ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 3

บทที่ 3

ลลิตาเพิ่งจะเข้าใจนิรุจอย่างแจ่มแจ้งก็ตอนนี้เอง

เพื่อนของเธอพูดอยู่หลายต่อหลายครั้งว่าภีมมีลักษณะนิสัยไม่ค่อยจะอ่อนโยนนัก ไหนจะยังเย็นชา เข้าใจยาก เริ่มแรกลลิตาเพียงรับฟังอย่างไม่เห็นจริงจังอะไร ความจริงแล้วบางครามนุษย์เราก็มีมุมที่ยากจะอธิบายกันทั้งนั้นหากจะว่าไป และอาจเพราะบางขณะยังติดค้างอยู่ในความรู้สึกแปลกประหลาดซึ่งเอาแต่ผลักดันริ้วรางกระเพื่อมไหวในอก กระทั่งได้มาเริ่มทำงานใกล้ชิดชายหนุ่มยามนี้คำกล่าวของนิรุจจึงค่อยๆ กระจ่างขึ้นมา ตอกย้ำให้เธอรู้แล้วว่ามันไม่ได้เกินจริงแม้แต่น้อย…

ดวงตากลมโตกวาดมองพื้นที่ราบเรียบท่ามกลางอ้อมกอดของหุบเขาสงบเงียบกับมีแต่เสียงป่าวิเวกแว่วจากไกลๆ กอหญ้าหางกระรอกลู่ไหวตามพระพายพัดพา เจือกลิ่นอ่อนจางจากดอกไม้ที่เธอไม่รู้จัก และเยื้องกันนั้นร่างสูงราวสลักสร้างของภีม ภานุวรรธน์ ณ อยุธยาก็กำลังกวาดแขนบรรยายพลางรับฟังชายชราท่าทางน่าเกรงขามอย่างขะมักเขม้น ถ้อยคำของเขาเว้นจังหวะชัดเจนน่าฟังจนลลิตาต้องกำเครื่องอัดเสียงในมือขณะค่อยๆ ขยับใกล้เพื่อให้แน่ใจว่าบันทึกบทสนทนาได้ชัดเจนครบถ้วน พลางนึกย้อนไปยังเหตุการณ์เมื่อวานนี้เพียงลำพัง…

เช้าตรู่วันแรกของการทำงาน ไม่มีคำทักทาย ไม่มีการปราศรัยเกริ่นนำ ภีมเดินเข้ามาเอ่ยกับหญิงสาวซึ่งเพิ่งจะมาถึงโต๊ะทำงานหน้าห้องของเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

‘จองตั๋วเครื่องบินไปเชียงรายให้ผมด้วยสองใบ’

‘ค่ะ ให้ลงชื่อว่าใครบ้างคะ’ ลลิตาเตรียมสมุดจดทันที กระตือรือร้นอย่างคนเป็นเด็กใหม่ไฟแรง

‘คุณกับผม’

‘คะ?’

ดวงตากลมโตตวัดขึ้นสบคนพูดด้วยความงงงวยขณะที่อีกฝ่ายมองเธอกลับอย่างเงียบเชียบครู่ขณะหนึ่ง ราวกับเขาเองก็กำลังเรียบเรียงวิธีการปฏิสัมพันธ์กับคนที่ยังก้ำกึ่งระหว่างรู้จักกับแปลกหน้า ก่อนชี้แจงราบเรียบ

‘ผมจะขึ้นไปบรีฟงานกับลูกค้าที่นั่น…ก็พอดีว่าจะแวะขึ้นไปเยี่ยมด้วย’

ลลิตาโคลงหัว รับคำอย่างว่าง่ายแม้จะไม่ค่อยเข้าใจประโยคหลังพลางถามต่อ ‘เดินทางวันไหนคะ’

‘พรุ่งนี้’

‘คะ?’ คนจดโน้ตเผลออุทานอีกครั้ง

‘ใช่ พรุ่งนี้ ปุบปับไปหน่อยหวังว่าคุณจะเข้าใจ เรื่องที่พักไม่ต้องห่วง จัดการแค่ตั๋วเครื่องบินก็พอ’ เอ่ยพลางพยักหน้าเป็นอันว่าให้เธอตกลงตามนี้ก่อนเดินเข้าห้องทำงานไป ทิ้งไว้แต่เพียงร่างระหงที่ยังคงยืนกะพริบตาปริบๆ ท่ามกลางความเงียบใบ้ของบรรยากาศ ภีม ภานุวรรธน์ ณ อยุธยาต้อนรับเลขาฯ ของเขาด้วยฉากเปิดเช่นนี้เอง