ทดลองอ่านนิยาย เพลง(รัก)ของเจ้าชายอสูร บทที่ 11 – บทที่ 12

อลันเบิกตากว้าง… “อะไร…อย่าบอกนะว่าเธอนอนเตียงเดียวกับเขาทุกคืน แล้วเขาก็ไม่ทำอะไรเธอเลยน่ะ” เกย์หนุ่มซัก มองรูปร่างของเพื่อนที่ซ่อนอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีน…เพลงพิณเป็นคนที่รูปร่างดีมากเพราะเต้นเป็นประจำและชอบออกกำลังกาย ผิวก็ตึงแน่นกระชับและเนียนนุ่มละเอียดกว่าทุกคนที่เขาเคยพบ ถึงจะตัวเล็กไปหน่อย แต่ผู้เปี่ยมประสบการณ์อย่างเขาไม่เห็นว่าจะเป็นข้อเสียหากเพลงพิณนอนอยู่บนเตียง!

เพลงพิณถอนหายใจ “ฉันกับเขาแยกห้องกันนอนอ่ะ เป็นห้องชุดประตูถึงกัน แต่แหม…โอ๊ย มันบ้ามากเลยอลัน…ฉันนอนละเมอเดินไปห้องเขาทุกคืนเลย แล้วตอนเช้าตื่นมาก็เจอตัวเองนอนกอดรัดเขายังกับปลิงดูดเลือดเลยอ่ะ…นึกแล้วอยากบ้า ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นไปได้ขนาดนั้นเลยนะ”

อลันยกมือขึ้นทาบอก “ตายแล้ว…เธอนอนกอดรัดเขาทุกคืน แต่เขาก็ไม่ทำอะไรเหรอ…” หางเสียงสูงเป็นคำถาม เพลงพิณจึงสั่นหน้าตอบ “…โอ๊ย งั้นเรื่องที่เขาเป็นเกย์ก็อาจมีความเป็นไปได้นะยายเพลง…ผู้ชายที่ไหนกันที่ตอนเช้ามีผู้หญิงมากอดก่ายแล้วไม่ทำอะไรน่ะ…ว้าย นึกแล้วก็เสียดายแทนเธอ”

เพลงพิณถลึงตาใส่เพื่อน มองไปรอบๆ เห็นว่าเย็นมากแล้วก็เลยคิดจะชวนเพื่อนเข้าปราสาทเสียที…พอได้แล้วสำหรับเรื่องบนเตียงของอีตาเจ้าชายอสูรนั่น “ฉันว่าเราพอเถอะเรื่องรสนิยมของคอนสแตนติน…ไม่เกี่ยวกับงานของพวกเราสักนิด เสียเวลาเปล่า…กลับเข้าปรา…”

อลันไม่ฟังและก็แทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ “ทำไมจะไม่เกี่ยวยะ เรื่องรสนิยมทางเพศของเขาน่ะ ตอนนี้เธออยู่ที่นี่ในฐานะภรรยาของเขานะยายตัวน้อย…นี่มันเป็นเรื่องใหญ่เชียวแหละ”

เพลงพิณขมวดคิ้ว ดวงตารูปเม็ดอัลมอนด์สีน้ำตาลใสแจ๋วมีแววสงสัยอย่างไร้เดียงสา จนอลันที่มองอยู่ถึงกับถอนใจเฮือก “ฉันว่ามันไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย ยังไงๆ ก็ต่างคนต่างอยู่กันอยู่แล้วนะ”

อลันเอื้อมมือมาถึงลอนผมนุ่มอีกทีอย่างหมั่นไส้ “ทำไมจะไม่เกี่ยว ถ้าเขาเป็นแมนแท้เต็มไปด้วยลาวาเดือดพล่านอยู่ภายใน…อีกไม่นานเธอคงเสร็จเขาแน่ ไม่มีผู้ชายคนไหนทนให้ผู้หญิงมาวนเวียน โฉบไปโฉบมานอนกอดรัด ซุกไซ้…ยิ่งเฉยๆ อย่างที่บอกนี่ยิ่งน่ากลัว…แบบว่าเก็บกดไง”

เพลงพิณกลืนน้ำลายกับสุ้มเสียงขู่ขวัญของอลัน “แหม…ตะ…แต่มีความเป็นไปได้มากกว่าที่เขาจะเป็นเกย์นี่…แบบนี้คงหายห่วงล่ะนะ”

เกย์ผู้มากไปด้วยประสบการณ์กลอกตาอย่างระอา “โอเค เขาอาจเป็นเกย์จนไม่สนใจเธอ…แต่เธอล่ะ บางทีจิตใต้สำนึกของเธอมันอาจนึกชอบ ต้องการ หิวกระหายโหยหาร่างกายเขาอยู่ก็ได้นะ…ถึงได้เดินละเมอไปนอนกอดเขาทุกคืนโดยไม่รู้ตัวน่ะ…นี่มันไม่น่าหนักใจหรือไงฮะ ถามหน่อย”

เพลงพิณหน้าแหยอย่างตกใจ…อย่างเธอนี่นะ จิตใต้สำนึกโหยหากระหายร่างกายเขา…อ๊าย แค่คิดก็อยากจะเป็นลมตาย…เธอไม่เคยรู้สึกอะไรที่เฉียดๆ แบบนั้นสักนิด…แต่เธอก็ไม่เคยนอนละเมอเดินเหมือนกัน…โอ๊ย กลุ้ม

“แล้ว…ฉะ…ฉันจะทำยังไงดีล่ะอลัน…แง้ว นึกแล้วรับตัวเองไม่ได้เลยอ่ะ ทำไงๆ” เพลงพิณเขย่าแขนเพื่อนอย่างทุกข์ใจ

อลันครุ่นคิด สักพักก็พูดขึ้นอย่างจริงจัง “ต้องแก้อาการนอนละเมอของเธอก่อนดีไหม…ย้ายมาอยู่ห้องชุดที่เธอจัดให้ฉันอยู่สิ สักสามสี่คืน บอกสามีเธอไปก็ได้ว่าเราต้องหารือเรื่องงานกันดึกๆ ดื่นๆ…แล้วระหว่างนี้ก็มาคอยดูกันว่าอาการนอนละเมอของเธอมันจะเป็นไง”