ทดลองอ่านนิยาย เพลง(รัก)ของเจ้าชายอสูร บทที่ 13 – บทที่ 14

ทันทีที่เพลงพิณพูดจบและใช้มือข้างที่สวมสร้อยข้อมือห้อยจี้ระย้าชี้ไปที่ตะกร้าของขวัญบุผ้าลูกไม้ใบโต สติของคอนสแตนตินก็ขาดดังผึงสนั่นหู แขนแข็งแรงกระชากข้อมือเล็กๆ มาใกล้แล้วกระตุกสร้อยข้อมือทองคำขาวที่ขวางตาออกไปอย่างไม่สนใจว่าคนที่สวมอยู่จะเจ็บปวด แล้วก็คว้าตะกร้าทั้งที่หน้ามืดตาลายจนไม่ทันได้ดูว่าข้างในมีอะไรขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนจะเหวี่ยงไปที่หน้าผาที่ห่างออกไปค่อนข้างไกลด้วยความเดือดดาลสุดขีด เพลงพิณเห็นดังนั้นก็ร้องกรี๊ด รับไม่ได้กับความป่าเถื่อนทำลายข้าวของของคนบ้าตรงหน้า เธอจึงเข้าไปทุบหน้าอกหนาเหมือนกำแพงนั่นแล้วสบถบ่นด่าไม่หยุด

คอนสแตนตินคำราม คว้าสองมือของคนฤทธิ์มากมารวบกำไว้และหลบหลีกขาเล็กๆ ที่สลับกันยกขึ้นเตะเขาไม่หยุด ดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่ลุกเรืองไปด้วยโทสะกราดมองคนงานที่กำลังอึ้งตะลึงมองอย่างดุดันจนทุกคนรีบลนลานไปทำงานต่อ พอสายตาเขาเบนมาถึงทีมบอดี้การ์ดที่อารักขาเพลงพิณ ไฟสีน้ำเงินก็ยิ่งลุกเรืองขึ้นด้วยความโมโห คนที่เขาเสียเงินสูงลิบจ้างมาไร้ประโยชน์จริงๆ ปล่อยให้เพลงพิณไปติดต่อรู้จักกับมาร์ค ซี เทตนั่นได้ คิดมาถึงตรงนี้สายตาเขาก็พลันเยียบเย็นขึ้นแล้วถามคนที่กำลังหอบๆ อยู่ตรงหน้าเขา

“แล้วไอ้มาร์คนั่นมันเอาของมาให้เธอได้ยังไง…หา? หรือมันมาที่นี่…บอกมาซิ เธอได้มายังไง” คอนสแตนตินร้อนรน นี่ถ้าเธอกล้าเชิญไอ้ผู้ชายคนนั้นขึ้นเกาะเขาล่ะก็…

“เขาฝากคนงานมา…ใครจะกล้าเชิญคนอื่นขึ้นเกาะโดยไม่บอกเจ้าของเล่า ฉันมีมารยาทพอย่ะ” คนที่ไม่รู้ตัวว่าชะตาใกล้ขาดยังปากเก่ง

คอนสแตนตินมองเขม็งไปที่ทีมบอดี้การ์ด หนึ่งในนั้นส่งสายตาบอกเขาเป็นนัยไปถึงผู้ชายที่กำลังขนหินใส่รถเข็นอย่างขะมักเขม้นเหมือนขยันเสียเต็มประดา คอนสแตนตินตาวาว…คงเป็นคนงานที่มากับทีมปรับปรุงปราสาท เพราะถ้าเป็นคนที่ปราสาทนี้ไม่มีทางโง่เง่าจนกล้าทำแบบนี้แน่ ชายหนุ่มสะบัดมือปล่อยเพลงพิณออกแล้วก้าวเท้าอาดๆ ไปหาคนงานคนดังกล่าว ขยุ้มเสื้อจากด้านหลังแล้วตะคอกถาม

“แกใช่ไหมที่เสนอหน้าเอาของขวัญของคนอื่นมาให้เมียฉัน”

คนงานชายที่ตัวโตและมีมัดกล้ามไม่น้อยถึงกับพยักหน้าหงึกหงักด้วยความกลัว เจ้าชายอสูรตัวจริงน่ากลัวยิ่งกว่าที่คนพูดกันเสียอีก เขาไม่ทันจะคิดต่อ อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเหมือนของแข็งกระทบเนื้อแล้วรู้สึกเจ็บแปลบไปทั้งซีกหน้า ก่อนร่างทั้งร่างจะลอยละลิ่วไปกระแทกพื้นแล้วสติก็ดับวูบไป

เพลงพิณร้องกรี๊ด โซเฟีย มาเรีย รวมถึงดอร์เซียและยอร์โก้ที่เพิ่งตามมาสมทบหลังจากได้ยินเสียงเอ็ดตะโรถึงกับอึ้งไป…พวกเขาไม่เคยเห็นคอนสแตนตินโกรธมากขนาดนี้มาก่อนเลย

“เอามันไปปฐมพยาบาล จ่ายเงินล่วงหน้า แล้วไล่มันไปจากเกาะ…บริษัทในเครืออันเกลอสไม่ว่าจะเล็กใหญ่อย่าจ้างมันทำงานอีก” คอนสแตนตินตวาดสั่ง คนงานสองคนที่ตัวสั่นนิดๆ พากันมาลากเพื่อนที่สลบไม่ได้สติไปให้พ้นหน้าเจ้าของปราสาทที่กำลังบ้าเลือด

เป็นครั้งแรกที่เพลงพิณพูดไม่ออก ปากเธออ้า หุบ แล้วอ้าอยู่อย่างนั้นด้วยความอึ้ง…ตอนนี้คอนสแตนตินน่ากลัวมาก น่ากลัวกว่าที่เธอเคยคิดมากนัก ดวงตาของเขากล้าแข็งเสียจนเธอคิดว่าเขาคงกล้าฆ่าคนที่ทำให้เขาอารมณ์เสียอย่างไม่ต้องคิด