ทดลองอ่านนิยาย เพลง(รัก)ของเจ้าชายอสูร บทที่ 15 – บทที่ 16

เพลงพิณเห็นอาการรังเกียจของเขาก็เม้มปาก เลื่อนตัวลงข้างเตียงอย่างทุลักทุเล ถึงเธอจะเป็นคนไม่ยอมคน แต่ที่เธอมานอนอยู่ที่นี่มันไม่ใช่ความผิดของคอนสแตนติน เธอแส่หาเรื่องเอง เธอก็ต้องโกรธตัวเอง แต่คนบ้าไร้หัวใจนั่นก็มีความผิดที่ไม่ยอมไล่เธอกลับห้องตั้งแต่ตอนกลางคืน ไม่ยอมให้เธอย้ายไปนอนห้องอื่น ไม่ยอมให้เธอติดกลอนด้านในห้อง…หญิงสาวร้องอุทานเมื่อเดินสะดุดชายผ้าห่ม ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงคอนสแตนตินพลิกตัวเลยหันไปมอง ก็พบว่าเขากำลังมองมา แต่คงไม่ใช่มองเพราะความเป็นห่วง เพราะเขาเปรยเป็นเชิงเสียดสี

“เดินช้าแบบนั้นกว่าจะกลับไปถึงห้องตัวเองก็คงตอนบ่ายมั้ง…รีบไปซะ อย่ามาเกะกะสายตา แล้วอย่าลืมเอาผ้าห่มผืนใหม่มาให้ด้วย ผืนนั้นมันเหม็นคนเมา”

คำพูดของเขาทำอะไรเธอไม่ได้…ทำไม่ได้…เพลงพิณกัดริมฝีปากแล้วท่องในใจขณะเดินทุลักทุเลกลับห้อง คอยดูนะ ตลอดหนึ่งเดือนที่เขาไม่อยู่ เธอจะต้องบำบัดอาการนอนละเมอให้หายให้ได้ จะได้ไม่ต้องถูกเขาจิกกัดอีก

เพลงพิณหันไปมองบานประตูห้องที่ปิดลงด้วยสายตาวาววาม…เธอแก้แค้นเขาไปแล้วสองกระทง ได้แก่ความผิดที่เขาโยนของของมาร์คลงหน้าผา และการที่เขาทำให้เธออับอาย ถึงเรื่องนี้เธอจำเป็นต้องยกประโยชน์ให้จำเลย เพราะตัวเธอรนหาที่เอง แต่ยังไงก็ยังเหลือความผิดที่เขาให้เธออดข้าว กลั่นแกล้งให้เธอต้องหดตัวอยู่ในตู้ตั้งครึ่งวัน…ยังไงก็ต้องสะสางให้ครบ

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมงเพลงพิณที่อาบน้ำเรียบร้อยจนตัวหอมกรุ่นก็เอาผ้าห่มผืนใหม่ไปโยนใส่ร่างหนาที่นอนทอดกายหลับตาอยู่บนเตียง หญิงสาวตวัดตามองเขาอย่างแค้นๆ ก่อนจะเดินตึงๆ ออกไปจากห้องแล้วปิดประตูตามหลังดังสนั่น…และอีกไม่นานต่อมา เธอก็เอาแม่กุญแจอันโตมาล็อกประตูด้วยใบหน้าสะใจสุดฤทธิ์ ทำท่าหัวเราะเยาะเย้ยใส่เล็กน้อยก่อนจะเดินลอยชายออกไปจากห้องชุด

ชั้นสองของปราสาทเป็นที่พักของบอดี้การ์ดและทีมงาน ส่วนชั้นสามซึ่งเป็นที่พักแขกไม่มีคนอยู่ เพลงพิณแต่งเรื่องบอกกับพนักงานและบอดี้การ์ดสิบกว่าคนบนโต๊ะอาหารว่าวันนี้คอนสแตนตินปวดหัวมาก จะขอนอนพักผ่อน ห้ามมีเสียงเล็ดลอดขึ้นไปเป็นอันขาด โดยจะดีมากถ้าไม่มีใครขึ้นไปทำอะไรบนชั้นสอง ส่วนคนงานที่ทำหน้าที่ทำความสะอาด เพลงพิณก็ใจดีสั่งให้หยุดหนึ่งวัน แม้แต่เอวานที่มีสีหน้าคลางแคลงและแสดงความต้องการจะไปดูแลนายผู้ชาย หญิงสาวเจ้าแผนการก็วางอำนาจสั่งห้าม…เป็นอันว่าจะไม่มีใครได้ยินเสียงคอนสแตนตินโวยวายให้เปิดประตูแน่ๆ …อิสรภาพของคนร้ายกาจนั่นอยู่ในกำมือเธอเพียงคนเดียว ความสุขและความหอมหวานของการแก้แค้นทำให้หญิงสาวเบิกบานเจริญอาหารเสียจนจัดการขนมปังไปทั้งตะกร้า ไส้กรอกอีกนับสิบ กับสารพัดไข่ ทั้งไข่ม้วน ไข่กวน ไข่ดาว รวมถึงผลไม้อีกหลายชนิด

…ก็เธอต้องกินเผื่อคอนสแตนตินด้วยนี่นา ฮ่าๆ…หญิงสาวกินไป กระหยิ่มยิ้มแบบลำพองใจไป

หลังเสร็จอาหารเช้า เธอก็เดินตรวจตรางานปรับปรุงปราสาทที่คืบหน้าน่าพอใจ พออาหารย่อยได้ที่แล้วเธอก็ออกไปขี่ม้าเล่น สนุกสนานกับกิจกรรมส่วนตัวเสียจนลืมคนที่ถูกขังอยู่ข้างบนเสียสนิท