ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 7 – บทที่ 8

“ก่อนจะถามคำถามนี้เจ้าให้คำตอบกับตัวเองได้แล้วรึ อยากจะตัดใจ…เอ๊ย เราหมายถึงตัดกรรมน่ะ เจ้าอยากทำแบบนั้นมานานแล้วนี่ ตอนนี้มีโอกาสแล้วนา…กรวดน้ำเพิ่มอีกสักสองสามครั้งก็อาจจะตัดขาดกันจริงๆ ก็ได้” น้ำเสียงที่กล่าวดูหลอกล่อและน่าหมั่นไส้ไปในคราวเดียวกัน

“แล้ว…ถ้าผมไม่ยอมช่วยเหลือใบบุญ เธอจะเป็นยังไงต่อไปล่ะ”

“สุดจะรู้ได้” ถ้อยคำสั้นๆ แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวยะเยือก “จะเป็นได้ถึงเพียงไหนก็คิดดูเอาเองแล้วกัน”

“แล้ว…ตอนนี้ผมถามได้รึยัง”

“ยัง”

“อ้าว…” ชายหนุ่มอุทานด้วยความไม่เข้าใจ

“ตัดสินใจให้ได้ก่อนว่าจะเอายังไงต่อไป จะตัดหรือจะช่วย ถ้าเลือกอย่างหลังก็พาผู้หญิงคนนี้กลับไปด้วย แล้วเราค่อยคุยกันอีกที”

“หลอกให้อยากแล้วจะจากไปได้ยังไงล่ะครับ ผมจะถามไม่กี่คำถามเอง”

สัมผัสรับรู้ถึงการคงอยู่ของอีกฝ่ายสูญสิ้นไปพร้อมๆ กับที่ร่างบางขยับตัวตื่นขึ้นมาในทันที เธองัวเงียถามเพราะคล้ายว่าจะได้ยินเสียงสนทนาอะไรบางอย่าง

“เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะคะ”

“เปล่า…ผมฮัมเพลง” เขาตอบหน้าตาเฉย

“คนอะไรร้องเพลงอย่างกับกำลังบ่น”

อีกฝ่ายยังคงรักษามาตรฐานความเงียบขรึมเอาไว้เป็นอย่างดี หญิงสาวจึงได้แต่ค้อนปะหลับปะเหลือก…ฝ่าการจราจรที่คับคั่งมาสักพักก็ถึงบ้านของเธอพอดี จึงกล่าวขอบคุณเขาก่อนที่จะเปิดประตูรถเตรียมจากไป

“ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”

“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป” ชายหนุ่มเอ่ยเรียกเอาไว้อย่างลังเลใจ

“มีอะไรเหรอคะ”

ชัชพลจ้องมองหญิงสาวตรงหน้านิ่งๆ ราวกับกำลังคิดใคร่ครวญบางอย่างอยู่ เป็นการตัดสินใจสำคัญที่เกี่ยวพันถึงชีวิตตัวเอง ด้วยไม่ทราบว่าหลังจากนี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงมากมายขนาดไหน…เนิ่นนานกว่าที่เขาจะเอ่ยออกมาช้าชัด

“เดี๋ยวเย็นนี้ผมจะไปเอาผ้าคืนมา เสร็จแล้วพรุ่งนี้ก็คงจะกลับขึ้นเหนือ คุณเองก็บอกว่าจะไปคุยกับคุณยายไม่ใช่เหรอ ยังไงก็ไปพร้อมกันเถอะ”

“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ” หญิงสาวถามเพราะไม่ทันตั้งตัวว่าจะต้องกลับไปที่พิพิธภัณฑ์ผ้าโบราณบัวทิพย์รวดเร็วเช่นนี้

“ใครกันที่บอกว่าจะรับผิดชอบทุกอย่าง…หรือว่าคุณจะคืนคำ”

“ฉันเปล่านะ แค่ยังไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจเท่านั้นเอง”

“อย่างนั้นก็ตกลงตามนี้แหละ ตอนเช้ามืดผมจะมารับนะ จะได้ไม่ถึงที่โน่นดึก”

ชายหนุ่มสรุปเองเสร็จสรรพก็โบกมือไล่ให้อีกฝ่ายเข้าบ้านไปได้แล้ว ร่างบางหายลับเข้าไปในบ้านแต่เขายังคงนิ่งคิดกับตัวเอง…นี่เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องแล้วใช่ไหม