ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 9 – บทที่ 10

“ทำไม…ทำไมถึงไม่อยากให้ผมไปกับใบบุญ ถึงกับต้องมาลงกับคนแก่ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไร”

รัตน์สิกาเพิ่งเดินตามมาได้ยินประโยคนี้เข้าพอดีก็ใจหายวาบเมื่อพบว่าตัวเองคือต้นเหตุของเรื่องที่เกิดขึ้น เธอรู้สึกเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าช็อต…เจ็บชาไปทั้งตัว

ร่างกายอ่อนแรงลง และมือไม้สั่นจนต้องยกมือยันผนังไว้…

ปู่เจ้าพยัคฆินทร์ช่างเลือดเย็นนัก

หญิงสาวแอบมองผ่านช่องประตูที่แง้มปิดไม่สนิท เห็นร่างสูงยืนโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่

“ทำกับคนบริสุทธิ์แบบนี้ ระวังเถอะ ตัวท่านเองนั่นแหละที่จะต้องตกต่ำ!”

สิ้นประโยคสุดท้ายชัชพลก็ต้องอุทานเมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัว ความเจ็บปวดรุนแรงจนแทบทรุดลงทั้งยืน

“คุณศีล…” เสียงอุทานสั่นพร่า ไม่ต้องคิดอะไรก็ผลักประตูเข้าไปประคองเขาไว้โดยอัตโนมัติ “พอแล้ว…ไม่ต้องโมโหอะไรอีกแล้ว ฉันจะไปเอง! ลองดูซิว่าฝ่ายนั้นเขาจะทำอะไรฉันอีก โดนมาหมดแทบทุกแบบแล้วนี่”

ชายหนุ่มชะงักเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงหาอาทรปนเจ็บช้ำใจ…ความเจ็บปวดที่ศีรษะเริ่มจางหาย แต่เสียงทุ้มนุ่มที่กล่าวก็ยังคงอ่อนแรง

“รออีกสักสองสามวัน ให้คุณยายหายแล้วผมจะไปส่งแล้วกัน”

คนฟังกลับส่ายหัวช้าๆ เป็นเชิงปฏิเสธ

“ในเมื่อคุณก็รู้ว่าทำไมคุณยายไม่สบาย ถ้าฉันอยู่รอให้คุณไปด้วยกัน ยังคิดว่าคุณยายจะหายง่ายๆ งั้นเหรอคะ”

“ใบบุญ…”

รัตน์สิกาถอยกรูดจากร่างสูง ปัดมือที่พยายามเอื้อมมาหาตัวเธอ บางที…ตอนนี้อาจเป็นเวลาที่เธอสมควรถอยมาได้แล้ว เขาจะได้ไม่ต้องเจอปัญหายุ่งยากใจอีก…ไม่ใช่สิ ก็เธอมันเป็นตัวปัญหานี่นา ไม่มีเธอเขาก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว คิดได้เช่นนั้นน้ำตาก็พลันรื้นขึ้นมา

“พอแล้ว…ไม่ต้องแล้ว ฉันรับรู้ได้ถึงความมุ่งมั่น ความตั้งใจที่จะช่วยเหลือของคุณ แต่คุณช่วยฉันมาตั้งมากมาย จนตอนนี้ฉันนำเรื่องลำบากมาให้คุณและครอบครัวของคุณ”

ยิ่งพูดน้ำตาก็ยิ่งหลั่งไหลหยดแล้วหยดเล่า สายตายังคงจับจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายในความพร่าเลือนเพราะม่านน้ำตา…ห้วงความคิดไล่เรียงตั้งแต่วันที่ได้พบกัน ครั้งแรกที่ได้สานสบนัยน์ตาคมกล้าคู่นี้ และเรื่องราวต่างๆ มากมายที่ประสบพบเจอ

“คุณศีล…ฉันรู้ว่าคุณชอบชีวิตที่สงบและเรียบง่าย แต่คุณลองคิดดูสิว่าตั้งแต่มีฉันเข้ามาในชีวิต คุณเคยอยู่อย่างสงบสุขบ้างไหม”

“ผมรับปากว่าจะช่วยคุณ ก็จะต้องช่วยจนถึงที่สุด” น้ำเสียงหนักแน่นกลับกรีดใจคนฟังเป็นรอยแผลลึก

หญิงสาวกรีดร้อง ตวาดใส่เขา…เป็นผู้ชายที่แสนโง่เง่าอะไรอย่างนี้

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร เป็นผู้วิเศษ…พระโพธิสัตว์…ต้องการช่วยโปรดสัตว์ที่ตกทุกข์ได้ยากอย่างนั้นเหรอ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วทำไมจะต้องมาสนใจตัวปัญหาอย่างฉันด้วย!”