ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 9 – บทที่ 10

ไม่ว่าเมื่อไหร่…เขาก็ไม่เคยปกป้องเธอได้ นี่ขนาดผ่านมายังไม่ทันข้ามคืน ปู่เจ้าพยัคฆินทร์ก็รุกหนักขนาดนี้แล้ว มนุษย์เดินดินอย่างเขายังคิดจะเอาอะไรไปสู้ได้อีกหรือ

เสียงอู้อี้ของคนในอ้อมอกดังแผ่วเบาจับใจความแทบไม่ได้ แต่ถ้าให้เดาก็คงจะกำลังก่นด่าสาปแช่งต้นเหตุที่ทำให้เธอกลายเป็นแบบนี้นั่นเอง

“อย่าร้องเลย คุณร้องมามากพอแล้ว”

น้ำเสียงของผู้พูดเจือความรู้สึกผิด เพราะเสียงร้องไห้คร่ำครวญดั่งจะขาดใจในอดีตกาลที่ปู่เจ้าพยัคฆินทร์นำพาให้ไปพบเห็นยังคงติดอยู่ในหู…มาถึงตอนนี้ยังต้องมาได้ยินเสียงสะอื้นของหญิงสาวอีก ราวกับจะบีบหัวใจของเขาให้แตกเป็นเสี่ยงๆ แม้จะมีผ้านวมผืนหนาคั่นเอาไว้ แต่แรงสะอื้นก็ยังรุนแรงจนรู้สึกได้ มือใหญ่เลื่อนไปตบแผ่นหลังที่สั่นสะท้านเบาๆ แล้วค่อยเลื่อนไปโอบประคองอีกฝ่ายไว้หลวมๆ…ก่อนจะกอดรัดเสียแน่น

กอดให้สาสมใจอยากกอด…

รัตน์สิกาสงบลงแล้วร่างผอมแห้งของบัวทิพย์ก็มาถึง…กว่าจะตามหาเสียงกรีดร้องที่ดังแว่วมา บวกกับร่างกายที่แม้จะแข็งแรงกว่าคนวัยเดียวกันแต่ก็ไม่ได้กระฉับกระเฉงเหมือนคนหนุ่มสาว เวลาจึงล่วงไปพักหนึ่ง ทว่าก็ยังทันมาเห็นภาพของหลานชายโอบกอดคนที่ซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม

พอชัชพลหันมาเห็นผู้สูงวัย เขาก็รีบผละออก…

นัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นตาหรี่ลง มีอะไรที่พลาดไปอย่างนั้นหรือ หรือนอกจากท่าทีเป็นห่วงที่หลานชายเผลอแสดงออกมาบ้างในบางครั้งมันจะมีอะไรมากกว่านั้น

“คุณยาย…” เสียงแผ่วเบาของรัตน์สิกาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นบัวทิพย์สาวเท้าเข้ามาหา ในขณะที่ร่างสูงลุกขึ้นยืนแล้วถอยออกมาให้ผู้เป็นยายนั่งแทน หญิงสาวจึงโผเข้ากอดร่างผอมแห้งนั้น

“เกิดอะไรขึ้นเหรอลูก”

ดวงตาของคนฟังกลอกไปมา ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตามองไปรอบห้องด้วยอาการหวาดผวา

“เมื่อกี้นี้…มันน่ากลัวมากเลยค่ะ”

“อะไรที่น่ากลัวรึ”

“ผะ…ผี…ผีค่ะคุณยาย” เธอตอบแผ่วเบาราวกับกลัวใครหรืออะไรมาได้ยิน

บัวทิพย์หันไปส่งสายตาหาคนเป็นหลานราวกับจะถามว่าจริงหรือ ในเมื่อแต่แรกนั้นรู้กันว่าไม่มีวิญญาณที่ไหนสามารถก้าวข้ามเขตแดนของบ้านเข้ามาได้ และแล้วก็ได้รับการพยักหน้าช้าๆ เป็นคำตอบจากชายหนุ่ม

“ไม่มีอะไรแล้วล่ะลูก ทำใจดีๆ ไว้ ยายเคยได้ยินคนโบราณเขาว่าเจอผีอย่าตกใจ ยิ่งกลัวจิตของเราจะยิ่งอ่อนกำลังลง จิตตกแล้วโรคภัยก็จะกล้ำกรายเข้ามา ถ้าหากขวัญหายจะลำบากเข้าไปอีก”

รัตน์สิกานิ่งฟัง หญิงชราจึงกล่าวต่อ

“เขาอยากให้เรากลัว เราก็อย่าไปเต้นตาม ต้องเข้มแข็งไว้เข้าใจไหม”

คนในอ้อมกอดพยักหน้ารับเบาๆ ผู้สูงวัยจึงเบาใจขึ้น