ทดลองอ่านนิยาย เพลง(รัก)ของเจ้าชายอสูร บทที่ 13 – บทที่ 14

หญิงสาวนึกไปถึงน้ำใจของเขาก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ ปกติไม่ค่อยชอบคิดอะไรซับซ้อน แต่เรื่องบางเรื่องก็ต้องระมัดระวัง เธอเลยตัดสินใจพูดตรงๆ ตามนิสัย “มาร์คคะ…เอ่อ ฉันไม่ได้บอกคุณเพราะคิดว่าคุณคงรู้แล้วตอนที่ขอเบอร์โทรฉันจากอลัน…แต่เพื่อความเข้าใจที่ตรงกัน…คุณรู้หรือเปล่าว่าฉันแต่งงานแล้ว”

เพลงพิณไม่เห็นรอยยิ้มน้อยๆ แฝงความหมายบางอย่างของมาร์ค คาร์มิเน่ เทตที่กำลังยืนพิงดาดฟ้าเรือยอชต์อย่างสบายๆ…แล้วเธอก็ไม่รู้ด้วยว่าที่สรุปไปเองเรื่องเขาได้เบอร์เธอมาจากอลันนั้นไม่เป็นความจริง…หญิงสาวรู้สึกเพียงว่าน้ำเสียงที่ตอบกลับมามีความอบอุ่นน้อยลงกว่าเดิม

“ยากครับที่จะไม่รู้ว่าคุณแต่งงานแล้ว…”

เพลงพิณถอนหายใจ นั่นสินะ…ปาปารัซซี่ตามจิกเธอยังกับฉลามล่าเหยื่อ คนทั้งโลกคงรู้แล้วว่าเธอเป็นใคร…คำตอบของเขาทำให้เธอใจชื้นขึ้นนิดหนึ่ง อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้กำลังทำให้ใครเข้าใจผิด “แล้ว…ที่คุณมาคุยมาทำดีกับฉันเนี่ยต้องการอะไรกันแน่คะ…มีเหตุผลอะไรแอบแฝงหรือเปล่า”

ท่าทางว่าคำถามของเธอจะตลกเกินไป ชายหนุ่มปลายสายจึงหัวเราะยาวนาน ก่อนจะพูดกลั้วหัวเราะ “คุณนี่น่าจะเป็นผู้ชายนะครับ ตรงดีจริงๆ…แต่ไม่ดีกว่า แบบนั้นคงน่าเสียดายเกินไป เพราะคุณเป็นผู้หญิงที่พิเศษมาก ผมเสียใจจริงๆ ที่…เอ่อ ตกลงเรื่องล่องเรือไปอิตาลีคุณตกลงไหมครับ ถ้าตกลง ผมจะได้ให้คนจัดเตรียมต้อนรับ แล้วเจ้าพวกของกินทั้งสี่ก็ต้องมีที่ขับถ่ายและก็ห้องวิ่งเล่นด้วย”

เพลงพิณรู้สึกหลายอย่างปะปนกัน ทั้งรู้สึกงงที่ตอนท้ายเขาเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ทั้งรู้สึกละอายใจที่เขาดีกับเธอขนาดนี้ แต่เธอก็ยังระแวงแคลงใจเขา ทั้งเสียดายที่เธอคงจะไปอิตาลีกับเขาไม่ได้ เพราะถ้าเรื่องนี้รั่วออกไป นักข่าวยำเธอเละแน่ คงจะเขียนทำนองว่าเธอมีทริปสวาทกับชู้รักที่เร่าร้อนจนมหาสมุทรแทบเดือด…ซึ่งแค่คิดก็เซ็งจิตแล้ว

ที่สำคัญ เมื่อครู่นี้เขาชวนเธอลดเลี้ยวจนยังไม่ตอบเลยว่าเข้ามาสนิทกับเธอเพราะอะไร ถึงเธอไม่ใช่คนมองโลกในแง่ร้าย ชอบจับผิดใคร แต่เธอก็ไม่ได้โง่เซ่อ…ผู้ชายคนนี้ต้องมีวาระซ่อนเร้นแน่ๆ เธอชักอยากเห็นใบหน้าและแววตาของเขาเวลาคุย เพราะมันคงทำให้เธอหาสัญญาณที่ไม่ชอบมาพากลได้ดีกว่านี้

ถึงจะมีอะไรติดใจ แต่เพลงพิณยังคุยต่อด้วยเสียงปกติ “เรื่องล่องเรือยอชต์ไปอิตาลีกับคุณน่ะฉันอยากไปมากค่ะ แต่ เฮ้อ พูดยากจริง…วันนี้คุณว่างไหมคะ เราน่าจะพบแล้วก็คุยกันอีกที”

มาร์คตอบกลับมาทันทีว่าว่าง เพลงพิณจึงนัดแนะกับเขาว่าจะไปพบกันที่โรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่งบนเกาะซานโตรินี่ซึ่งเขาถือหุ้นอยู่ หลังจากนั้นก็พูดคุยกันอีกสองสามประโยค พอเขาเอ่ยถึงของขวัญที่ส่งมาให้ หญิงสาวก็รู้สึกผิดที่พวกมันลอยละลิ่วลงหน้าผาไปแล้ว จึงพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเอาใจ

“…เอ่อ ของขวัญของคุณฉันชอบมากเลยค่ะมาร์ค คุณใจดีน่ารักมากเลย…” หญิงสาวกำลังจะพูดต่อว่าถ้ามีโอกาสจะแนะนำเพื่อนสวยๆ ที่ยังโสดของเธอให้เขารู้จัก แต่หางตาจับภาพอะไรบางอย่างได้เสียก่อน คนที่มัวแต่คุยเพลินจึงเอี้ยวตัวไปมองเบื้องหลัง

ห่างออกไปห้าเมตร เอวานหน้าตาเรียบเฉยถือถาดอาหารเช้ารออยู่เงียบๆ…ไม่รู้ว่ายืนอยู่นานแค่ไหน หรือได้ยินอะไรไปบ้าง