ทดลองอ่าน มีมของคุณดูดีกว่าตัวจริงอีกนะ เล่ม 1 บทที่ 7-9 #นิยายวาย

บทที่ 9

อย่าเพ้อเจ้อ

ยังไม่ทันอธิบายเรื่องให้ละเอียดชัดเจน กู้เว่ยก็ถูกเจียงสวินแหย่จนหนีไปอีกแล้ว

รักผมโปรดโอนเงินให้ผมด้วย ไว้ดึกหน่อย ผมค่อยมาอธิบายกับคุณ

กู้เว่ยตัดสินใจโพสต์โมเมนต์วีแชตระบายสิ่งที่ตัวเองเจอในช่วงนี้เพื่อทำให้ตัวเองใจเย็นลง อยากให้พี่ๆ ในวงได้รู้จักโฉมหน้าที่แท้จริงของมีม หลังจากปรับอารมณ์ให้เรียบร้อยแล้วค่อยกลับไปอธิบายกับเจียงสวิน

คนส่วนใหญ่เวลาที่ทำผิดพลาด สิ่งแรกที่คิดได้ก็คือโยนความผิด

ดูกู้เว่ยเป็นตัวอย่าง

กู้เว่ยค้นรูปที่เคยเซฟเอาไว้ในโทรศัพท์แล้วเลือกมีมของเจียงสวินมาเก้ารูปพร้อมกับเขียนแคปชั่น

‘ผมบอกกับพวกพี่ๆ เลยนะว่าตัวจริงของมีมคนนี้ลามกมาก ในหัวของเขาเต็มไปด้วยเรื่องสิบแปดบวก เอะอะก็คิดทะลึ่ง พวกพี่ๆ อย่าถูกหน้าตาภายนอกของเขาหลอกเอาได้…’

ครั้งนี้กู้เว่ยรอบคอบมาก เขาพิมพ์ประมาณห้าร้อยตัวอักษร ระบายความรู้สึกไม่พอใจที่มีต่อมีมแซ่เจียงผ่านตัวหนังสือ หลังจากตั้งค่าซ่อนโพสต์นี้จากเจียงสวินโดยเฉพาะแล้วถึงได้กดโพสต์

“อารมณ์ดี?” สโมสรที่ทีม TMW สังกัดอยู่พลันมีเสียงคนเคาะประตูห้องฝึกซ้อม

เจียงสวินวางโทรศัพท์ลง ดวงตาเจือรอยยิ้มที่ยังไม่จางหาย “ฉู่อี้ มาได้ยังไง”

“มาทำงานแล้วผ่านเมือง H เลยแวะมาหานายหน่อย” ฉู่อี้ที่สวมเทรนช์โค้ตสีน้ำตาลอ่อนพิงอยู่ข้างประตู “ช่วงนี้เป็นไงบ้าง”

“ดีมาก” เจียงสวินพูดจนคล่องปากอยู่แล้ว “เพิ่งคว้าแชมป์โลก ฉันจะมีอะไรไม่ดีได้ยังไง”

“เลือกสักใบ?” ฉู่อี้หยิบไพ่สำรับหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าเสื้อ แล้วกรีดไพ่บนโต๊ะ “เลือกหนึ่งใบที่นายรู้สึกว่าถูกใจ”

“แม่ฉันทักไปหานายอีกแล้วเหรอ” เจียงสวินอารมณ์ดี ฉู่อี้เป็นเพื่อนบ้านสมัยเด็กของเจียงสวิน ปัจจุบันเป็นรองศาสตราจารย์ทางด้านจิตวิทยาประยุกต์ สาขาวิชาจิตวิทยาคลินิกและจิตวิทยาการปรึกษาของมหาวิทยาลัย A

“ในฐานะเพื่อน ฉันต้องใส่ใจสุขภาพจิตของแชมป์โลกหน่อย” ฉู่อี้พูดเร่งโดยเลี่ยงคำถามของเขา “รีบเลือกเร็ว ตอนบ่ายฉันยังมีงานอีก”

พอได้ยินคำพูดของเขา เจียงสวินเลยเลือกไพ่หนึ่งใบที่ตัวเองเห็นแล้วถูกใจจากไพ่ที่กระจายอยู่บนโต๊ะแล้วส่งให้ฉู่อี้

“คุณหมอใหญ่ฉู่ มองอะไรออกหรือเปล่า” เจียงสวินที่นั่งพิงบนเก้าอี้เกมมิ่งเอ่ยถาม

“ทำไมนายถึงเลือกมัน นายมองเห็นอะไรเหรอ” ฉู่อี้ย้อนถาม

หน้าไพ่ใบนั้นเป็นกลุ่มก้อนสีน้ำเงินอมเขียวที่เกี่ยวพันกันยุ่งเหยิง

“จะให้ฉันพูดเหรอ” เจียงสวินถาม

ฉู่อี้พยักหน้า “นายเห็นอะไรก็คืออย่างนั้น”

เจียงสวินหยิบไพ่กลับไป แล้วตอบฉู่อี้ตามรูปแบบไพ่ที่ตัวเองมองเห็น “เห็นน้ำวน ในน้ำวนมีเรือลำเล็ก เหมือนฉันจะอยู่บนเรือ จากนั้นตรงนี้…”

เจียงสวินชี้จุดสีขาวตรงมุมบนขวาของไพ่ “นี่เหมือนประภาคาร”

ฉู่อี้จ้องมองเจียงสวินครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็หัวเราะออกมาแล้วพูดว่า “นายวางแผนจะเลิกเล่นแล้ว?”

“…” เจียงสวินนั่งตัวตรง “นายนี่ใช้ได้เลยนะ”

“ก็ไม่ได้เดายากนี่ หลักๆ คือดูจากการตีความบนไพ่ของนายเอง” ฉู่อี้ยิ้มพลางอธิบาย “นายอายุยี่สิบสาม เกือบถึงอายุที่ต้องเลิกเล่นแล้ว สิ่งที่นายสะท้อนลงบนไพ่ใบนี้ก็คือความสับสนของนาย นายมีชื่อเสียงแล้ว เงินนายก็ไม่ได้ขาดแคลน แล้วนายกำลังลังเลอะไร”

ลังเลอะไร

เกี่ยวกับความฝันหรือแผนการในอนาคตนั้นเจียงสวินก็พอจะรู้อยู่รางๆ

“มีคิดๆ ไว้บ้างแล้ว” เจียงสวินยอมรับ “แต่ว่าจะแข่ง Asia Esports Championship ฤดูหนาวของปีนี้เสร็จก่อน ในทีมยังมีเรื่องอีกเยอะที่ต้องจัดการ ต้องดันเด็กฝึกฝีมือดีหลายคนขึ้นมาแทน คาดว่ากว่าจะเลิกเล่นอย่างเป็นทางการได้คงเป็นปีหน้า”

“นายเหมือนมีแนวทางอยู่บ้างแล้ว ปัญหาไม่ใหญ่ แต่แม่นายกังวลมากเกินไป ยังไงนายก็ลองแก้ไขเองแล้วกัน” ฉู่อี้เก็บไพ่ขึ้น “ว่าแต่นายบอกว่าเห็นประภาคารกลางน้ำวน ทำไมล่ะ นายเจอประภาคารของนายแล้วเหรอ”

เจียงสวินนึกถึงกู้เว่ยที่อยู่ในคลิปนั้นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

“ยิ้มอะไร” ฉู่อี้ถาม

“เวลาคุยกับนายแล้วปิดบังอะไรไว้ไม่อยู่เลยจริงๆ” เจียงสวินพูดอย่างไม่ชอบใจ “เพิ่งเจอเด็กน้อยที่น่าสนใจมากคนหนึ่ง”

ขณะที่กำลังพูดนี้เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตัวเองกำลังคุยกับเด็กน้อยอยู่

กู้เว่ยพูดว่าอะไรนะ

ขายศิลปะ ไม่ขายเรือนร่าง?

เจียงสวินอยากดูว่ากู้เว่ยส่งข้อความใหม่มาหาตัวเองหรือเปล่า เขาจึงเลื่อนเปิดหน้าจอแล้วไม่ทันระวังไปกดเปิดโมเมนต์วีแชตเข้า

สิ่งที่สะท้อนเข้าสู่ม่านสายตาคือรูปโพรไฟล์ของกู้เว่ยซึ่งเป็นรูปจิบิที่แฟนคลับวาดให้

จิบิกู้เว่ยอ้วนตุ้ยนุ้ย แขนขาสั้น ยิ้มจนตาโค้งแล้วยังทำท่าขอให้อุ้ม พอเจียงสวินเห็นรูปโพรไฟล์นี้จึงยกยิ้มมุมปาก

จากนั้นรอยยิ้มของเขาก็แข็งค้าง

ด้านล่างของรูปโพรไฟล์จิบิ เจียงสวินเห็นรูปตัวเองเก้ารูปด้วยกัน

รูปของตัวเองตอนด่าคนในรูปแบบมีมเก้ารูปถูกเรียงต่อกันทั้งในแนวตั้งและแนวนอน ซึ่งแต่ละรูปต่างยกมือชี้มายังเขาที่อยู่นอกจอ

[อย่าเพ้อเจ้อ.jpg]

[ด่าคอมโบเซ็ต.jpg]

[ตบหน้าหัน.jpg]

[ขี้เหร่พูดก่อนดิ.jpg]

ภาพพวกนี้ล้อมรอบภาพตรงกลางซึ่งเป็นภาพพื้นสีขาวตัวอักษรสีดำที่เขียนเอาไว้ว่าประกาศเรื่องสำคัญโดยเฉพาะ

เจียงสวิน “…”

ฉู่อี้ “…”

กู้เว่ยเขียนบรรยายประมาณห้าร้อยตัวอักษรโดยวนเวียนอยู่ที่หัวข้อ ‘เจียงสวินคือจอมลามก’ ซึ่งเขียนความคิดเห็นอย่างชัดเจน มีหลักเหตุผล เรียบเรียงอย่างมีหลักการ และมีรูปมีมทั้งเก้ารูปนี้เสริมให้เด่นขึ้น

ในช่วงท้ายของเนื้อหา กู้เว่ยยังตั้งใจเพิ่มอีกประโยคด้วย

‘ทุกคนเก็บไว้รู้กันในใจก็พอ อย่าพูดออกไปนะ’

“ประภาคารคนนี้ของนาย…ใจกล้ามากเลย” ฉู่อี้นึกถึงเด็กอันธพาลเจียงสวินสมัยเรียนหนังสือขึ้นมาแล้วแอบปรบมือในใจให้กับเด็กน้อยคนนี้ที่เขาไม่รู้จัก “อยู่แก๊งไหนเนี่ย”

เจียงสวินมองกู้เว่ยในเวอร์ชั่นจิบิและมีมเก้ารูปของตัวเองบนหน้าจอมือถือ หลังจากสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วก็เอ่ยว่า “เด็กน้อยกู้คงอยากมีเรื่อง”

โปรดติดตามตอนต่อไป…