ทดลองอ่าน ขอชิมสักคำ… ได้ไหมคนดี ชุด ขอได้ไหม บทที่ 3

“ก่อนกลับบ้านคุณแวะเข้ามาในรีสอร์ตหน่อยดีไหม อย่างน้อยก็ใช้น้ำล้างแผล”

ฟองจันทร์มองใบหน้าหล่อเหลาก่อนจะพยักหน้ารับข้อเสนอ แผลของเธอมีเลือดออก ถ้ารีบล้างไม่ให้มันสกปรกได้ก็น่าจะดี

“งั้นหาที่จอดจักรยานหลบไว้ในรั้วรีสอร์ตเถอะ แล้วเดี๋ยวคุณขึ้นรถผมไปแล้วกันจะได้ไม่ต้องเดิน”

อันที่จริงหญิงสาวคิดว่าเธอเดินไหว อาคารของรีสอร์ตก็ไม่ได้อยู่ลึก เดินสักไม่เกินห้าสิบเมตรก็น่าจะถึง แต่เพราะความแสบบริเวณแผลที่ได้เลือดทำให้เธอพยักหน้าอีกหน

“ขึ้นรถเลยครับ เดี๋ยวผมจัดการจักรยานให้”

ฟองจันทร์ขยับเดินไปที่รถโดยดี แต่เธอก็ยังรีๆ รอๆ ยืนมองจนแน่ใจว่าเขาหามุมจอดจักรยานที่พอเหมาะได้แล้วจึงค่อยเปิดประตูขึ้นรถ จากนั้นเธอก็มองการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มผ่านกระจกมองหลัง

ได้เจอกันอีกแบบงงๆ ซะงั้นเลย ใครจะไปนึกว่าเขาจะมาสตูลเหมือนกัน…แต่ที่แน่ๆ ใจดีเหมือนเดิมเลยแฮะ

“อ้าว คุณ…ที่เป็นน้องสาวของเมียบังหมัดนี่”

เสียงทักลอยมาขณะที่ฟองจันทร์กำลังก้มหน้าก้มตาล้างท่อนแขนและท่อนขาโดยใช้น้ำจากก๊อกน้ำตรงสนามหญ้าหน้าอาคารล็อบบี้ เธอเงยหน้าขึ้นแล้วพบผู้หญิงหน้าตาคุ้นๆ คิดว่าน่าจะเป็นคนที่เคยไปเยี่ยมแม่ของพิทักษ์ที่บ้าน เธอเลยยกมือไหว้

“ใช่ค่ะ”

“แล้วเป็นอะไรนั่น” อีกฝ่ายถาม

“เมื่อกี้ผมเลี้ยวรถเกือบชนกับจักรยานของเขาตรงหน้าโรงแรมครับ ได้แผลนิดหน่อยเลยพามาล้างแผล” ปาลอธิบายเสียเอง

“ไอ้ต้นไม้ตรงนั้นบังแน่ๆ เลย ก่อนหน้านี้ก็เคยเกือบจะมีรถกับมอเตอร์ไซค์ชนกันมาทีนึงแล้ว สงสัยจะต้องตัดจริงๆ” อีกฝ่ายพึมพำ ทำเอาสองหนุ่มสาวหันมองหน้ากัน ก่อนที่ปาลจะหันกลับไปถาม

“แล้วพี่พอมีชุดทำแผลไหมครับ”

“มีจ้ะมี เดี๋ยวหาให้นะ” หญิงวัยกลางคนบอกแล้วกระวีกระวาดไปหาชุดทำแผล

“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ทำแผลไปเลยแล้วกัน” ปาลหันไปบอกหญิงสาว

แน่สิ เขาขอชุดทำแผลไปแล้วจะให้เราพูดอะไรได้อีกล่ะ ฟองจันทร์นึกขณะปิดก๊อกน้ำ

“คนเมื่อกี้เขาทำงานอยู่ในรีสอร์ตนี้เหรอคะ”

“อ้าว คุณไม่รู้จักเขาเหรอ” ปาลถามกลับงงๆ แต่ก็ยอมตอบโดยดี “เหมือนจะเป็นเมียเจ้าของนะ”

“ฉันแค่เคยเจอหน้าเขา ไม่รู้ว่าทำงานอะไร”

“อ้อ…อืม คุณไปนั่งรอตรงนั้นเถอะ” ชายหนุ่มพยักพเยิดไปที่ชุดเก้าอี้หวายตรงหน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับในล็อบบี้ แล้วตัวเขาก็ผละไป