ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 9 – บทที่ 10

น้ำอุ่นที่เปิดทิ้งไว้ในอ่างยังคงอุณหภูมิความร้อน ควันฉุยลอยละล่องขึ้นมาจากพื้นผิวน้ำ รัตน์สิกานึกดีใจที่บ้านของชัชพลและบัวทิพย์ถูกปรับปรุงครั้งใหญ่ก่อนที่จะเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ รูปลักษณ์ต่างๆ ภายนอกและภายในยังคงความเป็นเอกลักษณ์ มีเพียงห้องน้ำที่ถูกทำให้ทันสมัยมากขึ้นถึงได้มีอ่างอาบน้ำให้แช่คลายความเครียดในวันนี้

หญิงสาวหย่อนตัวลงแช่น้ำร้อน ร่างกายที่เครียดเกร็งก็ผ่อนคลาย ปิดเปลือกตาลงหวังพักสายตาเพียงครู่

จ๋อม…

เสียงอะไรบางอย่างคล้ายหยดน้ำหยดเล็กๆ ที่ร่วงหล่นลงสู่อ่างอาบน้ำใบใหญ่ ร่างบางซึ่งเริ่มสะลึมสะลือด้วยความง่วงงุนเข้าจู่โจมค่อยลืมตาขึ้นมาช้าๆ และภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้ต้องตาเบิกโพลง

ขอบอ่างทางปลายเท้ามีเงาร่างหนึ่งนั่งอยู่บริเวณนั้น…เนื้อตัวเน่าเฟะบวมอืด มีผิวเนื้อบางส่วนหลุดลอกออกมาราวกับกระดาษที่สามารถจับลอกออกมาเป็นชั้นๆ ได้ ชั่วขณะนั้นจึงรู้ว่าเสียงจ๋อมที่ได้ยินนั้นมาจากอะไร เมื่อได้มองน้ำเลือดน้ำหนองที่หยดลงจากร่างนั้นลงสู่อ่างอาบน้ำที่เธอแช่อยู่…หยดน้ำสีเหลืองอ๋อยเหนียวหนืดค่อยๆ ละลายกลายเป็นหนึ่งเดียวกับน้ำในอ่าง

ดวงตาถลนเกือบจะหลุดหล่นออกมาจากเบ้าคู่นั้นกำลังสานสบตากับเธออยู่!

แม้จะแช่อยู่ในน้ำอุ่น แต่พอมาถึงบัดนี้เลือดในกายของรัตน์สิกากลับเย็นเฉียบ ขนลุกพองไปทั้งตัว แม้แต่ผมบนหัวที่ถูกมัดรวบเอาไว้ก็แทบจะชูชันขึ้นมาได้อย่างไรอย่างนั้น

เสียงกรี๊ดดังลั่นยาวนานจนสุดเสียง แม้หมดลมที่จะกรี๊ดแล้วปากก็ยังอ้าค้าง ลืมหายใจไปในชั่วขณะ หัวใจแทบจะหยุดเต้น…

เสียงทุบประตูห้องดังปังๆ พร้อมเสียงเรียกของชัชพลฉุดให้หญิงสาวกลับมาหายใจได้อีกครั้ง สายตาของเธอหันขวับไปมองฝ่าผ้าม่านสีขาวขุ่นซึ่งกั้นบริเวณอ่างอาบน้ำราวกับอยากจะละลายม่านและประตูที่กั้นขวางให้สูญสลายไป

ครั้นหันกลับมามองยังขอบอ่างด้านตรงข้ามอีกครั้งกลับพบเพียงความว่างเปล่า!

รัตน์สิกาเตรียมผุดลุก เป้าหมายคือรีบพุ่งตัวออกจากห้องน้ำแล้วมุ่งไปหาคนที่เธอสามารถพึ่งพิงได้มากที่สุด ทว่า…กลับไม่อาจทำได้อย่างใจคิด

สัมผัสหยึยๆ แหยะๆ ที่ยึดจับข้อมือเรียวบางหยุดทุกสิ่งเอาไว้ทั้งร่างกายและความนึกคิด

หญิงสาวหันไปมองข้างตัวช้าๆ ราวกับภาพสโลว์โมชั่น…แล้วจึงพบกับใบหน้าที่ห่างกันเพียงคืบ

ใกล้เกินกว่าใกล้ หากอีกฝ่ายยังมีลมหายใจอยู่ก็คงจะสามารถสัมผัสถึงกระไอของลมหายใจที่พัดมากระทบหน้า เสียแต่ว่าอีกฝ่ายไม่มีมันแล้ว!

ใบหน้าบวมพองขึ้นอืดเน่าฟอนเฟะจนเห็นหนอนตัวเล็กๆ ชอนไชอยู่ในเนื้อเละๆ นั้นพร้อมกับที่เจ้าตัวส่งยิ้มกว้างมาให้…เป็นรอยยิ้มที่ออกจะกว้างเกินไปนิด เมื่อริมฝีปากค่อยๆ ฉีกกว้าง…จนถึงใบหู เผยให้เห็นลิ้นบวมอืดจุกคับปาก

พอมาถึงตอนนี้ร่างบางเริ่มกรีดร้องราวกับคนเสียสติ ทั้งน้ำมูกน้ำตาไหลออกมาจนผสมปนเปกันไปหมด เธอก้มหน้าลงซุกเข่าที่กอดเอาไว้แน่น หลับหูหลับตากรีดร้อง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองอะไรอีกแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังได้ยินเสียงกระซิบที่ข้างหู…