ทดลองอ่านนิยาย เพลง(รัก)ของเจ้าชายอสูร บทที่ 15 – บทที่ 16

“อิๆ…มอบให้คอนสแตนตินผู้น่าหลงใหลที่สุด…เอ็กซ์ เอ็กซ์ เอ็กซ์” เพลงพิณทำเสียงเล็กเสียงน้อยตามข้อความที่เธอเขียนลงไปยังมุมล่างของรูป หญิงสาวตวัดปากกาเขียนตัวอักษรในภาษาอังกฤษที่แทนความหมายจูบลงไปอีกตัว แล้วก็หัวเราะคิกคักขึ้นไปอีก ริมฝีปากแดงเรื่อหยักเป็นกระจับห่อเข้าหากัน ก่อนจะเป่าลมดังฟู่ๆ ลงบนรูปเพื่อให้หมึกของข้อความแห้งเร็วทันใจ

มือเรียวคว้าเวเฟอร์รสช็อกโกแลตที่ค้นได้จากกล่องของว่างส่วนตัวที่อยู่ใต้เตียงเข้าปาก ก่อนจะเช็ดมือกับกางเกงและหยิบรูปขึ้นมาดูใกล้ๆ…เริดชะมัด

เธอจัดการนำรูปใส่กรอบ หันไปมองนาฬิกาบนผนัง ก็พบว่าใกล้จะถึงเวลาที่คอนสแตนตินซึ่งบินไปธุระที่เอเธนส์จะกลับมาแล้ว…คิ้วเรียวขมวดมุ่น นึกถึงบุชกับนิคที่ยังไม่กลับมาจากสิ่งที่เธอให้ไปทำ เวลาช่างกระชั้นชิดซะเหลือเกิน และเธอก็ยังเหลือแผนอีกมากมายที่ต้องทำ

คอนสแตนตินเดินเข้ามาในปราสาทด้วยความเหนื่อยล้าทั้งจากเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว เรื่องงานไม่เท่าไหร่ ยังไงเขาก็จ้างคนมีความสามารถนับร้อยนับพันไว้ ปัญหาอะไรก็คงไม่ยากเกินจะแก้ไข…แต่เรื่องครอบครัวนี่สิ ปฏิเสธก็ไม่ได้ ตัวช่วยก็ไม่มี…ชายหนุ่มเสยผมอย่างท้อๆ นึกถึงสิ่งที่คนของเขารายงานเรื่องความเชื่อมโยงระหว่างยอร์โก้และมาร์ค ซี เทตที่ดูมีลับลมคมในน่าสงสัย

ลอบสังหาร…เขาไม่อยากจะเชื่อว่ายอร์โก้จะมีส่วนร่วมมือกับไอ้สารเลวนั่น ลูกพี่ลูกน้องเขาแม้จะรักสบาย ไม่กระตือรือร้นนัก แต่ก็ไม่ใช่คนเลวร้าย…หรือเขาจะประมาทและศรัทธาในตัวมนุษย์มากเกินไป

ร่างสูงในชุดดำผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเคร่งเครียด เขาเดินเข้ามาในห้องโถงแล้วก็ต้องขมวดคิ้วกับความเงียบผิดปกติ ถึงเขาจะสั่งไว้อย่างเด็ดขาดว่าห้ามคนงานในปราสาทส่งเสียงรบกวน แต่ปกติมันก็จะมีเสียงน่ารำคาญเสียงหนึ่งที่มักดังจากตรงนั้นบ้างตรงนี้บ้าง ทั้งเสียงฮัมเพลง เสียงพูดแจ้วๆ เสียงกินนั่นกินนี่

“เพลงพิณไปไหน” ชายหนุ่มทรุดตัวลงบนโซฟา แล้วถามกับหัวหน้าแม่บ้านหญิงร่างอ้วนที่ยืนถือถาดรออยู่

“คิริอาเพลงพิณอยู่ข้างบนเจ้าค่ะ” ไอริสตอบนายหนุ่มเสียงเจื่อนๆ พลางจัดวางกาแฟและของว่างลงบนโต๊ะเล็กตรงหน้าเจ้าของปราสาทอย่างรีบเร่งอยู่ในที

คอนสแตนตินพยักหน้ารับรู้ แม้จะเห็นอาการวิตกกังวลของอีกฝ่าย ก็ไม่เอ่ยปากถามสาเหตุ ตั้งใจจะจัดการกับกาแฟสักถ้วย ของว่างสักสองสามชิ้น ก่อนจะขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำแล้วเตรียมตัวประชุมออนไลน์กับทีมผู้บริหารที่อเมริกา มือแข็งแรงคล้ำเข้มยกถ้วยกาแฟขึ้นจรดริมฝีปาก แล้วก็แทบจะสำลักพรวดออกมาเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในตู้โชว์ริมผนังฝั่งตรงข้าม

ร่างบึกบึนเด้งผึงขึ้นจากโซฟา ปราดเข้าไปดูสิ่งทุเรศสายตานั้นให้ชัดขึ้น แล้วตะโกนก้องออกมา “ตัวแสบเพลงพิณ!”

เสียงสูดลมหายใจหลายเฮือกที่ดังมาตามมุมต่างๆ ของห้องโถงยิ่งทำให้เขาเดือดดาล…คนทั้งปราสาทคงเห็นของนี่กันหมด แล้วก็คงมาแอบดูปฏิกิริยาของเขา…ไม่มีใครสักคนมีสามัญสำนึกพอที่จะจัดการรูปนี้ก่อนที่เขาจะมาเจอ…มันน่าผลักตกหน้าผาให้ตายๆ กันนัก