ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 5

ปัจจุบัน

ลลิตาก้าวขาออกมาจากตัวตึกอย่างรวดเร็ว หัวใจยังเต้นระรัวแทบทะลุออกจากอกกับความรู้สึกยะเยือกหนาวราวจะจับไข้ เธอเหลือบมองขึ้นไปบริเวณชั้นสองอีกครั้งเพียงแวบสั้นๆ และพลันไม่อยากอยู่ใต้ขอบเขตของอาคารหลังใหญ่อีก ลลิตากวาดสายตาผ่านพื้นที่ร้างร่มเงาโดยรอบ ก่อนจะเดินไปบนศาลาเก่าเยื้องกันเพื่อรอนิรุจ…ศาลาคร่ำคร่าเปรอะตะไคร่น้ำกระดำกระด่าง

ไม่นานนักชายหนุ่มก็ตามเธอออกมาด้วยสีหน้าเป็นห่วงจนคนมองต้องฝืนยิ้มคลายความกังวล

“เราไม่น่าเรียกลิตามาที่นี่เลย กลับไปพักผ่อนเถอะ เพิ่งเดินทางมาด้วย”

“เราโอเค แค่ห้องนั้นฝุ่นเยอะเกินไปเฉยๆ” หญิงสาวตัดสินใจไม่เอ่ยถึงสิ่งแปลกประหลาดเมื่อครู่

“อื้อ คงเพราะร้างมานาน” นิรุจว่าพลางระบายลมหายใจ “คนงานก็จริงๆ เลย กลัวอะไรไม่เข้าเรื่อง”

“เป็นใครเห็นแบบนั้นเข้าก็คงตกใจ”

สายลมระลอกหนึ่งพลิ้วผ่านเชื่องช้า และตอนนั้นเองโดยไม่อาจเข้าใจได้ ลลิตาก็เผลอมองรอบศาลาด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีเท่าใดนัก คล้ายว่าเคยมีบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่ ราวกับว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอย่างเหยียบเข้ามาอย่างไรอย่างนั้น ความอึดอัดนั้นเองที่ทำให้หญิงสาวต้องสูดหายใจลึก

“เราไม่กวนรุจแล้วดีกว่า ไปทำงานเถอะ”

“ให้ไปส่งมั้ย”

“ทำงานให้สมเงินเดือนหน่อยสิคะ คุณวิศวกร”

เจ้าของดวงตากลมโตเอ่ยเย้าก่อนกล่าวลาแล้วพาตนเองเดินจากไป

นิรุจทอดสายตาตามเพื่อนสนิทครู่ขณะหนึ่งพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู ใบหน้าคมคายฉายแววครุ่นคิดเมื่อเบือนกลับไปยังตัวตึกใหญ่ กับริ้วรางบางอย่างซึ่งค่อยๆ ผุดซึมเข้ามาในใจของเขา กึ่งๆ จะเป็นสัญชาตญาณหรืออาจจะแค่คิดไปเอง นิรุจไม่แน่ใจ มันเหมือนเงาเมฆผลุบผ่านท้องฟ้าก่อนพายุฝนจะมา และดูจะเป็นพายุที่ไม่อาจคาดเดาใดๆ ได้เสียด้วย

…แกรก…แกรก

เสียงอะไรบางอย่างแว่วแผ่วปลายโสต ชายหนุ่มกวาดตามองรอบศาลาครู่สั้นๆ คิ้วเข้มขมวดมุ่นขณะส่ายศีรษะเรียกสติก่อนเดินกลับเข้าไปสะสางงานบนตึกใหญ่ต่อ

…สายลมพัดผ่านศาลาโล่งอีกครั้งในโมงยามที่ไม่มีใครสนใจ ทั้งยังไม่อาจตระหนักเลยว่าเพียงการเปิดประตูห้องอันแสนง่ายดายของนิรุจจะกลับกลายเป็นการปลดปล่อยหลังเวลาล่วงผ่านนานแสนนาน ด้วยม่านเงาหนึ่งซึ่งกึ่งเดินกึ่งคลานพล่านไปทั่วพื้นอย่างยินดี ก่อนที่ใบหน้าจะค่อยๆ เงยผ่านรอยแยกของเรือนผมเรียบลู่ พึมพำอื้ออึงอยู่ในลำคอจนฟังไม่ได้ศัพท์นอกจากคำคำหนึ่งที่ย้ำซ้ำไปมา

“…หา…เกดจะหาฝ่าบาท!!”

ติดตามต่อได้ในเล่ม…