ทดลองอ่านนิยาย เจรจา-ต่อ-ตาย ตอน ราคะ บทที่ 4

ปารุสก์ส่ายหน้า “ไม่มีเสียงพูดคุย มีแต่เสียงเครื่องยนต์ ผมว่าถ้าเป็นอย่างนี้มันอาจจะทิ้งรถไว้แล้วหนีไป”

“อืม เป็นไปได้ ภาวนาให้มันไม่ทำอะไรตัวประกันก็แล้วกัน”

“ผมได้ยินว่าเธอท้องเหรอครับ”

“ใช่ ทุกคนก็เพิ่งรู้พร้อมกันนี่แหละ ถ้ารู้ก่อน ผมคงไม่เสี่ยงให้มันเอารถออกไปได้”

“สัญญาณกำลังจะขาดหาย ถ้ามันไปไกลกว่านี้เครื่องของผมก็จะจับสัญญาณไม่ได้อีก”

“ไม่เป็นไร คนของไอ้โอบตามอยู่นี่”

แล้วคนทั้งคู่ก็ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำบรรยากาศภายในรถ คล้ายกับต่างก็จมอยู่กับความคิดของตัวเอง นานเกือบสามนาทีในที่สุดปารุสก์ก็แจ้งว่ารถกระบะของตำรวจนั้นหลุดออกจากรัศมีของการจับสัญญาณแล้ว

“ไปได้ไม่ไกลหรอก คนของไอ้โอบไม่ปล่อยให้มันพาผู้หญิงไปได้แน่”

ปารุสก์ถอนใจหนัก “แล้วอีกคนตายไหมครับ”

“ไม่รอด สามนัด…ไม่พลาดสักนัด”

“ผมไม่ชอบเห็นคนตาย ตอนที่เสียงปืนดัง ผมก็ปิดตา”

หัสยุทธตบไหล่ของลูกน้องเบาๆ เขารู้จักปารุสก์ดี แม้จะตัวใหญ่แต่ใจของเขาเล็กนิดเดียว แถมยังอ่อนไหวเหมือนเด็ก

“เช็คกับอาสให้หน่อย คนเจ็บถึงโรงพยาบาลรึยัง”

“ได้ครับ”

“อย่างน้อยเราก็คิดถูกหลายเรื่อง ผู้ร้ายมีสองคน อาวุธเป็นปืนประดิษฐ์ แต่น่าเสียดายที่ต้องมีคนมาตายด้วย”

หัสยุทธเหยียดขาตรงแล้วเอนหลังไปกับพนักเก้าอี้ ปิดเปลือกตาลงแล้วระบายลมหายใจออกช้าๆ เขาต้องการการผ่อนคลายความเครียดและอาหารหนักท้องสักมื้อ

ตั้งแต่ขึ้นรถจนกระทั่งขับออกมายังถนนใหญ่โอ่งก็ยังไม่มีเวลาใส่ใจคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาถูกสั่งมาจากวิรุฬอีกทีว่าไม่ควรพูดอะไรเมื่อเข้ามานั่งในรถของตำรวจ เพราะไม่รู้ข้างในจะมีเครื่องดักฟังหรือวิทยุติดตามอะไรอยู่เหรอไม่ เขาควรเงียบและคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ควรจะเงียบด้วย เมื่อมีเสียงวิทยุในรถดังขึ้นโอ่งก็ตัดสินใจกระชากสายไฟเครื่องรับวิทยุภายในรถตำรวจออกเสียเลย

เมื่อคิดถึงวิรุฬ โทสะก็พุ่งขึ้นมาอีก เขาไม่น่าเห็นแก่ตัวแล้วทำอะไรลงไปโดยที่ไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า การกระทำของวิรุฬทำให้ไอ้ตุ่น ลูกน้องที่หัวหกก้นขวิดด้วยกันมาเกือบสิบปีต้องจบชีวิตลงเหมือนหมาข้างถนน มือที่กำพวงมาลัยรถบีบแน่นจนข้อนิ้วโปนปูด เขาเหลือบตามองกระจกหลังเห็นรถคันหนึ่งติดตามมาอย่างไม่ลดละ เดาไม่ยากเลยว่าคงเป็นรถของตำรวจแน่ ก่อนจะปล้นธนาคารเขาคิดแผนการหนีด้วยรถยนต์มาแล้ว และเขาจะยังใช้แผนเดิมนั่นคือการมุ่งเข้าสู่วงแหวนรอบนอกด้านตะวันออกของกรุงเทพมหานครแล้วค่อยหาทางทิ้งรถไว้ตรงไหนสักแห่งที่เขาพอจะหนีต่อด้วยเท้าได้

สุภาพสตรีที่นั่งข้างเขารัดเข็มขัดนิรภัยโดยที่ไม่ต้องบอก รถยนต์ทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่ผิดกฎหมายอย่างไม่ต้องสงสัย ความมืดช่วยในการอำพรางรถได้ก็จริงแต่ถ้าเขาเจอด่านสะกัดของตำรวจ เขาก็จะไม่รอดแน่ โอ่งมองหาลู่ทางที่จะหลบออกนอกเส้นทางพิเศษมาตลอด เขาพยายามขับรถหลบระหว่างรถบรรรทุกพ่วงซึ่งขับตามกันมาเพื่อสลัดรถติดตามให้คลาดสายตา จนกระทั่งถึงจุดที่เป็นชุมชนขนาดเล็กแห่งหนึ่งซึ่งปลูกอยู่ริมทางพิเศษ เขาขับผ่านบ้านคนกับร้านอะไหล่ยางรถยนต์มาได้เกือบครึ่งกิโลเมตร ชายหนุ่มจึงคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เขาจะทิ้งรถ

“ตรงนี้แหละ”