ทดลองอ่าน ขอสักที… จะดีเพื่อเธอ ชุด ขอได้ไหม… บทที่ 5

บทที่ 5 คนที่ไม่เคยถูกเกลียด

พอทราบว่าวันนี้รัญชน์รวิชญ์ตั้งใจจะไปบ้านแพรภัทรหลังจากเสร็จงานทั้งที่ควรรีบกลับไปพักผ่อนที่บ้าน เจนขวัญก็มองเขาด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์อย่างไม่ไว้ใจขึ้นมาทันที

“จะไปอีกแล้วเหรอ อาทิตย์ที่แล้วก็ไปมาไม่ใช่รึไง นี่คุณรันไปบ้านคุณแพรมากี่ครั้งแล้ว”

“แค่สอง”

“แต่วันที่พี่ไปรับกลับมาจากบ้านเขา คุณบอกว่าวันนั้นเพิ่งเคยไปที่นั่นเป็นครั้งแรก แสดงว่าหลังจากนั้นก็ยังแอบไปเจอเขาอีกงั้นเหรอ”

“ทำไมต้องแอบ ผมก็ไปของผมแบบปกติ” รัญชน์รวิชญ์ย้อนด้วยท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“แล้วไปทำไม”

“ก็บอกแล้วว่าผมจ้างเขาทำฟิกเกอร์โมเดลให้”

“แค่ฟิกเกอร์หมาเนี่ยนะ”

“อื้อ”

“ปกติงานประเภทนี้ใช้วิธีโทรคุย ส่งอีเมล หรือแชตกันเอาก็ได้นี่ ทำไมต้องเสียเวลาไปเองบ่อยๆ”

“…”

“ที่สำคัญ พี่หาเหตุผลจำเป็นในการสั่งทำฟิกเกอร์อะไรนั่นของคุณรันไม่ได้เลย คุณรันทำไปเพื่ออะไรกันแน่คะ”

“แล้วพี่จะมาซักไซ้อะไรผมมากมายเนี่ย”

“ก็คุณรันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน นี่มันอาการของคนติดผู้หญิงชัดๆ”

“จะบ้าเหรอ”

“ถามตัวเองก่อนว่าบ้ารึเปล่า” เจนขวัญยังคงจับจ้องเขาอย่างไม่ยอมจบง่ายๆ

“แล้วผมบ้าตรงไหน”

“คุณรันมีเพื่อนตั้งเยอะแยะ แต่เวลาใครชวนไปไหนทีก็ตอบตกลงแบบนับครั้งได้ ถ้าใครอยากเจอบางทีก็ถึงขั้นต้องยอมไปกินข้าวด้วยที่บ้านทั้งที่เขาขยาดคุณป้าทั้งสองกันจะตายไป แล้วนี่อะไร…แอบไปบ้านผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักด้วยข้ออ้างฟังไม่ขึ้นมาตั้งหลายครั้งหลายหนภายในเวลาแค่ไม่กี่วัน”

“พี่ไม่รู้อะไรอย่ามาพูดเลยดีกว่า” รัญชน์รวิชญ์ว่าอย่างหงุดหงิดกับการโดนจับผิด เขาเพิ่งถ่ายงานชิ้นหนึ่งเสร็จ ไม่ได้ทานอะไรเลยมาเกือบสิบชั่วโมงเพราะตั้งใจว่าจะไปทานที่บ้านแพรภัทร แต่กลับถูกเจนขวัญทำให้ต้องเสียเวลา

“แล้วอะไรบ้างล่ะที่พี่ยังไม่รู้”

ชายหนุ่มเม้มปากอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วจึงตอบห้วนๆ “ผมแค่เคยทำไม่ดีมากๆ ไว้กับเขา ก็เลยอยากทำอะไรสักอย่างเป็นการไถ่โทษ”

“แล้วอะไรไม่ดีที่เคยทำกับเขาคือ?”

รัญชน์รวิชญ์ถอนหายใจเฮือก ก่อนจะเล่าให้ฟังตามความจริงทั้งหมด เพราะรู้ว่าเจนขวัญกัดไม่ปล่อยแน่นอน

“เรื่องแค่นี้เองเหรอ งั้นขอโทษเขาไปแล้วมันก็ควรจบแล้วสิ หรือเขาไม่ยอมจบ”

“ยอม”

“แล้วจะไปหาเขาทำไมอีก”

“ก็ผมไม่อยากจบ”

“หมายความว่าไง!”

“อย่ามาขึ้นเสียงใส่เหมือนผมเป็นเด็กๆ ได้ไหม รำคาญ!”