ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 7 – บทที่ 8

ก่อนจะแหวใส่อีกฝ่าย

“โธ่เอ๊ย…คุณศีล ฉันก็นึกว่าใคร ตกใจหมดเลย”

“กลายเป็นคนขวัญอ่อนไปตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ก็ตั้งแต่…” รัตน์สิกาเกือบจะหลุดปากออกไปว่าตั้งแต่เขาบอกว่าเธอมีวิญญาณตามติดนั่นแหละ แต่ก็ต้องชะงักไว้ เปลี่ยนถ้อยคำที่จะพูดเสียใหม่

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ แล้วคุณมีอะไรเหรอคะ”

“ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”

“กลางวันก็มีเวลาเยอะแยะไป ทำไมไม่คุยก็ไม่รู้” เธอบ่นพึมพำไม่จริงจังนัก แต่อีกฝ่ายก็ยังอธิบาย

“ผมเพิ่งตัดสินใจในบางอย่างได้ ก็อยากคุยให้รู้กันตอนนี้นี่แหละ”

“โอเค…งั้น…เอ่อ” เจ้าตัวพูดพลางมองซ้ายมองขวา หันกลับมามองในห้องตัวเอง จะให้เขาเข้ามาคุยด้วยก็ดูจะไม่เหมาะ ถึงนี่จะเป็นบ้านของเขาเองก็เถอะ แล้วดูเหมือนชายหนุ่มก็จะเข้าใจดี

“ตามผมมา” ร่างสูงก้าวนำไปก่อน หญิงสาวรีบงับประตูไว้แล้วเดินตามเขาไป

ห้องพระในวันนี้ยังคงสว่างไสวเหมือนเช่นที่เคยเป็นมา พระพุทธรูปสีเหลืองทองงดงามกระจ่างตา ชัชพลเดินไปนั่งลงตรงเบาะรองนั่ง รัตน์สิกาเองก็นั่งลงบนเบาะอีกอันหนึ่ง ไม่ใกล้ไม่ไกลกันเกินไปนัก แต่ก็อยู่ในลักษณะนั่งอยู่ตรงข้ามกันพอดี

ครู่หนึ่ง…ชายหนุ่มจึงเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง

“คุณก็คงจะพอรู้แล้วว่าผมมองเห็นวิญญาณได้”

“ใช่ค่ะ ก็คุณเป็นคนบอกฉันเอง”

“มีอีกอย่างที่ผมจะบอกก็คือบางครั้งเวลาที่ผมสัมผัสตัวใคร…คนที่มีกรรมหนักน่ะ ผมก็จะมองเห็นกรรมของคนเหล่านั้นได้”

“โอ้โห…จริงเหรอคะ” หญิงสาวอุทานอย่างอึ้งๆ มากกว่าจะต้องการคำตอบจริงจัง ขนาดย่าเธอยังไม่มีความสามารถเท่าเขาเลย!

“ตอนนี้ผมอยากลองใช้วิธีนั้นกับคุณ เผื่อจะ ‘เห็น’ ว่าแท้จริงแล้วเจ้ากรรมนายเวรของคุณคือใคร…คุณจะอนุญาตไหม”

ร่างเล็กนิ่งคิดอยู่พักหนึ่งก็ไม่พบว่าจะมีข้อเสียตรงไหน ถึงเธอจะไม่ได้อยากรู้อยากเห็นทั้งอดีตและอนาคต ไม่เคยดูหมอดูสักครั้งในชีวิต แต่นี่ก็เป็นหนทางที่จะรู้ว่าวิญญาณร้ายที่ตามติด เฝ้าคอยทำร้ายเธออยู่นั้นแท้จริงแล้วเป็นใครมาจากไหนกันแน่

“ฉันอนุญาตค่ะ” เจ้าตัวยืนยันอย่างหนักแน่นแล้วจึงถามต่อว่า “เอ่อ…แล้วจะจับตรงไหนคะ”

ครั้นเอ่ยออกไปแล้วก็อยากกัดลิ้นตัวเองให้ตายนัก!

ตายๆๆ…ใบบุญ…คำพูดมีเป็นล้านคำทำไมต้องเอ่ยประโยคคล้ายเชิญชวนแบบนั้น

รัตน์สิกาก้มหน้าก้มตามองพื้น หลบซ่อนใบหน้าที่จู่ๆ ก็ร้อนฉ่าขึ้นมา พูดไม่คิดจริงๆ หรือเป็นเพราะจิตใต้สำนึกของเธอมันคิดไม่ซื่ออยู่ก็ไม่รู้ถึงได้เผลอหลุดปากออกไปแบบนั้น

แต่ไม่เป็นไรหรอก…คนฟังคงไม่คิดอะไรๆ มากเหมือนอย่างเธอ คำพูดที่กล่าวออกไปอาจเลยผ่านหูของเขาแบบเข้าหูซ้ายแล้วทะลุหูขวาออกไปก็ได้ คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงกล้าที่จะรวบรวมกำลังใจเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม ซึ่งปรากฏว่าใบหน้าคมที่เธอมองเห็นก็เป็นสีแดงระเรื่อไม่ต่างกันเลย!