ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 4

ถ้าเขาจะไปเที่ยวพักผ่อนตามประสาคนรักสนุกเงียบๆ เสียบ้างจะเป็นไรไป ทางค่ายก็แค่ไม่ให้ทำงานออกสื่อร่วมกับวงเท่านั้นนี่นา ใส่หมวกหน่อยก็ไม่มีคนจำได้หรอก นี่ก็มืดแล้ว ในผับก็ยิ่งมืดใหญ่ หนวดเคราที่ไม่ได้โกนกับผมยาวๆ นี่อีก มองเผินๆ เอ็มมานูเอลก็ไม่ต่างจากฝรั่งแบ็กแพ็กเกอร์ทั่วไปตามท้องถนนเลย

เมื่อตัดสินใจแล้วชายหนุ่มก็ผลุนผลันลุกขึ้นจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดสีเทาดำสกรีนคำว่า Weird ที่พับใส่กระเป๋าเป้มาจากอเมริกากับกางเกงยีนรัดรูปพอดีตัวสีดำ เมื่อแต่งตัวแบบง่ายๆ เสร็จแล้วก็คว้ากระเป๋าเงินหนังแท้สีน้ำตาลจาก Guy Laroche พาสปอร์ต และโทรศัพท์มือถือมาใส่กระเป๋าพร้อมกับสวมหมวกแก๊ปสีดำใบโปรดที่นำติดตัวมาด้วย เตรียมตัวออกจากบ้านไปตะลอนราตรีอย่างเต็มที่

เอ็มมานูเอลไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปหาละอองดาวที่อยู่อีกซีกโลกหนึ่งว่าเขาต้องการเปลี่ยนโปรแกรมพักงานจากไทยไปอยู่ฝรั่งเศส ชายหนุ่มส่งข้อความไปในทำนองว่า เขาไปอยู่นีซคนเดียวจะสบายใจมากกว่า ขอให้แม่ช่วยติดต่อคนดูแลบ้านให้ทำความสะอาดรอไว้ด้วย แล้วเขาจะรีบจองตั๋วไปฝรั่งเศสให้เร็วที่สุด ส่งไปแค่นั้นร่างสูงโปร่งก็ก้าวออกจากห้องนอน เดินปึงปังตัดผ่านเรือนส่วนกลางไปยังประตูทางออกของเรือนที่มีบันไดสูงทอดลงไปยังพื้นหินกรวดด้านล่าง

กันต์และนภาที่ยังไม่เข้านอนเห็นหลานชายจะออกไปข้างนอกกลางค่ำกลางคืนก็ลุกขึ้นเดินตาม พลางตะโกนถามอย่างเป็นห่วงว่าจะออกไปไหน

“ผมจะไปเที่ยว! วันนี้ผมเจอเรื่องบ้าๆ มามากพอแล้ว” เอ็มมานูเอลตอบด้วยน้ำเสียงเจืออารมณ์หงุดหงิด เขาเปิดประตูเรือน ก้าวลงบันไดไป ก่อนจะโยนรองเท้าผ้าใบสีดำคู่เก่งราคาแพงลงไปบนพื้น เดินเหยียบส้นรองเท้าก้าวออกไปตามทางเดินสีขาวที่ทอดยาวไปยังประตูรั้วไม้ระแนงที่มีพุ่มดอกเฟื่องฟ้าเลื้อยปกคลุมอยู่

“เอ็ม! นี่มันดึกแล้วนะ จะไปไหนคนเดียวได้ยังไง!” กันต์ตะโกนไล่หลังมาติดๆ น้ำเสียงเอาเรื่องไม่แพ้กันเพราะพานหงุดหงิดมาตั้งแต่ตอนรับประทานมื้อเย็นกับครอบครัวเต็มเดือนแล้ว

ชายหนุ่มหันกลับมาตะคอกใส่ผู้เป็นตาเสียงแข็ง

“ผมไม่ได้อายุสิบห้านะ!!!” เขาพูดแค่นั้นก่อนจะกระชากประตูเล็กเปิดแล้วปิดดังโครม ลูกเสี้ยวสามเชื้อชาติก้าวฉับๆ อย่างรวดเร็วตามแต่ขายาวๆ ของตนเองจะพาไป โชคดีที่ไม่นานก็มีแท็กซี่ว่างขับผ่านมาพอดี เขาเลยไม่ต้องเสียเวลาเดินไปเรียกรถที่ถนนใหญ่ให้เมื่อยขา

เอ็มมานูเอลเลือกเข้าร้านที่มีคนเข้าเยอะมากที่สุด อาศัยหลักการง่ายๆ ในการตัดสินใจว่าร้านไหนคนเข้าเยอะ แสดงว่าร้านนั้นคงเปิดดนตรีสนุกและบริการดีจริง อีกอย่างยิ่งคนเยอะก็ยิ่งดี เขาจะได้แฝงตัวเข้าไปได้ง่ายและคนก็จะไม่ค่อยสนใจกันมากเท่าไหร่นอกจากคนที่มาด้วยกันจริงๆ เท่านั้น

ชายหนุ่มโชคดีที่ได้จับจองที่นั่งเป็นโต๊ะพร้อมเก้าอี้นวมนั่งสบายในมุมลับสายตามุมหนึ่งของร้าน กว่าเขาจะมาถึงย่านเที่ยวก็สามทุ่มกว่าๆ เข้าไปแล้ว เอ็มมานูเอลสั่งเบียร์โฮการ์เด้นมาประเดิมก่อน รอให้ตัวอุ่นๆ ร้อนๆ ได้ที่เมื่อไหร่เขาถึงจะค่อยๆ ขยับดีกรีไปทีละขั้นตามที่ชอบดื่มแบบนี้จนเป็นนิสัย