทด้วย ดังนั้นจึงเปิดเผยด้านที่เป็นตัวตนจริงแท้อย่างที่สุดออกมา

“อยากไปกับฉันไหม” เจี่ยงเอินหยวนถามเหมือนเป็นมิตร “ภาษาอังกฤษของนายไม่ดี ไปเองคนเดียวได้เหรอ”

กู้เว่ยมองกล้องที่ตามถ่ายอยู่รอบๆ ก่อนจะเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ไม่ต้องหรอก ภาษาอังกฤษของฉันพอไหว”

ไม่ต้องคิดก็รู้ ถ้าช่วงนี้ได้ออกอากาศ เขาไม่เพียงถูกโจมตีว่าเข้ากับคนอื่นไม่ได้ แต่จะต้องโดนด่าว่าการศึกษาต่ำแล้วยังทำเป็นอวดดี

เรื่องที่เมื่อก่อนกู้เว่ยลาออกจากโรงเรียนก็จะถูกแอ็กปั่นหลายแอ็กหยิบยกมาพูดอีกรอบ

ทั้งสองคนต่างเป็นศิลปินยอดนิยมที่โด่งดังจากการร้องเต้น บวกกับมีเหตุการณ์ที่ทำให้ไม่สบอารมณ์ช่วงก่อนหน้านี้ จึงทำให้ชาวเน็ตที่ชอบเสพข่าวเม้าท์รวมถึงแอ็กปั่นทั้งหลายชอบหยิบทั้งคู่มาเปรียบเทียบกัน ทางทีมงานรายการเองก็หวังเหมือนกันว่าพวกเขาจะเพิ่มความร้อนแรงให้กับรายการได้

กู้เว่ยไม่สนใจเจี่ยงเอินหยวนอีก เขาพาตากล้องที่ตามถ่ายตัวเองเดินไปยังอีกด้านหนึ่งของเมือง วิวของที่นี่สวยมาก เขาไม่อยากให้เรื่องไม่สบายใจเล็กน้อยมาทำลายทิวทัศน์ตรงหน้า

ไม่นานหลังจากนั้นในเมืองก็มีฝนตกลงมาโดยไม่คาดคิด พอตกลงมาแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด สภาพอากาศเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มหนาวเย็นฉับพลัน กู้เว่ยหยิบร่มพับออกมาจากกระเป๋าเป้ของตัวเอง กวักมือเรียกตากล้องที่ตามถ่ายแล้วกางร่มให้อีกฝ่าย ก่อนจะไปหาที่หลบฝนด้วยกัน

กล้องยังคงบันทึกภาพอยู่ กู้เว่ยหุบร่มตรงใต้ชายคาของบ้านหลังหนึ่ง

“น่าจะต้องหลบอยู่ที่นี่สักพัก” กู้เว่ยพึมพำ “ขอโทษด้วยนะครับ ฉากของผมคงน่าเบื่อมาก ทำให้พวกคุณต้องมองสายฝนใต้ชายคาบ้านเป็นเพื่อนผมแล้ว”

แม้จะรู้ว่าตอนรายการออกอากาศ คงไม่เก็บช่วงนี้ของเขาเอาไว้ แต่กู้เว่ยยังพูดขอโทษอย่างจริงจัง

เขาพูดพลางเก็บร่มไปด้วย

บนอินเตอร์เน็ตบอกว่าคนส่วนใหญ่ต่างก็มีการกระทำที่แปลกประหลาด เวลาเก็บร่มมักทิ่มมาที่พุงของตัวเอง เพราะถ้าทิ่มพุงคนอื่นจะโดนอัดได้

กู้เว่ยเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาพิงอยู่ข้างประตูของบ้านไม้หลังเล็ก เอาด้ามร่มจิ้มเอวของตัวเอง ถือร่มไว้อย่างใจลอย

วันนี้ร่มเก็บยากเป็นพิเศษ กู้เว่ยจึงจับด้ามร่มทิ่มไปบนผนังที่อยู่ด้านหลังของตัวเองโดยไม่ได้คิดอะไรมาก

การเก็บร่มล้มเหลว เขาทิ่มไปไม่ถึงผนัง แต่กลับทิ่มไปโดนสิ่งที่นุ่มกว่าผนัง ขณะเดียวกันก็เหมือนจะได้ยินเสียงเอี๊ยดอ๊าดของประตูไม้ด้วย

กู้เว่ย “?”

ปัญหามาเยือนซะแล้ว เขาทิ่มไปโดนอะไรกันล่ะเนี่ย

ในเมื่อพี่ชายตากล้องยังยืนอยู่ที่เดิม เพียงแต่ทำสีหน้าพิลึก เหมือนอยากหัวเราะแต่ไม่กล้าหัวเราะแบบนั้น

“หืม? เกิดอะไรขึ้น” กู้เว่ยหันไปแล้วก็ต้องยืนตะลึงแข็งทื่ออยู่กับที่

การเก็บร่มแบบเดิมที่เขาเคยทำดันไปทิ่มโดนคนอื่นเข้าจนได้

ไม่รู้ว่าประตูบ้านถูกเปิดออกจากด้านในตั้งแต่เมื่อไร ซ้ำยังมีคนเดินออกมาจากข้างใน มายืนอยู่ตรงตำแหน่งทางด้านหลังที่กู้เว่ยเขยิบเบี่ยงออกมาเล็กน้อยพอดี

กู้เว่ยลนลาน เขาไม่ได้ตัวเตี้ยอยู่แล้ว แต่คนที่มายังสูงกว่าเขาอีกนิดหน่อย นี่หมายความว่าจุดที่เขาทิ่มไปโดนจะบังเอิญเป็นตรงนั้นของคนด้านหลังพอดีเป๊ะ…

กล่องดวงใจของอีกฝ่ายเลยนะ

กู้เว่ยก้มหน้ามองร่มพับในมือ ร่มยังไม่ได้ถูกเก็บ แต่คนน่าจะถูกทิ่มทดสอบความแข็งแกร่งไปแล้ว

หากบอกว่าไม่เจ็บคงเป็นการโกหกอย่างแน่นอน

เป็นผู้ชายเหมือนกันย่อมเข้าใจดี

“ขอโทษครับๆ” กู้เว่ยรีบขอโทษ “ผมไม่รู้ว่าข้างหลังมีคน”

จังหวะที่เขาเงยขึ้นแล้วเห็นใบหน้าของคนคนนั้นก็เป็นอันต้องตะลึงอยู่กับที่

กู้เว่ยเอ่ย “เอ๊ะ คุณคือคนนั้น…”

มีมของคนที่เขาชอบส่งบ่อยๆ เทพอีสปอร์ตที่พวกพี่ๆ ในวงชอบมาก ดูเหมือนว่าจะชื่อ…เจียงสวิน?

เจียงสวินและสมาชิกในทีมเพิ่งชนะการแข่งขันระดับโลก แล้วบังเอิญมาเที่ยวพักผ่อนที่เมืองเล็กๆ แห่งนี้ของยุโรปเหนือพอดี พวกเขาเพิ่งวางกระเป๋าสัมภาระไว้ในบ้าน เจียงสวินก็ได้ยินเพื่อนร่วมทีมบอกว่าด้านนอกประตูมีคนกำลังแบกกล้องถ่ายวิดีโออยู่

ตอนแรกเจียงสวินตั้งใจจะออกมาดูสถานการณ์ แต่คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะเปิดประตูก็เกือบโดนทำลายเกียรติยศศักดิ์ศรีของช่วงชีวิตที่เหลือจนหมดสิ้น ยังดีที่เขาปฏิกิริยาว่องไวถอยหลบไปข้างหลังได้ทันเวลา

เจียงสวินชำเลืองมองบอดี้การ์ดและตากล้องที่ตามถ่ายอยู่บริเวณรอบๆ แวบหนึ่ง รวมถึงป้ายชื่อสถานีโทรทัศน์ที่อยู่บนกล้องวิดีโอด้วย แล้วเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่ากำลังถ่ายรายการกันอยู่

ศิลปินที่ก่อเรื่องพูดเสียงนุ่ม ฟังแล้วมีความจริงใจเต็มเปี่ยม เดิมทีเจียงสวินก็ไม่ได้โกรธอยู่แล้ว ตั้งใจว่าจะจบแค่นี้

แต่ในเวลานี้เองเขาก็มองเห็นใบหน้าของศิลปินคนนั้น

กู้เว่ย

เด็กแสบคนนั้นที่เมื่อคืนยังถามเขาในวีแชตอยู่เลยว่าจะเหมารายเดือนหรือรายปี

แฟนคลับตัวน้อยที่ชอบโพสต์มีมของเขาลงโมเมนต์วีแชตเป็นประจำ

หลักฐานที่เมื่อคืนเจ้าเด็กแสบบีบให้เขานอนกับแฟนคลับยังอยู่ในมือถือของเขา

เมื่อคืนเขาอดนอนเขียนเรียงความสั้นๆ เกี่ยวกับการอบรมสั่งสอนแต่ไม่ได้ส่งไปให้ เจียงสวินยังจดจำได้แม่นขึ้นใจ

ในเมื่อวันนี้บังเอิญเจอพอดี เจียงสวินก็ไม่คิดจะเว้นระยะห่างกับแฟนคลับอีกแล้ว

ปลูกฝังแนวคิดให้แฟนคลับไม่ได้ แต่ขู่ให้กลัวสักหน่อยก็น่าจะพอได้นะ

“รู้ไหมว่าตัวเองทำผิดตรงไหน” เจียงสวินถามอย่างสนอกสนใจ

“ฮะ?” กู้เว่ยไม่คิดว่าเขาจะถามแบบนี้ พอนึกถึงเรื่องซื่อบื้อที่ตัวเองทำลงไปเมื่อครู่ก็อดหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้ “ผมขอโทษแล้ว”

ตัวจริงของมีมโปรดทำไมถึงดุแบบนี้

“แค่ขอโทษไม่ได้” เจียงสวินจงใจพูด “ต้องรู้ด้วยว่าตัวเองทำผิดตรงไหน”

เจียงสวินเห็นกู้เว่ยหน้าแดงเรื่อเลยยิ่งรู้สึกสนุก

เมื่อคืนเด็กคนนี้ยังบอกอยู่เลยว่าตัวเองประสบการณ์เพียบ รับลูกค้าเกือบร้อยคนไม่ใช่ปัญหา ทำไมตอนนี้ถึงหน้าแดงซะแล้ว

“ขอโทษครับ” กู้เว่ยครุ่นคิด รู้สึกว่าตัวเองทำผิดจริงจึงขอโทษด้วยความจริงใจ “กระแทกจนคุณเจ็บตัว ผมผิดไปแล้ว”

“เจ็บมากเลย” เจียงสวินพูด “เด็กน้อย นายจะทำยังไง”

กู้เว่ยหน้าแดง “ไม่งั้น…ไม่งั้นผมพาคุณ…”

ที่กู้เว่ยอยากพูดคือไม่อย่างนั้นก็อย่าเพิ่งอัดรายการเลย พามีมคนนี้ไปตรวจที่โรงพยาบาลดูสักหน่อยก่อน อย่าให้กระแทกจนเป็นเรื่องราวใหญ่โตแล้วต่อไปจะเอามาทำมีมไม่ได้

ปรากฏว่าเขายังพูดไม่ทันจบ อีกฝ่ายก็ก้มลงมาเสียก่อน เอื้อมมือข้างหนึ่งออกมายันลงบนผนัง กักเขาไว้ตรงข้างผนังแล้วพูดชิดหูของเขา “ไม่งั้น…นายเป่าให้ฉันหน่อยแล้วกัน”

“คุณๆๆ…” กู้เว่ยได้ยินประโยคนี้โดยไม่ทันตั้งตัวเลยตกใจจนพูดจาสับสน “ทำไมมีมถึงทะลึ่งล่ะ”

สายฝนด้านนอกยังคงตกอยู่ ทว่ากู้เว่ยหมุนตัวขวับวิ่งหนีทันที ลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังอัดรายการอยู่ แม้แต่ร่มก็ยังลืมกาง ตากล้องและบอดี้การ์ดทั้งกลุ่มตะลีตะลานไล่ตามไป เหลือเพียงเจียงสวินยืนงงอยู่ที่เดิม

มีม?

ทะลึ่ง?

หมายความว่าไง

ตอนคุยกันเมื่อวานยังใจกว้างให้เขาเรียกตัวเองว่าป๊ะป๋าอยู่เลยไม่ใช่เหรอ

ปัญหาคือ…ตกลงว่าใครเป็นฝ่ายทะลึ่งก่อนกันแน่

ปัญหานี้ยังไม่มีคำตอบชั่วคราว แต่ว่า…

สามวันต่อมา เมื่อปล่อยตัวอย่างรายการ ‘ร่วมพเนจร’ ตอนที่ห้า ชื่อของทั้งสองคนก็ขึ้นคำค้นหายอดฮิตคู่กันทันที

* NPC ย่อมาจาก Non-Player Character หมายถึงตัวละครในเกมที่ผู้เล่นไม่สามารถควบคุมได้