ทดลองอ่าน ข้าผู้นี้… วาสนาดีเกินใคร บทที่ 7

บทที่ 7

หัวใจเจินจยาฝูเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันที ส่งเสียงเรียก “พี่ใหญ่เผย” น้ำเสียงอ่อนหวาน ไพเราะอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นนางอยู่ตรงนั้น เผยโย่วอันคล้ายจะไม่ประหลาดใจเท่าไรนัก ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” เขาถามออกมาประโยคหนึ่ง

เจินจยาฝูช้อนสายตาขึ้น มองสบสายตาที่เขาส่งมา

“พูดตามตรง เช้านี้ที่ข้ามาที่นี่ก็เพื่อมาตามหาพี่ใหญ่เผย ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากได้คำแนะนำจากพี่ใหญ่เผยเจ้าค่ะ” เสียงของนางแผ่วเบามาก คล้ายไม่ค่อยมั่นใจนัก

สายตาของเผยโย่วอันรั้งอยู่บนใบหน้านาง เขาปิดตำราในมือ สอดกลับเข้าไปในชั้นวาง แล้วจึงเดินกลับมาหานาง

เขาหยุดเดิน ผู้หนึ่งอยู่นอกธรณีประตู ผู้หนึ่งอยู่ในธรณีประตู ตรงกลางอยู่ห่างกันราวเจ็ดแปดก้าว

“เรื่องใด” เขาถาม

“เมื่อวานอวี้จูมาเยือนที่บ้านข้า ก่อนกลับก็บอกคำพูดหนึ่งต่อข้า บอกว่าพี่ใหญ่เผยกำชับนางมา ให้นางกำชับข้าว่าวันหน้าไม่อาจใช้กลิ่นหอมที่ใช้อยู่ในตอนนี้อีก ฟังจากคำพูดของนาง คล้ายกลิ่นหอมที่ข้าใช้อยู่เป็นอันตรายต่อคน เมื่อข้าถามต่อ นางเองก็บอกเหตุผลออกมาไม่ได้ บอกว่าแค่ส่งต่อคำพูดของพี่ใหญ่เผยมาให้ข้า…”

เจินจยาฝูกัดริมฝีปาก

“คำกำชับของพี่ใหญ่เผยย่อมไม่ผิดแน่ ข้าเองก็จะทำตาม เพียงแต่ข้ารู้สึกไม่เข้าใจถึงที่มาที่ไปจริงๆ ซ้ำเรื่องนี้ยังเกี่ยวพันไปถึงการทำร้ายคน ข้ารู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืน เช้าวันนี้เองก็ไม่มีใจจะทำอะไร นึกได้ว่าอวี้จูบอกว่าวันนี้พี่ใหญ่เผยจะมาส่งฮูหยินผู้เฒ่าที่วัดฉือเอินก็เลยตามมาเสียเลย ข้าเสียมารยาทตามมาถึงที่นี่ รบกวนพี่ใหญ่เผย ข้า…”

เผยโย่วอันโบกมือ ยับยั้งคำพูดที่นางยังเอ่ยไม่จบ

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าใช้กลิ่นหอมใดในงานวันเกิดท่านย่าข้า” เขาถาม สายตาตกอยู่บนใบหน้านาง

“หลงเสียนเจ้าค่ะ” เจินจยาฝูตอบกลับไปทันที ดวงตาไม่กะพริบแม้แต่น้อย

เขาไม่เอ่ยอะไร มองมาที่นางด้วยแววตาค้นหา

เจินจยาฝูเผยสีหน้าสับสน “เหตุใดพี่ใหญ่เผยจึงมองข้าเช่นนี้”

“หลงเสียนที่เจ้าใช้นำมาจากที่ใด”

“คลังเก็บของของตระกูล”

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถามขึ้นมากะทันหัน “เจ้ารู้จักต้งหลงเหน่าหรือไม่”

เจินจยาฝูผงกศีรษะ

“เมื่อก่อนตอนท่านพ่อยังอยู่ ข้าจำได้ว่าเคยได้ยินเขาพูดขึ้นมา บอกว่าต้งหลงเหน่าเป็นเครื่องหอมชนิดหนึ่งของเทียนจู๋ตอนใต้ ลักษณะคล้ายหลงเสียนอย่างมาก แต่ไม่ได้ดีเทียบเท่าหลงเสียน”

เจินจยาฝูกะพริบตามองเขา “มีอันใดหรือเจ้าคะ”

“ข้าบอกเจ้าได้อย่างมั่นใจเลยว่าหลงเสียนที่เจ้าใช้ แท้จริงแล้วเป็นต้งหลงเหน่า อาการป่วยของเฉวียนเกอเอ๋อร์ก็มีสาเหตุมาจากต้งหลงเหน่าที่เจ้าใช้ ต้งหลงเหน่าไม่ได้เป็นแค่เครื่องหอม ในดินแดนตะวันตกยังสามารถนำมาทำเป็นยาได้ด้วย แต่มีผู้คนส่วนน้อยที่แพ้กลิ่นนี้ เพียงแค่สัมผัสปริมาณเล็กน้อยก็ทำให้เกิดอาการไม่สู้ดีแล้ว หากพลาดกินเข้าไปอาจจะเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ เฉวียนเกอเอ๋อร์เองก็เป็นเช่นนี้ นี่จึงเป็นเหตุผลว่าเหตุใดเขากับเจ้าพบกันสองครั้งถึงได้เกิดอาการขึ้นมาทั้งสองครั้ง”

หัวใจเจินจยาฝูกระตุกอย่างแรง