ทดลองอ่าน ข้าผู้นี้… วาสนาดีเกินใคร บทที่ 6

บทที่ 6

ไม่รู้เหตุใดเจินจยาฝูพลันรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา เมื่อเห็นทุกคนไปกันหมดแล้ว หลังลังเลอยู่เล็กน้อยก็เดินตามพวกเขาไปช้าๆ แต่กลับไม่ได้เข้าไปข้างใน เพียงยืนอยู่ที่หน้าประตู มองเข้าไปข้างใน

เฉวียนเกอเอ๋อร์นอนหงายอยู่บนตั่ง รอบด้านล้วนเป็นสาวใช้กับบ่าวหญิงอาวุโส ผิวหน้าของเขาบวมแดง เสียงร้องไห้ก็แหบพร่า ยามเห็นท่านย่ากับท่านย่าทวดมากันหมดแล้ว เสียงร้องไห้จึงยิ่งแหลมสูงขึ้นไปอีก มือไม้ปัดป่ายไปมาเปะปะ เรี่ยวแรงดูมากผิดปกติ บ่าวหญิงอาวุโสหลายคนคิดอยากกดมือเท้าเขาเอาไว้เพื่อช่วยถอดเสื้อผ้า แต่ล้วนถูกเขาสะบัดหลุดไปจนหมด บ่าวหญิงอาวุโสผู้หนึ่งไม่ทันระวังถูกถีบเข้าให้ ร้องโอ๊ยออกมาพร้อมเซถอยหลังไปสองก้าว เกือบจะล้มลงกระแทกพื้น

ซินฮูหยินปวดใจเป็นที่สุด ในดวงตามีน้ำตาคลอหน่วย

เผยโย่วอันสั่งให้คนหลบออกไปให้หมด ตนเองเดินมาข้างหน้า กดสองขาของเด็กน้อยที่กำลังถีบเตะส่งเดช แล้วก็ไม่รู้ว่าเขาทำอย่างไร เพียงงอข้อนิ้วโป้งไปสะกิดใจกลางฝ่าเท้าของเด็กคนนั้นไม่กี่ครั้ง ทั้งร่างของเด็กชายก็อ่อนยวบลง เสียงร้องไห้โวยวายเบาลงไปเล็กน้อย ถอดเสื้อผ้าออกอย่างราบรื่น เห็นเพียงบนร่างกายมีผื่นแดงผุดขึ้นมาจำนวนมาก ใบหน้าบวมแดง เปลือกตากับริมฝีปากเองก็บวมขึ้นมา

“ไม่กี่วันก่อนก็เคยเกิดอาการขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นไปเชิญหมอหลวงมา หมอหลวงก็ตรวจหาสาเหตุไม่พบ เดิมทีวันนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว คิดไม่ถึงว่าอยู่ดีๆ จะมีอาการขึ้นมาอีกครั้ง…” ซินฮูหยินใบหน้าเศร้าหมอง พูดพึมพำอยู่ด้านข้างไม่หยุด

เผยโย่วอันเลิกเปลือกตาของเฉวียนเกอเอ๋อร์ขึ้น สังเกตอยู่สักพัก ทว่าในตอนที่เขาโน้มตัวลงไปคล้ายได้กลิ่นอะไรบางอย่าง เขานิ่งเงียบไป ต่อมาก็ดมกลิ่นเสื้อผ้าของเฉวียนเกอเอ๋อร์อย่างละเอียด หัวคิ้วค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน ก่อนจะเงียบไปอีกครู่หนึ่งด้วยท่าทางครุ่นคิด

ทันใดนั้นเขาพลันเหลือบสายตาขึ้น นึกไม่ถึงว่าจะหันหน้าไปมองเจินจยาฝูที่ยืนอยู่ตรงประตู

เจินจยาฝูหลบเลี่ยงไม่ทัน ประสานสายตาเข้ากับเขาพอดี

สายตาคู่นั้นของเขา ทั้งเยือกเย็นประดุจสายน้ำและคมปลาบราวสายฟ้า

เหตุใดจู่ๆ เขาถึงหันมามองที่ข้าเล่า

หรือเขาจะพบอะไรเข้าให้แล้ว

เจินจยาฝูหัวใจเต้นแรง ชั่วพริบตานั้นฝ่ามือถึงกับมีเหงื่อเย็นผุดซึมขึ้นมา

“เป็นอย่างไรบ้าง พอจะรู้อะไรบ้างหรือไม่” ซินฮูหยินซักถาม

เผยโย่วอันละสายตากลับมา ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเฉวียนเกอเอ๋อร์แล้วเอ่ย “ไม่จำเป็นต้องกังวลเกินไป เรื่องสำคัญตอนนี้คือเปิดประตูหน้าต่างเพื่อระบายอากาศออกให้หมด อาบน้ำให้เขา เสื้อผ้าทั้งตัวในและนอกล้วนต้องเปลี่ยนใหม่ ข้าจะจ่ายเทียบยาระงับปวดห้ามคันให้ด้วย คิดว่าอีกไม่นานก็จะค่อยๆ หายได้ด้วยตนเอง”