ทดลองอ่านนิยาย เพลง(รัก)ของเจ้าชายอสูร บทที่ 15 – บทที่ 16

คอนสแตนตินยืนหันหลังให้เธออยู่บนขอบระเบียงที่ลอยเด่นอยู่บนความเวิ้งว้าง แม้จะเป็นเวลาเที่ยงวันแต่ฟ้าหลัวอึมครึม ร่างกายของเพลงพิณเป็นอัมพาตไปชั่วขณะ แต่พอจะขยับกรามที่คลายจากอาการแข็งค้างเพื่อห้าม ร่างสูงก็ลอยละลิ่วลงไปจากระเบียงเสียแล้ว

“คอนนนนน…” หญิงสาวร้องเสียงหลง น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มันเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ได้เลย เหมือนผ่านไปเป็นปีที่สมองของเธอร้อนเหมือนถูกลวก หัวใจเหมือนถูกบีบเค้นจนเจ็บอก ทั้งที่จริงเพียงเสี้ยวนาทีเท่านั้น และอีกเสี้ยวนาทีต่อมาเธอก็ได้ยินเสียงดังตูมเหมือนน้ำแตกกระจาย หญิงสาวรีบพุ่งกายออกไปที่ขอบระเบียงแล้วยื่นหน้าที่เปียกน้ำตาชะโงกลงไปดู

คอนสแตนตินกระโดดลงไปยังสระว่ายน้ำพอดี ร่างกำยำถอดเสื้อคลุมที่รัดรึงออกแล้วว่ายไปยังขอบสระ เพลงพิณเห็นดังนั้นก็เหมือนกับได้เกิดใหม่ แต่น้ำตายังไม่หยุดไหลเสียที เธอเช็ดน้ำมูกกับแขนเสื้อ มองยังจุดที่คนบ้าระห่ำนั่นกระโดดลงไปก็เห็นว่าชิดกับขอบสระด้านที่เป็นเวิ้งอากาศเหนือหน้าผาสูงชันพอดี หากเขากะระยะผิดแล้วเลยไปกว่านั้นสักหนึ่งฟุต ร่างก็คงกระแทกกับขอบสระ หรือไม่ก็พุ่งลงไปยังหน้าผาด้านล่างและกลายเป็นศพเละแหลกเหลว

เพลงพิณปาดน้ำตาที่ยังไม่หยุดไหลแรงๆ กระชากย่ามที่ยังคล้องอยู่กับไหล่ออกแล้วเขวี้ยงลงบนพื้นอย่างไม่แยแส ร่างเล็กบางวิ่งซอยเท้าออกไปจากห้องด้วยแรงผลักดันมหาศาล ลงบันไดขั้นแล้วขั้นเล่าด้วยความเร็วที่ไม่ต่างกับการเหาะ

เธอจะไปจัดการคนบ้านั่นให้เละเลย!

“คนบ้า คนสารเลว ทุเรศๆๆ ไอ้…ไอ้ผีดูดเลือดบ้า นึกว่าตัวเองบินได้หรือไง…ฮือๆ”

ทันทีที่เพลงพิณมาถึงตัวคอนสแตนตินที่เดินตัวเปียกโชกกลับเข้าในห้องโถง หญิงสาวก็ปรี่เข้าไปหาแล้วใช้กำปั้นระดมทุบไปตามตัวเขาอย่างไม่เลือกที่ ปากก็ด่าว่าออกมายาวเหยียดสลับกับส่งเสียงสะอื้นออกมาเป็นระยะๆ ดวงตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลสุกใสชุ่มฉ่ำน้ำ แก้มเนียนนุ่มแดงช้ำและเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาจนดูไม่จืด

คอนสแตนตินถึงกับช็อกกับภาวะอารมณ์อันเข้มข้นที่กำลังเผชิญอยู่ ก่อนหน้านี้เขาโกรธจนคิดว่าจะฆ่าเธอได้ และที่ตัดสินใจกระโดดลงมาจากระเบียงทั้งที่ได้ยินเสียงเธอเปิดประตูห้องก็เพราะไม่ต้องการให้เธอถือไพ่เหนือเขา ไม่อยากให้เธอเป็นเหมือนเจ้านายที่มาปลดปล่อยสัตว์เลี้ยงออกจากกรงขัง เขาไม่ชอบให้ชีวิตตัวเองขึ้นอยู่กับใครทั้งนั้น…แต่พอเธอมาระเบิดอารมณ์และต่อว่าเขาด้วยอาการตกใจคล้ายจะเป็นห่วงแบบนี้ เขาก็ตอบโต้กลับไปไม่ถูก

“นึกว่าตัวเองเป็นผีค้างคาวมีปีกหรือไง…ถ้า…ถ้ากระโดดแล้วเลยไปจะทำไง ไอ้…ไอ้สมองหมู ไม่มีความคิด ตัวโตเท่าหมีควาย ถ้ากะระยะไม่ถูก ถ้าน้ำลึกไม่พอ…ไอ้โง่บ้า…คุณต้องการแก้แค้นฉันใช่ไหม อยากให้ฉันตกนรกตายหรือไม่ย่ากับอาคุณก็จะได้มาฉีกอกฉันใช่ไหม ไอ้คน…คนทุเรศ” หญิงสาวยังรัวคำต่อว่าออกมาเป็นชุด กำปั้นเล็กๆ ทุบไปตามเรือนกายแข็งแกร่งมีหยดน้ำเกาะพราวจนเจ็บมือไปหมด พอชักจะหมดแรงก็เปลี่ยนเป็นหยิกข่วนเขา หวังจะให้เขาเจ็บสาสมกับที่ทำให้เธอแทบช็อกตายเมื่อครู่…เธอไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่หัวใจของเธอมันเจ็บปวดเกินบรรยาย น้ำตาก็เอาแต่ไหลไม่หยุด