ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 9 – บทที่ 10

หญิงสาวเพิ่งเข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นผ้าทอพื้นเมืองด้วย นั่นก็เพราะรายรอบตัวเธอในขณะนี้เต็มไปด้วยผู้หลักผู้ใหญ่ที่แต่งกายด้วยผ้าทอเกือบทั้งหมด โดยเฉพาะฝ่ายหญิงที่ช่างสรรหาผ้าซิ่นที่สวยงาม ทอและปักลวดลายอย่างอลังการงานสร้างจนนึกว่าเป็นเจ้านางจากที่ไหนสักแห่งหนึ่ง

เสื้อผ้าของเธอออกจะเรียบๆ ไปบ้าง แต่นั่นก็นับว่าทำให้ผู้ใส่ดูสวยสมวัยด้วยเสื้อผ้าฝ้ายทอมือ แขนสามส่วน เอวเข้ารูป สีครีมอ่อนโทนเดียวกับของชัชพล ส่วนผ้าซิ่นนั้นเป็นผ้าตีนจก ลายผ้าโบราณซึ่งเกือบจะหายสาบสูญไปแล้วนั่นเอง ตัวซิ่นเป็นลายขวางสีเหลืองมะนาว และเนื่องจากเนื้อผ้าทอแทรกดิ้นทองเวลาที่เคลื่อนไหวจะมีประกายสะท้อนแสงเลื่อมพรายยิ่งเสริมให้คนสวมดูสวยสูงส่งเป็นพิเศษ

ในแง่การเป็นนางแบบกิตติมศักดิ์รัตน์สิกาถือว่าทำได้ดีมาก มีสายตาหลายคู่คอยจับจ้อง บ้างก็คิดจะหาซื้อผ้าทอมาใส่เอง ซึ่งเป็นสิ่งที่ชายหนุ่มเจ้าของร้านคาดคิดไว้แล้ว แต่น่าแปลกที่เขากลับไม่ค่อยมีความสุขนัก

คิดว่าพอจะทำใจได้เพราะนี่ไม่ใช่แรกเห็น…แต่ก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี

‘นางแบบกิตติมศักดิ์’ หันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่เคียงข้าง…ตั้งแต่โผล่พ้นม่านกั้นสำหรับเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอสวมชุดนี้ริมฝีปากของเขาอาจจะแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม แต่ดวงตาคู่นั้นก็ยังมีม่านแห่งความเจ็บปวดจางๆ

เขาทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร และเธอก็ทำเป็นว่ามองไม่เห็นบางสิ่งที่เผยออกมา

ระหว่างงานพิธีการที่แสนน่าเบื่อหญิงสาวจึงแอบถอนหายใจ บ่นออกมาเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น

“ทำไมไม่เห็นบอกเลยว่าต้องมาร่วมตอนเปิดงานด้วย”

“นี่คุณอยากมาเองนะ”

คนฟังมีสีหน้าอึดอัดใจ

“ฉันไปเดินเที่ยวก่อนได้ไหมคะ”

“พิธีเปิดยังไม่เสร็จจะหนีไปดื้อๆ ได้ยังไง”

“ในงานเขาเชิญคุณนะ ไม่ได้เชิญฉันสักหน่อย”

“คุณคิดว่าผมไม่เบื่อเหมือนคุณบ้างเหรอ แล้วลุกไปตอนนี้มันก็เสียมารยาท”

“ถ้ามีใครถามก็บอกว่าฉันไปเข้าห้องน้ำละกัน” เธออุตส่าห์หาข้ออ้างที่ดูดีสุดๆ แล้วแต่อีกฝ่ายก็ยังทำหน้านิ่ง เอ่ยถามด้วยสายตาเหมือนผู้ใหญ่มองเด็กน้อยอยู่

“คุณเป็นอะไรมากรึเปล่า ลุกลี้ลุกลนเหมือนเด็กอยู่ไม่สุขเลย”

“ก็ฉัน…”

“คุณทำไม”

“ฉันหิวข้าวนี่นา”