ทดลองอ่าน มีมของคุณดูดีกว่าตัวจริงอีกนะ เล่ม 1 บทที่ 10-12 #นิยายวาย

ทดลองอ่านเรื่อง มีมของคุณดูดีกว่าตัวจริงอีกนะ เล่ม 1

ผู้เขียน : เหมาฉิวฉิว (毛球球)

แปลโดย : ซิ่งหลัน

ผลงานเรื่อง : 你的表情包比本人好看 (Ni De Biao Qing Bao Bi Ben Ren Hao Kan)

ถือเป็นลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์เอเวอร์วายในการเผยแพร่ผลงาน

จัดพิมพ์และจัดจำหน่ายในประเทศไทยแต่เพียงผู้เดียว

หากผู้ใดละเมิดลิขสิทธิ์จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย

– – – – – – – – – – – – – – – – – 

Trigger Warning

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน

ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ

นื้อหามีประเด็นอ่อนไหวเกี่ยวกับบาดแผลทางใจในวัยเด็ก

ความรุนแรงในครอบครัว การทำร้ายทางร่างกายและจิตใจ

และอาการป่วยทางจิต ซึ่งอาจส่งผลกระทบทางจิตใจ  

สำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

** หมายเหตุ: ยังไม่ใช่ต้นฉบับที่เสร็จสมบูรณ์ **

– – – – – – – – – – – – – – – – –

บทที่ 10

อยากมีเรื่องเหรอ

“ออกไปกันเถอะ รถอยู่ด้านล่างตึกนี่เอง ฉืออวิ๋นไคตรงไปที่นั่นจากงานแฟนมีตติ้งก่อนแล้ว” ฟู่จื่อถือมือถือเอาไว้แล้วพูดขึ้น

กู้เว่ยเพิ่งโพสต์โมเมนต์วีแชตเสร็จ ยังไม่ทันหายตกใจก็ต้องพยักหน้ารับคำด้วยสติที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จากนั้นก็ตามคนในวงมาขึ้นรถตู้ที่รออยู่ใต้ตึก

กู้เว่ยตั้งใจให้สมาชิกในวงไปดูโมเมนต์วีแชตของตัวเอง จึงเป็นฝ่ายพูดถึงเจียงสวินขึ้นมา

“เจียงสวินเป็นคนยังไงเหรอ” เขาถาม

“ตอนนี้รู้สึกสนใจแล้ว?” ฟู่จื่อหัวหน้าวงพูดยิ้มๆ “เมื่อกี้ตอนที่พวกเราคุยกันเห็นนายเอาแต่ไถมือถือ”

กู้เว่ยพยักหน้า

“เจียงสวินพิเศษมาก” ฟู่จื่อพูด “เดิมทีเขาควรเข้าวงการบันเทิง มีงานมากมายรอเขาอยู่เลยล่ะ แต่เขาไม่เอา”

“วงการบันเทิง?” กู้เว่ยงุนงง “เขาเกี่ยวข้องยังไงกับวงการบันเทิงเหรอ”

“นายดูน้องชายของเขาก็รู้แล้ว งานของเจียงอิ่งเยอะขนาดนั้น เบื้องหลังต้องมีคนสนับสนุนอยู่แน่นอน” ฟู่จื่อบอก “นายรู้จักเจียงเจิงใช่ไหม นั่นน่ะราชาภาพยนตร์เลยนะ พวกเราเติบโตมากับการดูผลงานของเขา เขาเป็นพ่อของเจียงสวินน่ะ เห็นว่ามีหุ้นส่วนในบริษัทประเภทสื่อและภาพยนตร์มากกว่าสิบแห่งเลย ขอแค่เจียงสวินกับเจียงอิ่งไม่ทำผิดกฎเกณฑ์จนใหญ่โตก็สามารถอยู่ในวงการบันเทิงได้อย่างราบรื่นไปตลอดชีวิต”

“วันนั้นที่เจียงสวินออกมากดไลค์ แอ็กปั่นที่ใส่ร้ายนายเลยหายเข้ากลีบเมฆกันหมด”

กู้เว่ย “…”

ถ้าอย่างนั้น…นี่ก็คือมีมที่ไม่สามารถล่วงเกินได้

“ดูนี่สิ” ลั่วเฉินเซวียนยื่นโทรศัพท์มา “ผลงานของเจียงสวินตอนเด็ก”

กู้เว่ยเขยิบเข้าไปดูคลิปที่ลั่วเฉินเซวียนเปิดให้เขา นี่เป็นคลิปที่ตัดมาจากในละคร เวลานั้นมีมตัวน้อยอายุเพียงสิบเอ็ดสิบสอง อีกฝ่ายแสดงเป็นฮ่องเต้วัยเด็ก สวมชุดฮ่องเต้ที่ตัดมาพอดีตัว นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร ทำสีหน้าเย็นชาใส่คนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ปัดฎีกาที่วางอยู่เต็มโต๊ะจนหล่นกระจาย

ฟู่จื่อ “ดูทักษะการแสดงสิ”

ลั่วเฉินเซวียน “ดูสายตานี้สิ”

สือซินเหยียน “ดูหน้าตานี้สิ”

กู้เว่ย “…”

แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่ฝีมือการแสดงของเจียงสวินตอนเด็กดีกว่าดาราเกรดซีอย่างเขาเยอะมากจริงๆ

“นายดูใบหน้าของเขา ไม่ได้มาจากครอบครัวธรรมดานะ” ลั่วเฉินเซวียนพูด “ตอนเด็กมีผลงานที่เคยแสดงเยอะมาก เพียงแค่ช่วงต่อต้านตอนเป็นวัยรุ่น เขาดันเลือกไปเล่นเกมน่ะ”

“แล้วงี้…คนในครอบครัวของเขาไม่คัดค้านเหรอ” กู้เว่ยถาม

“คัดค้านสิ” ฟู่จื่อบอก “คัดค้านแน่นอน เพราะต้องเสียต้นกล้าชั้นดีขนาดนี้ไปให้กับกีฬาอีสปอร์ต มีคนตั้งมากมายที่เดินบนเส้นทางนี้ด้วยความยากลำบาก มีคนเยอะแค่ไหนที่เล่นจนเลิกเล่นแล้วก็ยังไม่มีชื่อเสียง ได้ยินว่าแม่ของเขายังพอโอเค แต่พ่อของเขาเจียงเจิงที่เป็นราชาภาพยนตร์น่ะโมโห คัดค้านหัวชนฝาด้วย ตอนนั้นมีสื่อเยอะมากที่ขุดคุ้ยเรื่องนี้ บอกว่าราชาภาพยนตร์เลี้ยงลูกชายไม่เอาถ่าน แต่หลายปีผ่านไปเจียงสวินค่อยๆ ประสบความสำเร็จ เสียงวิจารณ์พวกนี้เลยหายไป”

ลั่วเฉินเซวียนเห็นด้วย “ตอนแรกมีคนเยอะมากที่บอกว่าเจียงสวินใช้ชีวิตอย่างไม่มีสติ แต่ความจริงเขารู้ตัวดีที่สุดว่าตัวเองต้องการอะไร”

กู้เว่ยเข้าใจแล้ว นี่คือมีมที่มีเรื่องราวความดื้อรั้นคนหนึ่ง

นอกจากนี้เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่กีฬาอีสปอร์ตยังไม่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง ย่อมมีคนจำนวนมากคิดว่าเป็นสิ่งไม่ได้เรื่องได้ราว ยิ่งกว่านั้นเดิมทีเจียงสวินก็มีถนนกว้างใหญ่ทอดยาวอยู่ตรงหน้า ทว่าเขากลับยืนกรานที่จะบุกเบิกทางเดินรกชัฏ

เจียงสวินสามารถประสบความสำเร็จได้อย่างในวันนี้ ย่อมต้องทุ่มเทพยายามโดยที่คนนอกไม่รู้อย่างแน่นอน

กู้เว่ยพลันมีความคิดผุดขึ้นมาว่าเจียงสวินก็ไม่เลวเหมือนกัน

ก่อนหน้านี้เป็นเพียงความเข้าใจผิด แค่อธิบายให้กระจ่างในวีแชตก็ได้แล้ว ทำไมต้องต่อว่าคนเขาในโมเมนต์ด้วย

กู้เว่ยรู้สึกผิดนิดๆ

เขาหยิบมือถือขึ้นมา ตัดสินใจว่าจะลบรูปที่ด่าทั้งหมดเก้ารูปเมื่อกี้

แต่ยังไม่ทันกดเปิดหน้าจอ ฟู่จื่อที่อยู่ด้านข้างก็ยื่นโทรศัพท์มา “ฉืออวิ๋นไคโดดงานไปเล่นกับหมาแล้ว ฮัสกี้เยอะมากเลย ไว้วันไหนพวกเราไปด้วยกันนะ”

ฉืออวิ๋นไคถ่ายเซลฟี่ท่ามกลางฝูงหมาฮัสกี้แล้วโพสต์ลงโมเมนต์วีแชต

เวลาที่โพสต์คือ 12.59 น.

กู้เว่ยรับมือถือของหัวหน้าวงมาแล้วเลื่อนขึ้นไปด้านบน จากนั้นเลื่อนลงมาด้านล่าง แต่กลับไม่เห็นโพสต์นั้นของตัวเอง

เวลาที่เขาโพสต์คือ 13.30 น. ถ้าช่วงเวลานี้ไม่มีคนอื่นโพสต์ งั้นโพสต์นั้นของเขาก็ควรจะอยู่ด้านบนหมาฝูงนี้ของฉืออวิ๋นไคสิ

แต่ในโทรศัพท์ของฟู่จื่อ โพสต์ใหม่ล่าสุดมีแค่หมาที่เรียงเป็นแถวนั่น

กองทัพมีมของเขาไม่ได้ปรากฏออกมา

กู้เว่ยถามขึ้น “พี่เลิกเป็นเพื่อนกับผมเหรอ”

ฟู่จื่อ “??? เปล่านะ”

กู้เว่ยมือสั่น หยิบมือถือขึ้นมาเปิดวีแชต เข้าไปในโมเมนต์ แล้วก็เห็นโพสต์นั้นที่ตัวเองเพิ่งลงไปก่อนหน้านี้ไม่นาน

ไม่มีปัญหานี่นา

โพสต์ไปแล้ว

“นายโพสต์อะไร” สือซินเหยียนถาม “พี่ก็ไม่เห็นเหมือนกัน”

กู้เว่ยรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

ภายใต้ลางสังหรณ์แบบนี้ที่แผ่ปกคลุม เขาจำใจกัดฟันกดเปิดไอคอนรูปคนสองคนที่อยู่ด้านล่างรูปเคลื่อนไหว

ในรายชื่อเพื่อนที่สามารถเห็นภาพได้ มีรูปโพรไฟล์ปิกะจูที่แสนคุ้นเคยอยู่

นอกเหนือจากนี้แล้วก็ไม่มีคนอื่นอีก

กู้เว่ย “!!!”

ดูเหมือนเขาจะทำเรื่องย่ำแย่อีกแล้ว

เดิมทีกู้เว่ยต้องการซ่อนโพสต์ไม่ให้เจียงสวินเห็น แต่ตอนนั้นเขาลนลานเกินไปหน่อย สุดท้ายเลยกลายเป็นตั้งค่าให้เจียงสวินเห็นโพสต์นี้คนเดียว

กู้เว่ยรีบกดลบโพสต์มือเป็นระวิง มองมีมเก้ารูปนั้นหายไปจากสายตาของตัวเองแล้วถึงค่อยโล่งอก

ยังดีที่ลบไว มีมตัวจริงน่าจะยังไม่เห็น

ไม่งั้นใครจะอดทนไหวอยู่อีก…

ในเวลานี้เองโทรศัพท์ของเขาก็สั่นครืด มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

แสนโวลต์ [รูปแคป] หลักฐาน

กู้เว่ย “…”

แย่แล้ว

เขากอดความหวังสุดท้าย ยกมือขวาขึ้นมาปิดตา มองข้อความใหม่ที่เจียงสวินกำลังส่งมาผ่านช่องว่างระหว่างนิ้วมือ

แสนโวลต์ เด็กน้อยกู้ อยากมีเรื่องเหรอ

แสนโวลต์ เหมารายปีแล้วกัน ฉันทนรอไม่ไหว อยากสั่งสอนนายเต็มทีแล้ว