ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 3

เริ่มแรกแม้จะยังพอสังเกตเห็น แต่ลลิตาก็ไม่เข้าใจท่าทีกระอักกระอ่วนของคุณปู่เหนือเมื่อภีมเอ่ยถึงสัญญามื้ออาหารของคุณย่าตุ่น ไหนจะคำพูดให้กำลังใจชวนฉงนนั่นอีก กระทั่งแกงจืดถ้วยใหญ่ถูกยกวางตรงหน้าและชายหนุ่มเริ่มชิมนั่นเอง ท่าทางชะงักค้างปนๆ กับตกตะลึงกับบางอย่างก็พลันส่งผลให้เธอระแวดระวังขึ้นมาบ้าง หญิงสาวถึงกับพยายามช้อนตาขึ้นสบมองอีกฝ่ายเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่ได้เอ่ยสั่งสิ่งใดกับคนเป็นเลขาฯ อย่างเธอ

แม้ภีมในมุมมองของลลิตาจะเหมือนสลักเสลาจากน้ำแข็งทั้งรูปลักษณ์และอุปนิสัย แต่ในอีกมุมหนึ่งนั้นก็ยังเป็นหลานชายผู้ถูกความรักรายล้อมอย่างเห็นได้ชัด

“เป็นยังไงบ้างภีม แกงจืดสูตรใหม่ของย่าเชียวนะ” ผู้มากวัยส่งเสียงถามอย่างกระตือรือร้นจากอีกฝั่งของโต๊ะ

“ฮะ…อ้อ เอ่อ…”

เก้กังยังไม่ทันได้เอ่ยตอบสิ่งใด คุณย่าตุ่นก็กล่าวกลั้วหัวเราะต่อ

“เค้าว่าแก่แล้วไม่ควรกินเค็ม ครั้นจะต้มธรรมดาก็กลัวจะไม่มีรสชาติ ย่าเลยใส่น้ำผึ้งลงไปแทน สีสวยเลยใช่ไหม” ว่าพลางหันไปคะยั้นคะยอผู้เป็นสามีบ้าง “ฉันว่าสูตรนี้เข้าทีดีนะคะคุณ ดูสิ ตาภีมไม่เห็นว่าอะไรเลย คุณก็ลองชิมดูสิคะ”

คุณปู่เหนือผู้มากด้วยประสบการณ์ด้านอาหารดัดแปลงส่งสายตาเห็นใจมายังชายหนุ่มก่อนหันไปแบ่งรับแบ่งสู้กับภรรยา หลีกเลี่ยงได้ลื่นไหลแทบตามไม่ทัน

คุณย่าตุ่นมีบุคลิกบางอย่างที่ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้ ความเบิกบานของท่านเปรียบราวละอองไอวูบไหวรอบกาย ใสกระจ่างเสียจนยากจะหักหาญน้ำใจ ดังนั้นแม้รสชาติของแกงจืดจะชวนเข็ดขยาดเพียงใดภีมก็ยังรับประทานต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย ปล่อยเพียงความซีดเซียวออกมาจางราง ขณะที่ลลิตาซึ่งลอบสังเกตคนตรงหน้าเงียบงันก็พลอยให้คั่งค้างอยู่กับการตัดสินใจครู่หนึ่งก่อนลองตักมาชิมบ้าง กับเพียงคำเดียวเท่านั้น รสหวานแหลมพร้อมกลิ่นหมูสับกับขึ้นฉ่ายหืนๆ ก็ขึ้นจมูกให้ได้ตกตะลึงแทบนิ่งงัน มองไปก็เห็นดวงตาคมมองจ้องคล้ายจะห้ามไว้ กระนั้นเธอก็ยังฝืนกลืนลงคอก่อนตักคำใหม่

‘ทำบ้าอะไรของเธอ’

สายตาของภีมตะโกนท่ามกลางความเงียบใบ้นั้น ไม่แน่ใจนักแต่ก็พอจะเดาได้

ลลิตาแย้มเยื้อนผ่านดวงตาเป็นคำตอบ เขาอาจจะเข้าใจหรือกังขาก็สุดแล้วแต่การตีความ เธอเพียงต้องการช่วยอีกฝ่ายด้วยความจริงใจเท่านั้น มื้ออาหารฝีมือคุณย่าตุ่นอาจจะแปลก หากก็เกิดจากความตั้งใจจนยากจะปฏิเสธได้ ท่ามกลางรสชาติปะแล่มกระเดียดเลี่ยนลิ้นก็ใช่ว่าจะกล้ำกลืนไม่ลงไปเสียทีเดียว

คราวนี้ความประหลาดใจพลันผุดวาบ ชายหนุ่มนิ่งค้างอยู่ชั่วครู่ก่อนที่ลลิตาจะได้ยินเสียงลอบระบายลมหายใจแผ่วเบา ภีมผละสายตาออกไปโดยไม่หันกลับมาอีก และหญิงสาวก็ไม่รู้เลยว่าสุดท้ายแล้วเขาก็เพียงรำพึงอยู่ข้างในซ้ำๆ ไปมา ด้วยถ้อยคำซึ่งลอบปรากฏทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้กัน…ยายผู้หญิงประหลาด